Εκτροχιασμένη ψευδαίσθηση

Η νέα γενιά με­τα­τρέ­πει σή­με­ρα το πέν­θος σε οργή και κι­νη­το­ποί­η­ση, ακρι­βώς γιατί στις πο­λυ­ε­πί­πε­δες ευ­θύ­νες που οδή­γη­σαν σε τόσες τρα­γι­κές απώ­λειες ζωής βλέ­πει ου­σια­στι­κά τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη απα­ξί­ω­ση που αι­σθά­νε­ται. Ομως, θα ήταν λάθος να πε­ριο­ρί­σου­με την οργή απλώς και μόνο στα τμή­μα­τα της νε­ο­λαί­ας. Ανά­λο­γα αι­σθή­μα­τα φαί­νο­νται να δια­χέ­ο­νται ευ­ρύ­τε­ρα μέσα στην κοι­νω­νία. Το ατο­μι­κό τραύ­μα με­τα­τρέ­πε­ται σε συλ­λο­γι­κό. «Το συλ­λο­γι­κό πέν­θος δια­τρέ­χει όλη την κοι­νω­νία, γιατί για όλους τους πο­λί­τες, το κρά­τος ισο­δυ­να­μεί στο μυαλό των αν­θρώ­πων με την πα­ρο­χή της προ­στα­σί­ας και της φρο­ντί­δας. Είναι δύ­σκο­λο να δε­χτείς ότι αυτός που είναι υπεύ­θυ­νος με το να σε κρα­τά­ει ασφα­λή, σε “προ­δί­δει” με τέ­τοιο τρόπο. Και έτσι ξυ­πνά­ει η οργή και στη συ­νέ­χεια και το αί­σθη­μα ότι είσαι απρο­στά­τευ­τος εδώ όπου ζεις. Η σκέψη που έρ­χε­ται και εγκα­θί­στα­ται μό­νι­μα στο μυαλό είναι: “δεν ξέρω πια τι να πε­ρι­μέ­νω”» εξη­γεί η Πα­να­γιώ­τα Τού­μπα, κλι­νι­κή ψυ­χο­λό­γος. Η σύ­γκρου­ση των τρέ­νων και η απώ­λεια των συ­ναν­θρώ­πων μας που βρή­καν τρα­γι­κό θά­να­το στις ράγες δεν εντάσ­σε­ται στον από­η­χο κά­ποιου πα­γκό­σμιου δυ­σά­ρε­στου γε­γο­νό­τος. Ει­σέ­βα­λε με τον εκ­κω­φα­ντι­κό κρότο του άδι­κου θα­νά­του των συ­ναν­θρώ­πων μας, δια­λύ­ο­ντας τις εκ­συγ­χρο­νι­στι­κές ψευ­δαι­σθή­σεις μιας εθνι­κής πο­ρεί­ας που απο­δει­κνύ­ε­ται πως εντέ­λει, ήταν και πα­ρέ­μει­νε εκτρο­χια­σμέ­νη όλο το διά­στη­μα της με­τα­πο­λί­τευ­σης. Και αυτό μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει την αφε­τη­ρία ρηγ­μά­των και με­τα­το­πί­σε­ων που δύ­σκο­λα μπο­ρούν να αντι­με­τω­πι­στούν με απλά ερ­γα­λεία πο­λι­τι­κής και επι­κοι­νω­νια­κής δια­χεί­ρι­σης και ανα­δει­κνύ­ουν την ανά­γκη συ­νο­λι­κό­τε­ρων κοι­νω­νι­κών αλ­λα­γών.