Επιστολή διαμαρτυρίας μητέρας μαθήτριας στην Ένωση Γονέων Μαθητών Ρόδου

Από την Ενωση Συλ­λό­γων Γο­νέ­ων Μα­θη­τών Δήμου Ρόδου εκ­δό­θη­κε η πα­ρα­κά­τω ανα­κοί­νω­ση:

Τις ημέ­ρες των εορ­τών του Πάσχα ήρθε στην Ένωση γο­νέ­ων μια κα­ταγ­γε­λία από μη­τέ­ρα μα­θή­τριας του ΕΕΕΕΚ (Ει­δι­κά Ερ­γα­στή­ρια Επαγ­γελ­μα­τι­κής Εκ­παί­δευ­σης και Κα­τάρ­τι­σης) Ρόδου. Την ξε­χω­ρί­σα­με ανά­με­σα σε άλλες γιατί δεί­χνει τις δυ­σκο­λί­ες που περ­νούν οι γο­νείς παι­διών με ει­δι­κές ανά­γκες σε ένα σύ­στη­μα που δεν εξα­σφα­λί­ζει πολ­λές φορές ούτε το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα των παι­διών αυτών στη εκ­παί­δευ­ση, στις θε­ρα­πεί­ες, στην πα­ρα­κο­λού­θη­ση από ει­δι­κούς κλπ. Οι γο­νείς των παι­διών αυτών γνω­ρί­ζουν καλά τις δυ­σκο­λί­ες, τα εμπό­δια και το οι­κο­νο­μι­κό βάρος που φορ­τώ­νο­νται εξαι­τί­ας της έλ­λει­ψης δη­μό­σιων και δω­ρε­άν δομών και υπη­ρε­σιών. Ένα τέ­τοιο πα­ρά­δειγ­μα είναι και η κα­τά­στα­ση που βιώ­νει η μη­τέ­ρα αυτή.

Πα­ρα­θέ­του­με από­σπα­σμα από την κα­ταγ­γε­λία της: “Είμαι μόνη μη­τέ­ρα ενός κο­ρι­τσιού 15 χρο­νών. Η κόρη μου πη­γαί­νει στο ΕΕΕΕΚ Ρόδου. Πριν το Πάσχα βρήκα δου­λειά σε ένα χωριό της Ρόδου και ανα­γκά­στη­κα να με­τα­κο­μί­σω εκεί μαζί με το παιδί γιατί δεν έχω με­τα­φο­ρι­κό μέσο να με­τα­κι­νού­μαι. Τώρα όμως η κόρη μου θα χάσει το σχο­λείο της γιατί το σχο­λι­κό λε­ω­φο­ρείο δεν έρ­χε­ται μέχρι το χωριό αυτό. Σας ζητάω βο­ή­θεια γιατί βρί­σκο­μαι σε αδιέ­ξο­δο. Δεν ξέρω τι να κάνω, δεν μπορώ να αφήσω τη δου­λειά μου αλλά έτσι ανα­γκά­ζε­ται το παιδί μου να χάσει μήνες μα­θη­μά­των και να μεί­νει πίσω μορ­φω­τι­κά και ψυ­χο­λο­γι­κά.  Θα χάσει τους φί­λους της, τους αν­θρώ­πους που τη βοη­θούν. Αγα­πά­ει πολύ το σχο­λείο της, τους συμ­μα­θη­τές και τους κα­θη­γη­τές της και είναι πολύ δε­μέ­νη μαζί τους. Όταν έμαθε ότι θα φεύ­γα­με έκλαι­γε για μέρες! Μά­λι­στα σε λίγες μέρες είναι τα γε­νέ­θλιά της και ήθελε να τα γιορ­τά­σει στο σχο­λείο της αλλά τε­λι­κά δεν ξέρω αν θα μπο­ρέ­σει… Στο σχο­λείο την στή­ρι­ξαν όσο μπο­ρού­σαν αλλά δεν φτά­νει. Χρειά­ζε­ται το σχο­λείο, όπως όλα τα παι­διά της ηλι­κί­ας της αλλά χρεια­ζό­μα­στε και χρή­μα­τα για να ζή­σου­με. Σας πα­ρα­κα­λώ κάντε ότι μπο­ρεί­τε…”

Τε­λι­κά από την συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ανα­δει­κνύ­ε­ται μια με­γά­λη κοι­νω­νι­κή αδι­κία, να μην προ­βλέ­πε­ται σχο­λι­κό λε­ω­φο­ρείο για τα παι­διά των ει­δι­κών σχο­λεί­ων στα πε­ρισ­σό­τε­ρα χωριά του νη­σιού μας και μά­λι­στα στα πιο απο­μα­κρυ­σμέ­να! Αυτό βέ­βαια προ­στί­θε­ται στη γε­νι­κό­τε­ρη εγκα­τά­λει­ψη ου­σια­στι­κά των ει­δι­κών σχο­λεί­ων, ιδιαί­τε­ρα σε συν­θή­κες παν­δη­μί­ας όταν ήταν ανοι­χτα τα ει­δι­κά σχο­λεία ακόμα και στις πε­ριο­χές με βαθύ κόκ­κι­νο, χωρίς κα­νέ­να επι­πλέ­ον μέτρο από την κυ­βέρ­νη­ση για την υγεία και την ασφά­λεια των παι­διών και του προ­σω­πι­κού.

Θα προ­βού­με άμεσα σε όλες τις απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειες προς τον αρ­μό­διο φορέα για την με­τα­φο­ρά των μα­θη­τών που είναι η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Επί­σης θα ζη­τή­σου­με και την άμεση πα­ρέμ­βα­ση της Διεύ­θυν­σης Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Δω­δε­κα­νή­σου.

13/5/21