Κομποσχοίνια, κράνη και καλάμια… τα Χριστούγεννα 2024

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος προς το τέλος της χρο­νιάς κυ­κλο­φο­ρούν διά­φο­ρες προ­βλέ­ψεις σχε­τι­κές με το  τέλος του κό­σμου προ­κει­μέ­νου να τρο­μο­κρα­τη­θεί ο κό­σμος.  Άλλες φορές ακού­με για τις προ­φη­τεί­ες του Νο­στρά­δα­μου ή της τυ­φλής μά­ντισ­σας ρου­μά­νας Μπά­μπα Βάν­γκα όπου την ανα­φέ­ρουν συχνά πυκνά τα ΜΜΕ.

Εμείς εδώ στη Ρόδο, μπο­ρεί μα­ντεί­ες να μην κά­νου­με αλλά όσοι κυ­κλο­φο­ρού­με πεζοί, πο­δη­λα­τώ­ντας ή κο­λυ­μπώ­ντας μπο­ρού­με να δια­πι­στώ­σου­με τις κα­κο­τε­χνί­ες ή πα­ρα­με­λη­μέ­να ση­μεία στο νησί μας ή ότι μας ενο­χλεί.  Με­ρι­κές φορές αυτά διορ­θώ­νο­νται είτε όχι.  Ζη­τά­με το αυ­το­νό­η­το δη­λα­δή τη δη­μιουρ­γία πο­δη­λα­το­δρό­μων αλλά ξε­χνά­με ότι για να φθά­σει η πο­λι­τεία να έχει πο­δη­λα­τό­δρο­μους πρέ­πει να έχει κα­τα­φέ­ρει να φτιά­ξει όλες τις υπό­λοι­πες υπο­δο­μές.

Έχου­με απαί­τη­ση από τους επι­τε­λείς της δη­μό­σιας διοί­κη­σης να εκτε­λούν τις σω­στές απο­φά­σεις για το κοινό καλό γνω­ρί­ζο­ντας ότι άλλοι είναι ικα­νοί και κο­πιά­ζουν ενώ άλλοι δεν έχουν σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και αγνο­ούν τα κα­θη­με­ρι­νά προ­βλή­μα­τα των πο­λι­τών.

Για τις πρό­σφα­τες κα­τα­στρο­φές που προ­κλή­θη­καν στο νησί, αν ρί­χνα­με το φταί­ξι­μο κάπου συ­γκε­κρι­μέ­να  θα αδι­κού­σα­με πολύ αυ­τούς που κο­πιά­ζουν κα­θη­με­ρι­νά ώστε να βελ­τιω­θεί η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα όλων μας.  Επί­σης ανα­γνω­ρί­ζου­με ότι  για να επι­τευ­χθεί κά­ποιο έργο και να ολο­κλη­ρω­θεί σωστά, θα πρέ­πει όλοι όσοι λαμ­βά­νουν απο­φά­σεις να είναι προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι στον κοινό τους στόχο και κοι­νές προ­σπά­θειες όχι μόνο σε διοι­κη­τι­κό επί­πε­δο.

Αυτό όμως που μας ενό­χλη­σε είναι ότι άρ­χι­σαν οι αλ­λη­λο­κα­τη­γο­ρί­ες αλλά πήρε η μπόρα όχι μόνο προη­γού­με­νους, επό­με­νους κλπ αλλά ρί­χτη­κε το φταί­ξι­μο και στο πε­ρι­βάλ­λον, στα κα­λά­μια, στην κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή ή ακόμα και στον κα­νέ­να.

Κι εμείς αμέ­το­χοι…  Δεν φταί­με για τα κα­μέ­να δέ­ντρα και την απο­ξή­λω­ση των δασών, τις κα­κο­τε­χνί­ες, για το λιώ­σι­μο των πάγων, κλπ.  Νο­μί­ζου­με δε ότι δεν ζούμε σ’ αυτό τον πλα­νή­τη αλλά ότι εί­μα­στε εξω­γή­ι­νοι και ξαφ­νι­κά το­πο­θε­τη­θή­κα­με σε ένα μέρος που δεν αντέ­χου­με αλλά ούτε κι αυτό μας αντέ­χει.

Κι όμως η Γη γυ­ρί­ζει…  Η ασέ­βεια προς το πε­ρι­βάλ­λον θα γυ­ρί­σει απέ­να­ντί μας. Η γη απο­τε­λεί­ται από ενέρ­γειες στις οποί­ες  συμ­με­τέ­χου­με κι εμείς.  Αν κά­ψου­με τα δάση, μπα­ζώ­σου­με τα ρέ­μα­τα, θα έχου­με πλημ­μύ­ρες.  Γε­μί­σα­με αυ­το­κί­νη­τα, με­τα­τρέ­ψα­με τα παρ­κινγκ και τα υπό­γεια σε δια­με­ρί­σμα­τα και τις αυλές μας σε πι­σί­νες ενώ έχου­με προ­βλή­μα­τα λει­ψυ­δρί­ας. Δια­πι­στώ­νου­με ότι απου­σιά­ζει πλέον  η κοινή λο­γι­κή από τον μέσο όρο και όπως νό­μι­μα αυτός εκ­προ­σω­πεί­ται στα κοινά.

Το απο­κο­ρύ­φω­μα όλων αντί να ακού­με σο­βα­ρές συ­ζη­τή­σεις στις συ­νε­δριά­σεις του στο Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου ακού­με ….γαλ­λι­κά. Κα­νο­νι­κά θα έπρε­πε να κά­νουν τον σταυ­ρό τους όλοι όσοι κά­θο­νται στα έδρα­να του ΔΣ τιμής ένε­κεν στον τόπο μας, στον λαό που τους εμπι­στεύ­θη­κε και σε όσους βο­ή­θη­σαν τους πλη­γέ­ντες συ­μπο­λί­τες μας.

Τέλος επει­δή θα χα­ρα­κτη­ρι­στού­με ρο­μα­ντι­κοί ή κυ­νι­κοί, προ­τεί­νου­με για τα φε­τι­νά Χρι­στού­γεν­να με όλο το σε­βα­σμό σε αυτά που περ­νά­νε οι πλη­γέ­ντες συ­μπο­λί­τες μας, να κρα­τά­με κο­μπο­σχοί­νια και να φο­ρά­με κρά­νος καλού κακού για κάθε εν­δε­χό­με­νο μιας και από θαύμα ζούμε.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Από­φοι­τη Τμ.Με­σο­γεια­κών Σπου­δών ΠΑ

Αθλή­τρια τριά­θλου