• Μετά την προσωρινή δικαστική ανάσα του Ιουλίου 2025, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου επανέρχεται με νέο κατασχετήριο επεκτείνοντας το μέτρο και σε επιπλέον τράπεζα, ενώ στο φόντο παραμένει το φράγμα Γαδουρά και η χρηματοδότηση της λειτουργίας του
Η ιστορία με τη δημοτική επιχείρηση ύδρευσης και αποχέτευσης της Ρόδου έχει αποκτήσει την ανθεκτικότητα μιας υπόθεσης που αρνείται να κλείσει. Κάθε φορά που φαίνεται πως υπάρχει ένα τέλος, εμφανίζεται ένας νέος κύκλος, ένας νέος λογαριασμός, ένα νέο έγγραφο, μια νέα προθεσμία.
Τον Ιούλιο του 2025, η επιχείρηση είχε πετύχει μια προσωρινή αποδέσμευση τραπεζικών λογαριασμών, ώστε να μπορεί να λειτουργεί και να καλύπτει τις κρίσιμες μηνιαίες της υποχρεώσεις, οι οποίες τότε περιγράφονταν ως άνω των 250.000 € για 2 ενεργές ρυθμίσεις. Η εικόνα που δόθηκε ήταν εκείνη μιας υπηρεσίας που κινδύνευε να βρεθεί χωρίς οξυγόνο και έλαβε μια δικαστική ανάσα για να συνεχίσει.
Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά με τις ανάσες, αν δεν αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά, δεν ακολουθεί ανάρρωση. Ακολουθεί το επόμενο επεισόδιο. Και αυτό το επεισόδιο έρχεται με νέο κατασχετήριο για ποσό ύψους 965.480,62 €.
Το έγγραφο δεν μοιάζει με τυπική υπενθύμιση. Μοιάζει με επίσημη παραδοχή ότι το αφήγημα της προσωρινής ανακούφισης του 2025 δεν μετουσιώθηκε σε σταθερή συνέπεια. Αντίθετα, η υπόθεση μεταφέρεται ξανά εκεί που πονάει περισσότερο κάθε οργανισμό, στην καθημερινή ρευστότητα, στο τραπεζικό σύστημα, στη διαχείριση του αύριο.
Η προσωρινή αποδέσμευση του 2025 ως ανάσα που δεν έγινε σχέδιο
Τον Ιούλιο του 2025, η προσωρινή διαταγή που εκδόθηκε στη Ρόδο ανέστειλε την εκτέλεση κατασχετηρίου που αφορούσε κατάσχεση έως του ποσού των 6.384.094,10 € σε λογαριασμούς σε μεγάλες τράπεζες. Η απόφαση περιέγραφε με καθαρό τρόπο ότι δεν επιτρέπεται η απόδοση χρημάτων προς την Περιφέρεια, τόσο από τα υφιστάμενα υπόλοιπα όσο και από μελλοντικές πιστώσεις, δίνοντας στην επιχείρηση τη δυνατότητα ελεύθερων αναλήψεων μέχρι να κριθεί η αίτηση αναστολής. Η εικόνα, δημόσια και πολιτικά, ήταν εύκολη να επικοινωνηθεί. Η υπηρεσία ύδρευσης πρέπει να συνεχίσει να δουλεύει, οι μισθοί πρέπει να πληρωθούν, οι λειτουργικές ανάγκες πρέπει να καλυφθούν, το νησί δεν μπορεί να μπει σε περιπέτεια.
Όμως, η προσωρινή αποδέσμευση δεν είναι βραβείο. Δεν είναι λευκή επιταγή. Είναι ένας χρόνος που σου δίνεται για να τακτοποιήσεις όσα σε έφεραν στο αδιέξοδο. Και στην πράξη, το νέο κατασχετήριο του 2026 αφήνει την εντύπωση ότι αυτός ο χρόνος λειτούργησε περισσότερο ως παράταση της ίδιας συνήθειας. Με άλλα λόγια, ως μια ακόμη ευκαιρία να συνεχιστεί η λογική ότι η συνέπεια μπορεί να περιμένει, γιατί πάντα κάπου θα υπάρχει ένας μηχανισμός αναστολής, μια διαταγή, μια διαδικασία, μια νέα ημερομηνία.
Το νέο κατασχετήριο και το ποσό των 965.480,62 € που επανεκκινεί την πίεση
Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου εξέδωσε νέο κατασχετήριο, στηριζόμενο στις διατάξεις του ν. 4978/2022 και στο πλαίσιο του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων. Η απαίτηση αφορά συγκεκριμένο λογαριασμό που εκδόθηκε για περίοδο παροχής υπηρεσιών από Φεβρουάριο 2025 έως Αύγουστο 2025, συνολικού ποσού 965.480,62 €, ο οποίος επιδόθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2025. Με βάση τους όρους που περιγράφονται, η πληρωμή έπρεπε να γίνει εντός 30 ημερών. Δεν έγινε. Ακολούθησε βεβαίωση της οφειλής με χρηματικό βεβαιωτικό κατάλογο στις 10 Μαρτίου 2026, με γνωστοποίηση στις 11 Μαρτίου 2026. Και η συνέχεια είναι η αναγκαστική κατάσχεση εις χείρας τραπεζών.
Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο το ποσό, που από μόνο του είναι αρκετά υψηλό ώστε να προκαλεί σοβαρή πίεση σε μια δημοτική επιχείρηση. Είναι και το μοτίβο. Ένας λογαριασμός εκδίδεται, υπάρχει συμβατική υποχρέωση πληρωμής εντός προθεσμίας, η προθεσμία περνά, δεν καταβάλλεται τίποτα και το κράτος επιστρέφει στο πιο ωμό εργαλείο είσπραξης. Αν η προσωρινή διαταγή του 2025 ήταν το χειροφίλημα στη λειτουργική ανάγκη, το κατασχετήριο του 2026 είναι το χειροπιαστό αποτέλεσμα ότι η ανάγκη δεν έγινε μεταρρύθμιση.
Και κάπου εδώ η ειρωνεία γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. Η επιχείρηση που διαχειρίζεται τον πιο κρίσιμο πόρο του νησιού, το νερό, φαίνεται να πορεύεται με μια σταθερή άνεση απέναντι στην έννοια της πληρωμής του κόστους που στηρίζει την ίδια την παροχή. Σαν να έχει καθιερωθεί ένα νέο είδος υδροδότησης, όχι μέσω αγωγών, αλλά μέσω διαδικασιών, αναστολών και επόμενων εγγράφων.
Το φράγμα Γαδουρά ως πραγματικό διακύβευμα και όχι ως φόντο για αναρτήσεις
Στο κέντρο της διαμάχης παραμένει το φράγμα Γαδουρά και η λειτουργία του έργου που τροφοδοτεί με πόσιμο νερό μεγάλο μέρος της Ρόδου. Η προγραμματική σύμβαση της 6ης Ιουνίου 2022 περιγράφει τον σκοπό της συνεργασίας για την οριστική αντιμετώπιση των αναγκών υδροδότησης, τη λειτουργία, συντήρηση και συνολική ευθύνη των έργων ύδρευσης για 5 έτη, καθώς και την επιδίωξη να διατηρηθεί το τελικό κόστος προς τον καταναλωτή σε χαμηλά ή μειωμένα επίπεδα σε σχέση με τα τρέχοντα. Περιγράφει επίσης ότι η υποχρέωση πληρωμής δεν συνδέεται με την ποσότητα νερού που λαμβάνεται, αλλά με το τίμημα που απαιτείται για να λειτουργεί το έργο.
Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία γιατί εξηγεί γιατί η Περιφέρεια αντιμετωπίζει την οφειλή ως δομική απειλή για τη λειτουργία του συστήματος. Όταν μια υποδομή λειτουργεί με σταθερό κόστος, η καθυστέρηση πληρωμών δεν είναι μια λογιστική εκκρεμότητα. Είναι ρήγμα στη συνέχεια του έργου. Και σε νησιωτικό περιβάλλον, ειδικά όταν μιλάμε για τουριστική περίοδο, το ρήγμα δεν μένει στα χαρτιά.
Εδώ γεννιέται και η πιο αιχμηρή διάσταση της κριτικής προς τη δημοτική επιχείρηση. Διότι, σε μια υπόθεση νερού, το πρώτο που περιμένει κανείς είναι θεσμική σοβαρότητα, προβλεψιμότητα και διαρκής εξασφάλιση χρηματοδότησης. Αντί γι’ αυτό, η δημόσια εικόνα μετατρέπεται σε ένα συνεχές μπρος πίσω ανάμεσα σε κατασχετήρια, αποδεσμεύσεις και νέες βεβαιώσεις. Με αποτέλεσμα ο διάλογος να μην περιστρέφεται γύρω από το πώς θωρακίζεται η υδροδότηση, αλλά γύρω από το ποιος κατασχέτει ποιον και πότε.
