Κλικάροντας το Τέρας που συνηθίσαμε

Τη στιγ­μή που η θά­λασ­σα μας έγινε υγρός τάφος για άλ­λους 36 με­τα­νά­στες, μια ει­κό­να σου δεί­χνει τον βαθμό εξοι­κεί­ω­σής μας με μια επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη τρα­γω­δία. Το μόνο που δεν μπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί ο απο­θα­νών είναι η ει­κό­να του. Αυτό είναι προ­νό­μιο των ζώ­ντων. Πα­γε­ρή απο­τύ­πω­ση ενός δρά­μα­τος στο πλαί­σιο του δη­μο­σιο­γρα­φι­κού επαγ­γέλ­μα­τος; Νο­ση­ρή πε­ριέρ­γεια κά­ποιου πε­ρα­στι­κού σε μια πα­ρα­λία; Ανού­σια διά­θε­ση να απο­τυ­πω­θεί η στιγ­μή σε… λάθος στιγ­μή; Η ει­κό­να ενός πτώ­μα­τος σε μια πα­ρα­λία του Αι­γαί­ου δεν σο­κά­ρει πια. Ο μι­κρός Αϊλαν είχε αντλή­σει όλη μας την οδύνη, εμάς των θε­α­τών. Αυτό που σο­κά­ρει εδώ είναι η στάση των ζω­ντα­νών. Η φω­το­γρα­φία που με­τέ­δω­σε το πρα­κτο­ρείο Reuters με ένα ξε­βρα­σμέ­νο σώμα στην ακρο­θα­λασ­σιά και από επάνω του δύο αν­θρώ­πους να το τρα­βούν φω­το­γρα­φία, δίνει την αί­σθη­ση του τρα­γι­κά πα­ρά­δο­ξου: Ο φω­το­γρά­φος φω­το­γρα­φί­ζει τους ανώ­νυ­μους φω­το­γρά­φους του ανώ­νυ­μου νε­κρού. Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση βέ­βαια, δεν έχου­με να κά­νου­με με κά­ποια καλ­λι­τε­χνι­κή απο­τύ­πω­ση, το δράμα δεν είναι «τα­μπλό βιβάν» , η φω­το­γρα­φία στέ­κε­ται ως μάρ­τυ­ρας της αθό­ρυ­βης εξοι­κεί­ω­σής μας απέ­να­ντι σε ένα επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο έγκλη­μα. Το συ­νη­θί­σα­με το Τέρας.