Επαυσε χθες η δίωξη κατά πέντε Αλβανών

Επαυ­σε ορι­στι­κά η δίωξη σε βάρος πέντε Αλ­βα­νών κα­τη­γο­ρού­με­νων για από­πει­ρα απά­της επί δι­κα­στη­ρί­ων, λόγω πα­ρα­γρα­φής, με από­φα­ση που έλαβε χθες το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την έν­στα­ση πα­ρα­γρα­φής που προ­έ­βαλ­λε ο δι­κη­γό­ρος των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων κ. Μα­νώ­λης Βλά­χος αφού δια­πι­στώ­θη­κε ότι το όφε­λος που εφέ­ρο­ντο να επε­δί­ω­ξαν να προ­σπο­ρί­σουν ανήρ­χε­το στις 120.000 ευρώ. Για την κα­κουρ­γη­μα­τι­κή δίωξη του αδι­κή­μα­τος της απά­της απαι­τεί­ται να επι­διώ­κε­ται όφε­λος άνω των 120.000 ευρώ.

Ως προς την ουσία της υπό­θε­σης, οι πέντε Αλ­βα­νοί φέ­ρο­νται να επι­χεί­ρη­σαν, µε τη χρήση ψευ­δών στοι­χεί­ων σε αγωγή, να εξα­σφα­λί­σουν µεγα­λύ­τε­ρη αποζηµίωση από ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία για τον θά­να­το σε τρο­χαίο δυ­στύ­χηµα συγ­γε­νούς τους υπέρ άλλων πεθαµένων συγ­γε­νών τους, τους οποί­ους εµφά­νι­σαν να βρί­σκο­νται στη ζωή.

H υπό­θε­ση απα­σχό­λη­σε σε πρώτο βαθμό το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο οι τέσ­σε­ρις πρώ­τοι την 11.3.2003 άσκη­σαν ενώ­πιον του Mονοµελούς Πρω­το­δι­κεί­ου Pόδου την υπ’ αρ. εκθ. κα­τά­θε­σης 58/11.3.2003 αγωγή (δια­δι­κα­σία αυ­το­κι­νη­τι­κών δια­φο­ρών) κατά της Eλ. K., του Γ. Πλ. και της ανώνυµης εται­ρεί­ας µε την επωνυµία «INTERLIFE A.A.E.» µε έδρα τη Θεσ­σα­λο­νί­κη (εγκα­λού­σα), στην οποία ανέ­γρα­ψαν µεταξύ των ενα­γό­ντων και τους εν γνώ­σει τους θα­νό­ντες N. Γ. του K. (9ος ενά­γων), Φ. συζ. N. Γ. (10η ενά­γου­σα), δη­λα­δή τους παπ­πού­δες και για­γιά­δες του θα­να­τω­θέ­ντος σε τρο­χαίο δυ­στύ­χηµα I. Γ., συ­ζύ­γου της πρώ­της και αδελ­φού των υπό­λοι­πων κα­τη­γο­ρουµένων, δη­λα­δή πα­ρέ­στη­σαν ψευ­δώς στο Δι­κα­στή­ριο τους ανω­τέ­ρω ως ζω­ντα­νούς στο αγω­γι­κό τους δι­κό­γρα­φο, επα­νέ­λα­βαν το ίδιο µε το δι­κό­γρα­φο των προ­τά­σε­ων, το οποίο κα­τα­τέ­θη­κε στο Δι­κα­στή­ριο την 3.2.2004, αν και πα­ρέ­στη­σαν στο ακρο­α­τή­ριο όταν άκου­σαν να εκ­φω­νού­νται τα ονόµατα των ως άνω θα­νό­ντων, σιώ­πη­σαν απο­κρύ­πτο­ντας αθέµιτα από το Δι­κα­στή­ριο το θά­να­τό τους, και κά­λε­σαν τον µάρ­τυ­ρα Λ. A. (πέµπτος κα­τη­γο­ρούµενος), ο οποί­ος κα­τέ­θε­σε ενώ­πιον του Δι­κα­στη­ρί­ου ότι όλοι οι ανω­τέ­ρω πλην της P. Λ. είναι ζω­ντα­νοί, προ­κειµένου να πεί­σουν το Δι­κα­στή­ριο να επι­δι­κά­σει σ’ αυ­τούς ως χρηµατική ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης το ποσό των τριά­ντα χι­λιά­δων (30.000) ευρώ σε έκα­στο.

Πλην όμως όπως τό­νι­σε χθες στο δι­κα­στή­ριο ο δι­κη­γό­ρος των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων δεν φέ­ρουν καμία ευ­θύ­νη για το πε­ριε­χό­με­νο της αγω­γής, που συ­νέ­τα­ξε ο ίδιος βα­σι­ζό­με­νος σε πι­στο­ποι­η­τι­κά από την Αλ­βα­νία τα οποία δεν ανέ­γρα­φαν ότι οι 4 οι­κεί­οι του θα­νό­ντος στο τρο­χαίο ατύ­χη­μα είχαν απο­βιώ­σει. Επε­σή­μα­νε ότι ο ίδιος δια­πί­στω­σε το λάθος όταν για πρώτη φορά ει­σή­χθη προς εξέ­τα­ση η αγωγή, πα­ραι­τή­θη­κε από την αξί­ω­ση των συ­γκε­κρι­μέ­νων ενα­γό­ντων και επα­νέ­φε­ρε με κλήση την υπό­θε­ση μόνο για τους υπό­λοι­πους.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι δε ενώ­πιον του Πε­ντα­με­λούς απο­λο­γού­με­νοι κα­τέ­θε­σαν ότι δεν γνώ­ρι­ζαν καν το πε­ριε­χό­με­νο της αγω­γής.