Αυτοκτονίες σε Στρατόπεδα – Kαταλυτική η απουσία σαφών και αυτονόητων μέτρων

Οι 2 αυτο­κτο­νίες της περα­σμέ­νης εβδο­μά­δας μέσα σε χώρους στρα­το­πέ­δων ανα­δει­κνύ­ουν για ακόμη μία φορά την κατα­λυ­τική απουσία σαφών και αυτο­νό­η­των μέτρων, η ύπαρξη των οποίων θα μπο­ρούσε να σώσει ζωές.

Η ΚΛΙΜΑΚΑ, έχει επα­νει­λημ­μένα επι­ση­μά­νει την απουσία ενός σαφούς πλαι­σίου υπο­στή­ρι­ξης των στε­λε­χών του στρατού και των στρα­τευ­σί­μων, καθώς και της συνε­πα­γό­με­νης δυνα­τό­τη­τας τους οπλο­φο­ρίας και οπλο­χρη­σίας. Σύμφωνα με τα στοι­χεία του Δικτύου Πλη­ρο­φό­ρη­σης του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτο­κτο­νίας εντός χώρων στρα­το­πέ­δου έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, από το 2012, 8 αυτο­κτο­νίες, 7 από τις οποίες με αυτο­πυ­ρο­βο­λι­σμό και 1 με απαγ­χο­νι­σμό.

Η άμεση επι­και­ρο­ποί­ηση του πλαι­σίου ψυχια­τρι­κής και ψυχο­λο­γι­κής αξιο­λό­γη­σης των στε­λε­χών του στρατού και των στρα­τευ­σί­μων καθώς και η επα­νά­ληψη των σχε­τι­κών δια­δι­κα­σιών ανά τακτά χρονικά δια­στή­ματα, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λι­σθεί ότι δια­θέ­τουν έναν ικα­νο­ποι­η­τικό βαθμό ψυχικής στα­θε­ρό­τη­τας και ανθε­κτι­κό­τη­τας, απο­τε­λούν προ­τει­νό­μενα μέτρα με άμεσα απο­τε­λέ­σματα. Το Κέντρο για την Πρόληψη της Αυτο­κτο­νίας επα­νει­λημ­μένα έχει προ­τεί­νει συγκε­κρι­μέ­νες παρεμ­βά­σεις σ’ αυτήν την κατεύ­θυνση, ενώ, παράλ­ληλα, έχουν συγ­γρα­φεί και εκδοθεί δύο εγχει­ρί­δια για την πρόληψη της αυτο­κτο­νίας, απευ­θυ­νό­μενα στα σώματα ασφα­λείας και στρατού.

Ένας δεύ­τε­ρος άξονας άμεσης παρέμ­βα­σης που εμφαί­νε­ται, για μία ακόμη φορά, από την αυτο­κτο­νία εντός των στρα­το­πέ­δων είναι η ανυ­παρ­ξία έστω των ελά­χι­στων μέτρων και προ­δια­γρα­φών προ­φύ­λα­ξης και ασφά­λειας, όπως για παρά­δειγμα η υπο­κα­τά­σταση της σκοπιάς από κάμερες, όπως αντί­στοιχα συμ­βαί­νει στα περισ­σό­τερα ευρω­παϊκά κράτη.

Επι­πρό­σθετα, μετά από περι­στα­τικά αυτο­κτο­νίας, κρί­νε­ται σκόπιμη η διε­ξα­γωγή ψυχο­λο­γι­κών αυτο­ψιών προ­κει­μέ­νου όχι μόνο να υπο­στη­ρι­χθούν οι οικο­γέ­νειες, οι οικείοι και το στρα­τιω­τικό (και μη) περι­βάλ­λον του αυτό­χειρα, αλλά και να ανα­δει­χθούν εκείνες οι ελλεί­ψεις, αδυ­να­μίες ή παρεμ­βά­σεις, η αντι­με­τώ­πιση και υλο­ποί­ηση των οποίων θα μπο­ρού­σαν να λει­τουρ­γή­σουν προ­λη­πτικά.

Στο 1018 – Γραμμή Παρέμ­βα­σης για την Αυτο­κτο­νία έχουμε δεχθεί αρκετές κλήσεις στρα­τευ­σί­μων, κυρίως, οι οποίοι αδυ­να­τούν να αντα­πε­ξέλ­θουν στην υπο­χρε­ω­τική στρα­τιω­τική τους θητεία. Σ’ αυτήν την κατεύ­θυνση, επι­βάλ­λε­ται η διεύ­ρυνση και η πλήρης ανα­γνώ­ριση του δικαιώ­μα­τος στην αντίρ­ρηση συνεί­δη­σης και την ισότιμη εναλ­λα­κτική κοι­νω­νική υπη­ρε­σία σύμφωνα με τα Ευρω­παϊκά και διεθνή πρότυπα χωρίς περιο­ρι­σμούς και εμπόδια

Η αυτο­κτο­νία δεν είναι ένα μοιραίο γεγονός, μπορεί να προ­λη­φθεί. Σε αυτή τη βάση, χωρίς κόστος, αλλά με σαφή συναί­σθηση της ευθύνης των ειδικών, των αρχών και τελικά, της κοι­νω­νίας, απαι­τεί­ται η ανάληψη συγκε­κρι­μέ­νων πρω­το­βου­λιών για την υλο­ποί­ηση ουσια­στι­κών παρεμ­βά­σεων προ­στα­σίας της ανθρώ­πι­νης ζωής.

athensvoice.gr