Ποινή φυλάκισης ενός έτους για ισχυρισμούς σχετικά με την «διαθήκη» του Γ. Διαμαντίδη

Σε ποινή φυ­λά­κι­σης ενός έτους, με 3ετή ανα­στο­λή, κα­τα­δι­κά­στη­κε χθες από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου συγ­γε­νής του απο­θα­νό­ντος σε ηλι­κία 93 ετών, στην Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου ιδιο­κτή­τη της εφη­με­ρί­δας «Πρό­ο­δος» Γε­ωρ­γί­ου Δια­μα­ντί­δη, που κρί­θη­κε ένο­χος απλής δυ­σφή­μι­σης 3 ατό­μων, από τους 4, που ενε­πλά­κη­σαν στη δια­δι­κα­σία σύ­ντα­ξης της δια­θή­κης του.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ο συγ­γε­νής του εκλι­πό­ντος είχε ισχυ­ρι­στεί συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο ιδιο­κτή­της της εφη­με­ρί­δας, που απε­βί­ω­σε την 18η Ια­νουα­ρί­ου 2007 και ώραν 15.00, συ­νε­πεία καρ­δια­κής ασυ­στο­λί­ας, στη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ως Εμ­φραγ­μά­των (ΜΕΠΕ) του Γε­νι­κού Πε­ρι­φε­ρεια­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, όπου είχε ει­σα­χθεί επει­γό­ντως την 14η Ια­νουα­ρί­ου 2007 και ενο­ση­λεύ­ε­το, δεν είχε τη δυ­να­τό­τη­τα σύ­ντα­ξης της δια­θή­κης του, τρεις ώρες πριν το θά­να­τό του, ενώ­πιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου και 3 μαρ­τύ­ρων.

Υπο­στή­ρι­ξε μά­λι­στα ότι στον ασθε­νή είχαν χο­ρη­γη­θεί κα­τα­σταλ­τι­κά και ναρ­κω­τι­κά φάρ­μα­κα και ως εκ τού­του δεν θα μπο­ρού­σε κάτω από την επή­ρειά τους να είχε πλήρη διαύ­γεια και να υπα­γό­ρευ­σε τη δια­θή­κη του 3 ώρες πριν πε­θά­νει.

Ζή­τη­σε την άσκη­ση ποι­νι­κών διώ­ξε­ων για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος, για ψευδή βε­βαί­ω­ση, για πλα­στο­γρα­φία, για ηθική αυ­τουρ­γία στις πρά­ξεις αυτές, αλλά και για το αδί­κη­μα της κα­κουρ­γη­μα­τι­κής απά­της.

Η μή­νυ­σή του στην πο­ρεία τέ­θη­κε στο αρ­χείο με διά­τα­ξη της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ως “ψευ­δής”.

Με την υπ’ αρίθμ. 97/2013 διά­τα­ξη κατ’ άρ­θρον 47 του ΚΠΔ η Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου είχε κρί­νει συ­γκε­κρι­μέ­να ότι «ο εγκα­λών προ­έ­βη σε ου­σια­στι­κά αβά­σι­μη έγκλη­ση με κί­νη­τρο προ­φα­νώς το προ­σω­πι­κό του όφε­λος διότι δεν προ­έ­κυ­ψε από κα­νέ­να στοι­χείο της δι­κο­γρα­φί­ας ότι ο δια­θέ­της Γιώρ­γος Δια­μα­ντί­δης, ο οποί­ος απε­βί­ω­σε στις 18.1.2007 σε ηλι­κία 93 ετών στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, δεν είχε πλήρη επί­γνω­ση των όσων υπέ­γρα­φε στην επί­δι­κη δια­θή­κη. Αντι­θέ­τως, απε­δεί­χθη ότι οι ισχυ­ρι­σμοί του εγκα­λού­ντος είναι πα­ντε­λώς ψευ­δείς, αφού από τα όσα οι μάρ­τυ­ρες – ια­τροί κα­τέ­θε­σαν και οι οποί­οι ουδέν προ­σω­πι­κό όφε­λος είχαν, ο θανών είχε διαύ­γεια, δεν ήταν δια­σω­λη­νω­μέ­νος, η δε φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή που ελάμ­βα­νε τον βοη­θού­σε στις πνευ­μα­τι­κές του λει­τουρ­γί­ες και δεν τον κα­τέ­στελ­λε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο εγκα­λών.  Η δε γρα­φο­λο­γι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη κα­τέ­λη­ξε στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι ο γρα­φι­κός χα­ρα­κτή­ρας επί της δια­θή­κης, ανή­κει στον δια­θέ­τη, οι όποιες δε δια­φο­ρές με το συ­νή­θη γρα­φι­κό του χα­ρα­κτή­ρα οφεί­λο­νται στην κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του».

Το δι­κα­στή­ριο θε­ώ­ρη­σε την ως άνω διά­τα­ξη οιο­νεί δε­δι­κα­σμέ­νο, γε­γο­νός που το­νί­στη­κε από έδρας πολ­λές φορές κατά τη διάρ­κεια της ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας.

Η πρό­ε­δρος του δι­κα­στη­ρί­ου επε­σή­μα­νε με την ανα­κοί­νω­ση της από­φα­σης ότι δεν εξε­τά­ζει αν είναι αλη­θείς οι εκα­τέ­ρω­θεν ισχυ­ρι­σμοί περί γνη­σιό­τη­τας ή πλα­στό­τη­τας της δια­θή­κης και το Τρι­με­λές απο­φάν­θη­κε ότι υπάρ­χει αμά­χη­το τεκ­μή­ριο περί της ανα­λή­θειας των όσων εξέ­θε­σε ο κα­τη­γο­ρού­με­νος με βάση τα όσα έγι­ναν δεκτά από την ως άνω διά­τα­ξη. Πε­ριο­ρί­στη­κε έτσι να εξε­τά­σει μόνο τον δόλο του μάρ­τυ­ρα.

Επ’ αυτού απο­φάν­θη­κε ότι δεν συ­ντρέ­χει δόλος για την κα­τα­δί­κη του για ψευδή κα­τα­μή­νυ­ση και για συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση και κατ’ επι­τρε­πτή με­τα­βο­λή της κα­τη­γο­ρί­ας, τον έκρι­νε ένοχο για απλή δυ­σφή­μι­ση.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος άσκη­σε έφεση υπο­στη­ρί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι υπήρ­ξε κακή εκτί­μη­ση των απο­δεί­ξε­ων, ότι δεν συ­ντρέ­χει αμά­χη­το τεκ­μή­ριο ως προς τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά από την ως άνω διά­τα­ξη σε ό,τι αφορά την συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση και πε­ραι­τέ­ρω ότι η δια­θή­κη δεν φέρει γνή­σια υπο­γρα­φή του δια­θέ­τη.

Θυ­μί­ζου­με ότι ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου κα­τέ­θε­σαν τρείς από τους 4 μη­νυό­με­νους, που απά­ντη­σαν με μή­νυ­ση σε βάρος του για ψευδή κα­τα­μή­νυ­ση και συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση και ο καρ­διο­λό­γος κ. Δημ. Κρε­μα­στι­νός.

Υπο­στή­ρι­ξαν στις κα­τα­θέ­σεις τους ότι ο εκλι­πών είχε διαύ­γεια σκέ­ψης και ήταν εκεί­νος που υπα­γό­ρευ­σε τη δια­θή­κη στον συμ­βο­λαιο­γρά­φο.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, απο­λο­γού­με­νος, επα­νέ­λα­βε τους ισχυ­ρι­σμούς του το­νί­ζο­ντας ότι δεν είναι σε θέση να γνω­ρί­ζει γιατί οι μη­νυό­με­νοι προ­έ­βη­σαν στα αδι­κή­μα­τα, που όπως υπο­στή­ρι­ξε τέ­λε­σαν, πι­θα­νο­λο­γώ­ντας όμως ότι επι­χει­ρεί­το ο έλεγ­χος της εφη­με­ρί­δας από συ­γκε­κρι­μέ­να πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα.

Η ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας πρό­τει­νε στο δι­κα­στή­ριο να κρι­θεί ένο­χος για απλή δυ­σφή­μι­ση.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής του πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Γ. Χα­ρί­τος και Στ. Στε­φα­νί­δης και ως συ­νή­γο­ροι πο­λι­τι­κής αγω­γής οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κ. Σαρ­ρής και Ν. Πέρ­ρος.