Αλλάζοντας πουκάμισα

Εσπασε κάθε ρεκόρ μετα­κό­μι­σης, η και­νούρ­για ανα­κά­λυψη των ΑΝΕΛ.

Εφτασαν μόνο 48 ώρες για να αλλάξει κόμμα, όταν δεν την συμπε­ριέ­λαβε στις λίστες του το Ποτάμι.

Πήρε τα… φακε­λά­κια της και πήγε στον πρόθυμο Πάνο.

Εμαθε καλά, το καλύ­τερο σπορ των πολι­τι­κών.

Η ευκολία με την οποία αλλάζει κόμμα κάποιος σαν να αλλάζει κοστούμι ή χτέ­νι­σμα και χρώμα στα μαλλιά.

Η ευκολία με τη οποία, δίνει απλώς άλλο όνομα στο τάχα όραμά του, για να γίνει έτσι από νεο­δη­μο­κρά­της καμ­με­νι­κός , από καμ­με­νι­κός ξανά νεο­δη­μο­κρά­της και σε εξτριμ περι­πτώ­σεις συρι­ζαίος (παρα­μο­νές εκλογών αυτά κατά προ­τί­μηση), από παπαν­δρεϊ­κός, βενι­ζε­λι­κός , κι αμέσως έπειτα υμνητής του Τσίπρα.

Κι όλοι να υμνούν τον αρχηγό τους, με την ευκολία με την οποία τον έβριζαν, όσο βρί­σκο­νταν σε άλλο στρα­τό­πεδο. Εντυ­πω­σιακή και η ευκολία επίσης με την οποία οι «άτεγ­κτοι σε ζητή­ματα πολι­τι­κής ηθικής» αρχηγοί δέχο­νται στην αγκαλιά τους και στο ψηφο­δέλ­τιό τους παρα­δειγ­μα­τι­κώς, υπο­τί­θε­ται, απο­πεμ­φθέ­ντες λόγω της εμπλο­κής του ονό­μα­τός τους σε σκαν­δα­λώ­δεις υπο­θέ­σεις ή γιατί με την ψήφο τους επι­βου­λεύ­θη­καν την απόφαση του κόμ­μα­τος περί «σωτη­ρίας» και «ανά­καμ­ψης» της χώρας, επι­βε­βαιώ­νει ότι ο τυχο­διω­κτι­σμός παρα­μέ­νει κυρί­αρχο δόγμα και σχεδόν απο­κλει­στική μέθοδος άσκησης της πολι­τι­κής και να δια­φθεί­ρει με το λαμπρό παρά­δειγμά της την κοι­νω­νία. Ο και­ρο­σκο­πι­σμός σαν κατώ­τατο στάδιο του ιδε­α­λι­σμού, για να γυρί­σουμε και τον Λένιν τα πάνω κάτω.