Χιλιάδες νομίμως μεταγεγραμμένα ακίνητα χαρακτηρίζονται αυθαίρετα μετά την χάραξη αιγιαλού!

Σε εκ­κρε­μό­τη­τα πα­ρα­μέ­νει παρά την σο­βα­ρό­τη­τα του θέ­μα­τος, επί σει­ράν ετών, η τρο­πο­ποί­η­ση άρ­θρου του νόμου περί αι­για­λού προ­κει­μέ­νου να επι­λυ­θούν χρό­νια προ­βλή­μα­τα ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των σε Ρόδο, Κω και Λέρο, που ενώ είναι κα­τα­χω­ρη­μέ­να στο κτη­μα­το­λό­γιο νο­μί­μως και σε με­ρί­δες, κατά την δια­δι­κα­σία χά­ρα­ξης του αι­για­λού βρί­σκο­νται εντός της κοι­νό­χρη­στης ζώνης και κρί­νο­νται κα­τε­δα­φι­στέα!

Πρό­κει­ται για χι­λιά­δες ιδιο­κτη­σί­ες στα τρία νησιά που στην κυ­ριο­λε­ξία βρί­σκο­νται στον «αέρα» χωρίς ακόμη να έχει υλο­ποι­η­θεί πρό­τα­ση της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας του Δη­μο­σί­ου για την τρο­πο­ποί­η­ση του άρ­θρου 26 του Ν. 2971/01.

Στο άρθρο 26 του ν.2971/2001 προ­τεί­νε­ται να γίνει προ­σθή­κη ως παρ. 3, στην οποία θα ορί­ζε­ται ότι:

“Για τις πε­ρι­πτώ­σεις πε­ριο­χών εκτός σχε­δί­ου, κατά τη δια­δι­κα­σία χά­ρα­ξης των ορίων αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας και κατ΄ εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 3 του Κ.Δ.132/1929, να εξαι­ρού­νται των κοι­νο­χρή­στων χώρων οι με­ρί­δες οι­κο­δο­μών, οι οποί­ες είναι κα­τα­γε­γραμ­μέ­νες στα Κτη­μα­το­λο­γι­κά Βι­βλία των Κτη­μα­το­λο­γι­κών Γρα­φεί­ων Ρόδου, Κω, και τμή­μα­τος της Λέρου, καθώς επί­σης και κτί­ρια που προ­ϋ­φί­στα­νται του έτους 1948.”.

Στην αι­τιο­λό­γη­ση της ρύθ­μι­σης επι­ση­μαί­νο­νται τα εξής:

«Αι­τιο­λό­γη­ση:

Αυτό κρί­νε­ται ανα­γκαίο, διότι ο αι­για­λός προσ­διο­ρί­ζε­ται από τις συ­νή­θεις ανα­βά­σεις του χει­με­ρί­ου κύ­μα­τος και ως δη­μιούρ­γη­μα της φύσης είναι εκτός συ­ναλ­λα­γής και προ­στα­τεύ­ε­ται από το σύ­νταγ­μα. Στα Δω­δε­κά­νη­σα όμως, σύμ­φω­να με το άρθρο 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού (ΚΔ 132/1929, που επι­κυ­ρώ­θη­κε με το άρθρο 8 του Ν. 510/1947) στις εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές ο αι­για­λός είναι η συ­νή­θης ανά­βα­ση του χει­με­ρί­ου κύ­μα­τος προ­σαυ­ξη­μέ­νη κατά 12 μέτρα. Σε αυτήν λοι­πόν την προ­σαύ­ξη­ση των 12 μέ­τρων και μέχρι το όριο των ιδιο­κτη­σιών, σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις υπάρ­χουν νο­μί­μως υφι­στά­με­να κτί­ρια τα οποία είτε είναι προ­ϋ­φι­στά­με­να του έτους 1948 είτε είναι με­ρί­δες οι­κο­δο­μών με κτί­ρια κα­τοι­κιών επ’ αυτών (Οι με­ρί­δες οι­κο­δο­μών είναι κτη­μα­το­λο­γι­κές με­ρί­δες κα­τα­γε­γραμ­μέ­νες στα βι­βλία των κτη­μα­το­λο­γί­ων, οι οποί­ες βρί­σκο­νται διά­σπαρ­τες εντός της ενιαί­ας κοι­νό­χρη­στης κτη­μα­το­λο­γι­κής ζώνης και εμ­φα­νί­ζο­νται στους κατά τό­πους κτη­μα­το­λο­γι­κούς χάρ­τες που συ­νέ­τα­ξαν οι Ιτα­λοί από το έτος 1923). Το έτος 1948 δεν επι­λέ­χθη­κε τυ­χαία άλλα είναι το έτος κατά το οποίο προ­σαρ­τή­θη­καν τα Δω­δε­κά­νη­σα με την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα (Ν. 518/1948) μετά την απο­χώ­ρη­ση των Ιτα­λών και την μη ολο­κλή­ρω­ση της κα­τα­γρα­φής όλων των κτι­σμά­των στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία που τη­ρού­νται στα κατά τό­πους Κτη­μα­το­λο­γι­κά Γρα­φεία».