Zωή Παρασκευά: O κορωνοϊός έβαλε “πάγο” στα σχέδια μιας ολόκληρης γενιάς όχι όμως και στα όνειρά της

Ζωή να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την κατά­σταση που επι­κρα­τεί στην Αμερική, λόγω του κορω­νοϊού. Τι αλλαγές έχει επι­φέ­ρει στην καθη­με­ρι­νό­τητά σας και πόσο σε ανη­συ­χεί η κατά­σταση;

Εδώ και σχεδόν έναν χρόνο τώρα η καθη­με­ρι­νό­τητά μας έχει αλλάξει υπερ­βο­λικά. Από τον προη­γού­μενο Μάρτιο οι δου­λειές μας και το πανε­πι­στή­μιο είναι δια­δι­κτυακά και δεν νομίζω ότι αυτό θα αλλάξει μέσα στους επό­με­νους μήνες. Ευτυχώς για την οικο­γέ­νειά μου, είμαστε όλοι ευλο­γη­μέ­νοι με δου­λειές που δεν επη­ρε­ά­στη­καν δρα­στικά από τις αλλαγές που υπο­στή­καμε λόγω του κορω­νοϊού. Όταν πρω­το­ήρθε ο ιός στην Αμερική, τα πράγ­ματα στην Νέα Υόρκη ήταν τρο­μα­κτικά. Τα κρού­σματα ανέ­βαι­ναν κατά χιλιά­δες καθη­με­ρινά και πόλεις που συνήθως πλημ­μυ­ρί­ζουν από κόσμο είχαν ερη­μώ­σει. Οι δυο καρα­ντί­νες που έχουμε ζήσει από τότε έχουν κοστί­σει παρά πολύ στην οικο­νο­μία και ακόμα και τώρα βλέ­πουμε μαγαζιά που αγαπάμε να χρε­ο­κο­πούν και να κλεί­νουν ορι­στικά. Αλλά η ελπίδα πως όλα θα φτιά­ξουν σύντομα δεν έχει σβήσει… Ήδη ένα μεγάλο ποσοστό του πλη­θυ­σμού έχει εμβο­λια­στεί και τα κρού­σματα είναι υπό έλεγχο με την συνερ­γα­σία των πολιτών. Τώρα δεν ανησυχώ τόσο πολύ διότι πλέον ξέρουμε τα κατάλ­ληλα μέτρα που πρέπει να πάρουμε για να προ­φυ­λα­χτούμε και ελπίζω ότι με συνερ­γα­σία όλων των πολιτών θα το νική­σουμε και αυτό.

Εσύ πώς βρέ­θη­κες στην Αμερική;

Την απόφαση να μετα­κο­μί­σουμε την πήρε πρώτος ο αδελφός μου, ένα χρόνο πριν απο­φοι­τή­σει από το λύκειο. Πάντα ήξερε ότι ήθελε να σπου­δά­σει στην Αμερική και έτσι όταν είδε ότι η κατά­σταση στην Ελλάδα δεν θα τον έσπρω­χνε προς τους στόχους για το μέλλον, έφυγε πρώτος το 2013. Αρχικά έμεινε με τους συγ­γε­νείς μας εδώ στην Νέα Υόρκη, μετά ακο­λού­θη­σαν οι γονείς μου λίγους μήνες αργό­τερα και έπειτα από ένα χρόνο, αφού τελεί­ωσα την πρώτη γυμνα­σίου, πήγα και εγώ. Έχουν περάσει 7 χρόνια από τότε, και μπορώ να πω πως μέχρι και εγώ που δεν ήθελα αρχικά να έρθω, έχω αγα­πή­σει αυτή την χώρα. Την αγάπησα διότι μου έχει απο­δεί­ξει πως η αλλαγή άξιζε την θυσία- πήγα από τα θρανία του αγα­πη­μέ­νου μου Βενε­το­κλείου, στα θρανία του Saint John’s University, ένα από τα καλύ­τερα ιδιω­τικά πανε­πι­στή­μια της Νέας Υόρκης. Η αλλαγή δεν ήταν εύκολη για μένα, αλλά δεν μετα­νιώνω γιατί μου έχει δείξει μέρη του εαυτού μου και δύναμη που ούτε εγώ ήξερα πως είχα.

Με τι ασχο­λεί­σαι σήμερα;

Έως και πριν τον κορω­νοϊο, πέρα από το πανε­πι­στή­μιο, δούλευα ως δασκάλα ολο­ή­με­ρου σε ένα δημο­τικό σχολείο του Queens. Εργα­ζό­μουν με παιδιά απ’ όλο τον κόσμο, άλλα γεν­νη­μένα εδώ, και άλλα που μόλις είχαν έρθει. Η πλειο­ψη­φία ήταν Ασιάτες και Ισπα­νό­φω­νοι που πολλές φορές μου θύμιζαν τον εαυτό μου όταν πρω­το­ήρθα εδώ. Αυτή πιστεύω είναι και η γοητεία του Queens, βρί­σκε­σαι στην Αμερική αλλά παράλ­ληλα έχεις γύρω σου άτομα απ’ όλες τις άκρες του κόσμου. Τώρα δυστυ­χώς το πρό­γραμμα είναι σε αναμονή λόγω του ιού, αλλά ελπίζω να μπορώ να επι­στρέψω στην δουλειά σύντομα. Πέρα από την δουλειά, τον ελεύ­θερό μου χρόνο συνήθως τον περνάω εξα­σκώ­ντας πολε­μι­κές τέχνες, ένα χόμπι που αγάπησα από τον πρώτο κιόλας χρόνο στην Νέα Υόρκη. Ξεκί­νησα Mixed Martial Arts (MMA) χωρίς καμία εμπει­ρία και μετά από δυο χρόνια έπιασα την πρώτη μου δουλειά στην ίδια σχολή έως προ­πο­νή­τρια των μικρό­τε­ρων τάξεων. Πιστεύω πως οι πολε­μι­κές τέχνες βοή­θη­σαν απί­στευτα στην προ­σαρ­μογή μου στην Αμερική διότι μου επέ­τρε­ψαν να γνωρίσω και­νού­ρια άτομα, να κάνω φιλίες, και πάνω από όλα να έχω περισ­σό­τερη αυτο­πε­ποί­θηση στις ικα­νό­τη­τες μου. Πλέον εξα­σκού­μαι εκτός σχολής αλλά συνε­χίζω να μαθαίνω καθη­με­ρινά.

Ποιος είναι ο στόχος που έχεις θέσει ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τις σπουδές σου;

Η αλήθεια είναι ότι το πλάνο μου για μετά την απο­φοί­τηση έχει αλλάξει αυτή την χρονιά. Αρχικά είχα απο­φα­σί­σει ότι κατά την διάρ­κεια του τρίτου έτους μου στο Saint John’s University θα επι­σκε­πτό­μουν και θα έμενα στις άλλες έδρες του πανε­πι­στη­μίου που είναι στο Παρίσι, στην Ρώμη, και στο Λίμερικ της Ιρλαν­δίας για ένα από τα εξάμηνα. Λόγω κορω­νοϊού όμως, δεν είναι ακόμα σίγουρο εάν θα αφήσουν τους Αμε­ρι­κα­νούς μαθητές να ταξι­δέ­ψουν. Όποτε για την ώρα, το καλο­καίρι μετά την απο­φοί­τηση ελπίζω να μπορέσω να επι­σκε­φτώ την αγα­πη­μένη μου Ευρώπη και έπειτα να γυρίσω πίσω στην Νέα Υόρκη και να βρω μια σταθερή δουλειά.

Γνωρίζω ότι αν και σπού­δα­ζες εγκλη­μα­το­λο­γία, εντέλει άλλαξες κατεύ­θυνση. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αλλά­ξεις γνώμη;

Η αγάπη μου για την εγκλη­μα­το­λο­γία και την εγκλη­μα­το­λο­γική ψυχο­λο­γία ξεκί­νησε στην β’ λυκείου όταν εντά­χθηκα στο πρό­γραμμα εγκλη­μα­το­λο­γίας του σχο­λείου μου. Παρέ­μεινα στο πρό­γραμμα μέχρι το τέλος και βρα­βεύ­τηκα με αση­μέ­νιο μετάλ­λιο στην απο­φοί­τηση, έχοντας βγει δεύτερη σε όλο το σχολείο στην συγκε­κρι­μένη κατη­γο­ρία. Έτσι, μπήκα στο πανε­πι­στή­μιο πιστεύ­ο­ντας ότι αυτή ήταν η πορεία που θα ακο­λου­θήσω. Μετά από σχεδόν δυο χρόνια όμως, όταν ήρθε η ώρα να αρχίσω να ψάχνω για πρα­κτική είτε στο NYPD ή σε κάποια άλλη υπη­ρε­σία επι­βο­λής του νόμου, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι χτί­ζο­ντας μια καριέρα σε αυτό το επάγ­γελμα δεν ταί­ριαζε με αλλά πλάνα που είχα κάνει για την ζωή μου. Στο μέλλον θέλω να μείνω κάπου σταθερά, και έχοντας μια τέτοια δουλειά θα ήταν πολύ δύσκολο, διότι απαιτεί δια­θε­σι­μό­τητα όλη την ώρα σε περί­πτωση που ένα έγκλημα δια­πρα­χθεί σε άλλη πολι­τεία. Έτσι, μετά από πολύ σκέψη απο­φά­σισα να ακο­λου­θήσω μια πιο γενική κατεύ­θυνση που θα μου ανοίξει περισ­σό­τε­ρους επαγ­γελ­μα­τι­κούς ορί­ζο­ντες στο μέλλον- Communication Arts & Media Management. Φυσικά δεν έχω κλείσει όλες τις πόρτες της εγκλη­μα­το­λο­γίας πίσω μου. Έχω ακόμα αρκετές καλές επαφές και με το NYPD από τους προ­φέ­σο­ρες μου, και με ιδιω­τι­κές υπη­ρε­σίες σε περί­πτωση που αλλάξω γνώμη στο μέλλον.

Οι ομο­γε­νείς της Αμε­ρι­κής, βρί­σκε­στε μεταξύ σας;

Όπως ανέφερα και προη­γου­μέ­νως, το Queens φιλο­ξε­νεί ανθρώ­πους από όλο τον κόσμο. Συγκε­κρι­μένα όμως, η Αστόρια, μια πόλη του Queens, είναι σπίτι για χιλιά­δες Έλληνες και Ελλη­νί­δες. Αυτό φαί­νε­ται και στα μαγαζιά της πόλης που απο­τε­λού­νται από καφε­τέ­ριες, ταβέρ­νες, μέχρι και περί­πτερα, επι­χει­ρή­σεις που δεν βρί­σκεις εύκολα μαζε­μέ­νες στην Αμερική. Εκεί λοιπόν συχνά­ζουν οι περισ­σό­τε­ροι Έλληνες της Νέας Υόρκης και εκεί έχω γνω­ρί­σει και εγώ πολλές από τις φίλες μου. Εάν και είναι καλή η ποι­κι­λία ανθρώ­πων σε μια παρέα, έχω προ­σω­πικά βρει ότι είναι πιο ευχά­ρι­στο και εύκολο το να είσαι με άλλους από τον τόπο σου. Άτομα που ξέρουν την νοσταλ­γία για την Ελλάδα, ξέρουν το ελλη­νικό χιούμορ, και δεν λένε ποτέ όχι στο να πάμε για καφέ! Το να έχω κοντά μου τέτοια άτομα είναι μια ευλογία για την οποία είμαι ευγνώ­μων καθη­με­ρινά.

Τι είναι αυτό που σας απα­σχο­λεί περισ­σό­τερο;

Ανάμεσα στους Έλληνες φοι­τη­τές και νεαρούς, φέτος το μόνο που φαί­νε­ται να συζη­τεί­ται καθη­με­ρινά είναι το εάν θα κατα­φέ­ρουμε να πάμε Ελλάδα το καλο­καίρι. Πέρσι κάποιοι τα κατά­φε­ραν και πήγαν, και έτσι όλοι μαζί μοι­ρα­ζό­μα­στε την εμπει­ρία μέσα από αυτούς. Γενικά, οι περισ­σό­τε­ροι είμαστε συγκε­ντρω­μέ­νοι στις σπουδές ή στις δου­λειές μας και προ­σπα­θούμε να χτί­σουμε ένα μέλλον που αξίζει τις θυσίες που έκαναν οι γονείς μας ώστε να είμαστε εμείς εδώ.

Στη Ρόδο έρχεστε τακτικά;

Προ­σπα­θούμε να κατε­βαί­νουμε του­λά­χι­στον μια φορά τον χρόνο. Εγώ συνήθως έρχομαι το καλο­καίρι και οι γονείς μου είτε φθι­νό­πωρο ή άνοιξη, λόγω δου­λειάς. Από τότε που μετα­κο­μί­σαμε το 2014, έχω περάσει μόνο δυο καλο­καί­ρια στην Αμερική. Ελπίζω φέτος οι συν­θή­κες με τον κορω­νοϊό να καλυ­τε­ρέ­ψουν ώστε να τα κατα­φέρω να έρθω ξανά.

Τι είναι αυτό που σου λείπει περισ­σό­τερο από την Ελλάδα, από τη Ρόδο;

Αυτό που μου λείπει περισ­σό­τερο από τη Ρόδο είναι σίγουρα η οικο­γέ­νειά μου και οι κολ­λη­τές μου. Φυσικά μου λείπει το νησί, η θάλασσα και η ζέστη, αλλά πάνω από όλα αυτά τα πρόσωπα. Μου έχουν λείψει τα Λάερμα, οι 40 βαθμοί Κελσίου που χτυπάνε το καλο­καίρι, και η μυρωδιά του ψωμιού της γιαγιάς κάθε πρωί πριν καν ανα­τεί­λει ο ήλιος. Η από­σταση μού έχει μάθει να εκτιμώ αυτά τα πράγ­ματα που όσο ζούσα στην Ρόδο θεω­ρούσα δεδο­μένα. Έτσι κάθε καλο­καίρι, ξυπνάω λίγο πιο νωρίς και κοι­μά­μαι λίγο πιο αργά, ώστε να μην χάνω στιγμή μαζί με αυτούς που αγαπώ. Είναι δύσκολο να μην βλέπεις τα άτομα που σε μεγά­λω­σαν καθη­με­ρινά αλλά συνε­χί­ζουμε από εδώ ξέρο­ντας ότι τους κάνουμε υπε­ρή­φα­νους. Όσο για τις κολ­λη­τές μου, τις Μαρίες μου, αν και μου λείπουν, ξέρω ότι και αυτές είναι σε αλλά μέρη και κάνουν τα δικά τους όνειρα πραγ­μα­τι­κό­τητα. Μετράω τις μέρες που θα ξανα­βρε­θούμε όλες μαζί στο νησί μας για και­νούρ­γιες περι­πέ­τειες και ανα­μνή­σεις.

Η επι­στροφή στην Ελλάδα, είναι κάτι που σε απα­σχο­λεί;

Αυτή την στιγμή η μόνιμη επι­στροφή στην Ελλάδα δεν είναι στα σχέδιά μου για τα επόμενα χρόνια. Οι κατα­στά­σεις αλλά­ζουν καθη­με­ρινά και έτσι το μέλλον είναι ένα μεγάλο ερω­τη­μα­τικό, αλλά ξέρω ότι εδώ τα πράγ­ματα είναι πιο σταθερά. Φυσικά το αύριο μόνο ο Θεός το ξέρει, όποτε ποτέ δεν λέω ποτέ. Το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να συνε­χίσω τις σπουδές μου και αφήνω όλα τα άλλα στα χέρια του Θεού που ξέρει τι σχέδια έχει για μένα – όποια και να είναι αυτά, θα είναι καλο­δε­χού­μενα!

Ζωή ανήκεις στη γενιά των νέων, που θα κληθεί να υπο­στη­ρί­ξει τη μετά­βαση της χώρας στο επόμενο στάδιο, αυτό της επό­με­νης ημέρας του κορω­νοϊού, της οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής κρίσης. Τι θα ήταν εκείνο που θα σε οδη­γούσε πίσω στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα θα γυρ­νούσα αν ήξερα πως η κατά­σταση της πατρί­δας μου θα μου επέ­τρεπε να φτάσω τον καλύ­τερο εαυτό μου επαγγελματικά- τον λόγο που η Αμερική ελκύει νεολαία από όλο τον κόσμο. Για την ώρα αυτό δεν γίνεται, οπότε παρα­μένω εδώ, αλλά πιστεύω πραγ­μα­τικά πως η Ελλάδα θα επα­νέλ­θει στην δόξα της στο μέλλον.

Ενη­με­ρώ­νε­σαι για τις εξε­λί­ξεις στη Ρόδο, στην Ελλάδα γενι­κό­τερα; Τι είναι αυτό που σε ενδια­φέ­ρει περισ­σό­τερο;

Για τις καθη­με­ρι­νές εξε­λί­ξεις στην Ελλάδα αλλά κυρίως στη Ρόδο ενη­με­ρώ­νο­μαι συνήθως από την οικο­γέ­νεια και από τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Τους τελευ­ταί­ους μήνες προ­σω­πικά ακο­λουθώ τα νέα γύρω από τον κορω­νοϊο και τα μέτρα που έχει πάρει η χώρα για την προ­στα­σία των πολιτών, αλλά μαθαίνω και άλλα νέα από τον πατέρα μου που ακούει καθη­με­ρινά τα νέα του νησιού μας στο ραδιό­φωνο.