Κορυφώνεται σήμερα το υπερθέαμα στον ουρανό με τις Περσείδες-Ορατά 30-40 30 έως 40 ανά λεπτό

Κάθε χρόνο στην καρ­διά του κα­λο­και­ριού, έτσι και σή­με­ρα το βράδυ προς τα χα­ρά­μα­τα της Κυ­ρια­κής, στο νυ­χτε­ρι­νό ου­ρα­νό της χώρας μας και γε­νι­κό­τε­ρα του βο­ρεί­ου ημι­σφαι­ρί­ου θα κο­ρυ­φω­θεί η πιο θε­α­μα­τι­κή θε­ρι­νή βροχή από «πε­φτα­στέ­ρια», οι διάτ­το­ντες Περ­σεί­δες.

Ο ομό­τι­μος κα­θη­γη­τής του Τμή­μα­τος Φυ­σι­κής του ΑΠΘ Ιω­άν­νης Σει­ρα­δά­κης δή­λω­σε προ ημε­ρών στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι ανα­μέ­νει πε­ρί­που έναν ορατό διάτ­το­ντα αστέ­ρα κάθε ενά­μι­σι έως δύο λεπτά, άρα Ο.

Όσοι μεί­νουν ξύ­πνιοι, θα έχουν την ευ­και­ρία – εάν ο ου­ρα­νός δεν έχει σύν­νε­φα- να δουν το φαι­νό­με­νο. Όμως η λάμψη από το 19 ημε­ρών φεγ­γά­ρι, που θα είναι φω­τει­νό κατά πε­ρί­που 80%, θα εμπο­δί­σει σε ένα βαθμό την πα­ρα­τή­ρη­ση των με­τε­ώ­ρων, με συ­νέ­πεια να γί­νουν ορατά μόνο τα πιο φω­τει­νά από αυτά.

Όσο αφορά όμως την έκτα­ση  του φαι­νο­μέ­νου και την προσ­δο­κία ότι θα είναι η «πλέον λα­μπρή βροχή αστε­ριών» η NASA, με ανα­κοί­νω­σή της, διευ­κρι­νί­ζει ότι τα πράγ­μα­τα δεν είναι ακρι­βώς έτσ

Η κα­λύ­τε­ρη πα­ρου­σία των Περ­σεί­δων την οποία γνω­ρί­ζου­με, συ­νέ­βη το 1993,  όταν η κο­ρύ­φω­ση του φαι­νο­μέ­νου έφτα­σε τους 300 με­τε­ω­ρί­τες ανά ώρα. Το πε­ρα­σμέ­νο έτος πα­ρα­τη­ρή­θη­κε μια έκρη­ξη μόλις πάνω από 200 με­τε­ω­ρί­τες ανά ώρα», ανα­φέ­ρει ο Μπιλ Κουκ επι­κε­φα­λής στο αρ­μό­διο τμήμα της NASA στο Marshall Space Flight Center.

Η παν­σέ­λη­νος θα είναι τρία τέ­ταρ­τα γε­μά­τη, πράγ­μα που ση­μαί­νει ότι το λα­μπρό φως θα «ξε­πλύ­νει» πολλά από τα πιο αδύ­να­μα με­τέ­ω­ρα.

«Ένας με­τε­ω­ρί­της κάθε δυο λεπτά είναι καλός και σί­γου­ρα αξί­ζει τον κόπο να το κοι­τά­ξου­με, αλλά δεν είναι το « λα­μπρό­τε­ρο ντους στην αν­θρώ­πι­νη ιστο­ρία », είπε ο Κουκ . «Οι κα­ται­γί­δες με­τε­ω­ρι­τών Leonid από τα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1990 και τις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 2000 ήταν πολύ πιο θε­α­μα­τι­κές».

Οι Περ­σεί­δες είναι μια από τις πιο εντυ­πω­σια­κές βρο­χές διατ­τό­ντων του έτους, καθώς τα «πε­φτα­στέ­ρια» τους είναι γρή­γο­ρα και φω­τει­νά, έχο­ντας συχνά μα­κριές πύ­ρι­νες «ουρές».

Σύμ­φω­να με τη NASA, οι Περ­σεί­δες πα­ρά­γουν πε­ρισ­σό­τε­ρα φω­τει­νά με­τέ­ω­ρα από κάθε άλλη βροχή διατ­τό­ντων. Εμ­φα­νί­ζο­νται σε όλα σχε­δόν τα ση­μεία του ου­ρα­νού και όχι σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο, μο­λο­νό­τι αρ­χι­κά φαί­νο­νταν να προ­έρ­χο­νται από την πε­ριο­χή του αστε­ρι­σμού του Περ­σέα, από όπου πήραν και το όνομά τους.

Το εντυ­πω­σια­κό αυτό φαι­νό­με­νο συμ­βαί­νει, διότι η Γη αυτές τις μέρες δια­σχί­ζει την τρο­χιά του Κο­μή­τη Swift-Tuttle, που είναι γε­μά­τη από τα υπο­λείμ­μα­τα που εγκα­τα­λεί­πει στην τρο­χιά του, ενώ πε­ρι­φέ­ρε­ται γύρω από τον Ήλιο. Τα υπο­λείμ­μα­τα αυτά ο κο­μή­της τα εγκα­τα­λεί­πει κάθε φορά που ευ­ρί­σκε­ται στο πε­ρι­ή­λιο του.

Οι Περ­σεί­δες – που κα­τα­γρά­φη­καν για πρώτη φορά από κι­νέ­ζους αστρο­νό­μους το 36 μ.Χ. – προ­κα­λού­νται από τα σω­μα­τί­δια σκό­νης που αφή­νει πίσω της η τε­ρά­στια ουρά, μή­κους δε­κά­δων εκα­τομ­μυ­ρί­ων χι­λιο­μέ­τρων, του κο­μή­τη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που δια­σταυ­ρώ­νε­ται με την τρο­χιά της Γης. Ο κο­μή­της, ο οποί­ος ανα­κα­λύ­φθη­κε το 1862 από τους αστρο­νό­μους Λιού­ις Σουίφτ και Χόρας Τατλ (των οποί­ων φέρει το όνομα), δια­θέ­τει ένα τε­ρά­στιο πυ­ρή­να δια­μέ­τρου πε­ρί­που 26 χι­λιο­μέ­τρων, πολύ με­γα­λύ­τε­ρο από τον αστε­ροει­δή με διά­με­τρο δέκα χι­λιο­μέ­τρων, ο οποί­ος έπεσε στη Γη πριν από 66 εκατ. χρό­νια και εξα­φά­νι­σε τους δει­νό­σαυ­ρους.