Γιώργος Κακοσαίος: Η Σύμη είναι το δεύτερο σπίτι μου

Όποιος πάει στη Σύμη θα μα­γευ­τεί από τα πο­λύ­χρω­μα σπι­τά­κια της. Στη δική μου καρ­διά, όμως, αυτό το νησί έχει ιδιαί­τε­ρη θέση κυ­ρί­ως για το Μο­να­στή­ρι του Αρ­χάγ­γε­λου Μι­χα­ήλ του Πα­νορ­μί­τη. Είναι το πρώτο μέρος που θα πρό­τει­να σε κά­ποιον να επι­σκε­φτεί. Μετά έρ­χο­νται οι δια­κο­πές. Έτσι έμαθα αυτό το νησί όταν ήμουν δώ­δε­κα, δε­κα­τριών χρο­νών κι έτσι το έχω στο μυαλό μου. Δεν είμαι από τη Σύμη, αλλά νιώθω ότι είναι το δεύ­τε­ρο σπίτι μου, ο τόπος που μου προ­σφέ­ρει ψυ­χι­κή ηρε­μία. Είναι το νησί όπου πάω κάθε χρόνο, βρέ­ξει χιο­νί­σει. Μια φορά που δεν τα κα­τά­φε­ρα, λόγω κο­ρω­νοϊ­ού, έστει­λα τον φίλο μου τον Κων­στα­ντί­νο, που μένει εκεί, να μου ανά­ψει ένα κε­ρά­κι.

Από τις πιο όμορ­φες και ήρε­μες πα­ρα­λί­ες είναι αυτή της Μα­ρα­θού­ντας. Μου αρέ­σει πολύ και η πα­ρα­λία του Aγίου Γε­ωρ­γί­ου, στην οποία πας μόνο μέσω θα­λάσ­σης. Δεν έχω προ­τί­μη­ση σε κά­ποιο συ­γκε­κρι­μέ­νο μα­γα­ζί για φα­γη­τό. Επει­δή πάω κάθε χρόνο, προ­σπα­θώ να δο­κι­μά­ζω σχε­δόν όλες τις κου­ζί­νες. Στη Σύμη τρως καλά πα­ντού. Με κο­ρυ­φαία το­πι­κή νο­στι­μιά το γα­ρι­δά­κι το συ­μια­κό.

Για κά­ποιον λόγο τα πρώτα χρό­νια επι­σκε­πτό­μα­σταν το νησί χει­μώ­να. Το δρο­μο­λό­γιό μας ήταν πάντα ίδιο: Πη­γαί­να­με μία μέρα πριν στη Ρόδο και την επο­μέ­νη το πρωί παίρ­να­με το κα­ρα­βά­κι για τη Σύμη. Κα­θό­μα­σταν μέχρι το από­γευ­μα, πίσω στη Ρόδο και κα­τευ­θεί­αν αε­ρο­δρό­μιο για την επι­στρο­φή.

Τη δεύ­τε­ρη χρο­νιά, λοι­πόν, που πή­γα­με ήταν Ια­νουά­ριος.

Κι ενώ πί­να­με ζεστή σο­κο­λά­τα σ’ ένα μα­γα­ζί κοντά στην παλιά πόλη της Ρόδου, μας ενη­μέ­ρω­σαν ότι για την επό­με­νη μέρα είχε βγει απα­γο­ρευ­τι­κό, οπότε δεν θα μπο­ρού­σα­με να πάμε. Μ’ έπια­σε με­γά­λη στε­νο­χώ­ρια, γιατί έπρε­πε να πάω. Έπρε­πε! Γυ­ρί­σα­με στο δω­μά­τιο του ξε­νο­δο­χεί­ου και κά­ποια στιγ­μή οι γο­νείς μου πήγαν να βρουν ένα μίνι μάρ­κετ. Καθώς επέ­στρε­φαν, με παίρ­νουν τη­λέ­φω­νο και μου λένε πως ακρι­βώς δίπλα από το ξε­νο­δο­χείο υπάρ­χει ένα πολύ μικρό εκ­κλη­σά­κι του Αρ­χάγ­γε­λου Μι­χα­ήλ. Ακρι­βώς δίπλα. Πώς δεν το είχα πάρει χα­μπά­ρι πριν, δεν ξέρω…

Πήγα λοι­πόν την επό­με­νη μέρα να προ­σκυ­νή­σω και να του πω ό,τι ήθελα να πω. Μέσα μου ένιω­σα ότι μπο­ρεί να μην πήγα εγώ στον αρ­χάγ­γε­λο εκεί­νη τη χρο­νιά, ήρθε όμως εκεί­νος σ’ εμένα. Και πραγ­μα­τι­κά, η ψυ­χι­κή σύν­δε­σή μου μαζί του από εκεί­νη τη στιγ­μή μέχρι και σή­με­ρα είναι πάρα πολύ δυ­να­τή. Αυτή είναι πιο έντο­νη ανά­μνη­σή μου. Κι ο λόγος που κάθε χρόνο επι­στρέ­φω εκεί.

Ο Γιώρ­γος Κα­κο­σαί­ος είναι τρα­γου­δι­στής.

Πηγή: athensvoice.gr