Near & Far Festival, ένας «ευτυχισμένος» θεσμός μόλις γεννήθηκε στο Καστελλόριζο

Οσοι έχουν κάνει το τα­ξί­δι μέχρι το Κα­στελ­λό­ρι­ζο μι­λούν συχνά για μια σχε­δόν με­τα­μορ­φω­τι­κή εμπει­ρία. Για πολ­λούς Ελ­λη­νες της δια­σπο­ράς αρκεί το άκου­σμά του για να θε­ριέ­ψει το σα­ρά­κι του νό­στου. Οταν η σκη­νο­θέ­τις και συγ­γρα­φέ­ας Βάσια Χα­τζη­γιαν­νά­κη, γόνος ιστο­ρι­κής οι­κο­γέ­νειας του νη­σιού, πρό­τει­νε στον μου­σι­κό και συν­θέ­τη Πε­ρι­κλή Κα­νά­ρη, μέχρι πολύ πρό­σφα­τα μέλος και ο ίδιος της ελ­λη­νι­κής δια­σπο­ράς στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες, να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει μια συ­ναυ­λία στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο, κα­νείς δεν μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί ότι εκεί­νη την ώρα γεν­νιό­ταν ένα φε­στι­βάλ με έδρα αυτή την πα­νέ­μορ­φη κουκ­κί­δα στη νο­τιο­α­να­το­λι­κή εσχα­τιά της ελ­λη­νι­κής επι­κρά­τειας.

Tο φε­στι­βάλ άνοι­ξε ο Αμε­ρι­κα­νο­αρ­μέ­νιος συν­θέ­της/ου­τί­στας Αρα Ντιν­κτζιάν μαζί με το Secret Trio. [ΣΤΑΥ­ΡΟΣ ΧΑ­ΡΙ­ΣΟ­ΠΟΥ­ΛΟΣ]

«Οταν ήρθα σε επαφή με τον αντι­δή­μαρ­χο του νη­σιού και υπεύ­θυ­νο των πο­λι­τι­στι­κών, Στρά­το Αμύ­γδα­λο, δια­πί­στω­σα μια διά­θε­ση για κάτι πιο ου­σια­στι­κό, κάτι που θα απο­κτού­σε βάθος στον χρόνο και θα δη­μιουρ­γού­σε ένα απο­τύ­πω­μα», θυ­μά­ται ο Πε­ρι­κλής Κα­νά­ρης, λίγες ημέ­ρες μετά την ολο­κλή­ρω­ση της παρ­θε­νι­κής διορ­γά­νω­σης του Near & Far Kastellorizo International Music Festival. «Συμ­φω­νή­σα­με λοι­πόν και ορα­μα­τι­στή­κα­με μαζί ένα φε­στι­βάλ. Μέχρι φέτος οι μου­σι­κές εκ­δη­λώ­σεις στο νησί είχαν ως επί το πλεί­στον στιγ­μιαίο και το­πι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Οι δικές μου κα­τα­βο­λές με οδή­γη­σαν να αφιε­ρώ­σω το φε­στι­βάλ στους Ελ­λη­νες της δια­σπο­ράς και να του δώσω μια διε­θνή ταυ­τό­τη­τα. Αυτό ταί­ρια­ξε από­λυ­τα με την ιστο­ρία και το DNA του νη­σιού και απο­δεί­χθη­κε στην πράξη από την τε­ρά­στια απή­χη­ση που είχε η με­τά­δο­ση του φε­στι­βάλ από τη “Φωνή της Ελ­λά­δας”. Ο Μάνος Ελευ­θε­ρί­ου έλεγε πως όταν ται­ριά­ξει ο στι­χουρ­γός με τον συν­θέ­τη και τον τρα­γου­δι­στή έχου­με ένα ευ­τυ­χι­σμέ­νο τρα­γού­δι. Με χαρά μπορώ να πω πως σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση έχου­με ένα ευ­τυ­χι­σμέ­νο φε­στι­βάλ».

Ο Πε­ρι­κλής Κα­νά­ρης πα­ρου­σί­α­σε για πρώτη φορά έναν και­νούρ­γιο κύκλο τρα­γου­διών με τίτλο «Ναυ­τω­δία». [ΣΤΑΥ­ΡΟΣ ΧΑ­ΡΙ­ΣΟ­ΠΟΥ­ΛΟΣ]

Το μου­σι­κό τρι­ή­με­ρο εγκαι­νί­α­σε στις 27 Ιου­νί­ου με μια συ­ναυ­λία στα όρια της μυ­στα­γω­γί­ας ο Αμε­ρι­κα­νο­αρ­μέ­νιος συν­θέ­της/ου­τί­στας Αρα Ντιν­κτζιάν, για να ακο­λου­θή­σει την επο­μέ­νη ο εμπνευ­στής και καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του φε­στι­βάλ Πε­ρι­κλής Κα­νά­ρης, ο οποί­ος πα­ρου­σί­α­σε σε πρε­μιέ­ρα έναν και­νούρ­γιο κύκλο τρα­γου­διών με τίτλο «Ναυ­τω­δία», με τη συμ­με­το­χή της νέας γε­νιάς του Κα­στελ­λο­ρί­ζου που τρα­γού­δη­σε μαζί του επί σκη­νής. Η αυ­λαία έπεσε την τε­λευ­ταία Κυ­ρια­κή του Ιου­νί­ου με τη σο­πρά­νο Βάσ­σια Αλάτη, συ­νο­δευό­με­νη από τον τε­νό­ρο Αντώ­νη Κο­ρω­ναίο, και τον πια­νί­στα Δη­μή­τρη Γιάκα, να ερ­μη­νεύ­ει ορι­σμέ­νες από τις πιο διά­ση­μες άριες του λυ­ρι­κού ρε­περ­το­ρί­ου.

Η αυ­λαία έπεσε την τε­λευ­ταία Κυ­ρια­κή του Ιου­νί­ου με τη σο­πρά­νο Βάσ­σια Αλάτη. [ΣΤΑΥ­ΡΟΣ ΧΑ­ΡΙ­ΣΟ­ΠΟΥ­ΛΟΣ]

«Το νησί μας έζησε ένα πρω­τό­γνω­ρο πο­λι­τι­στι­κό γε­γο­νός, κο­ρυ­φαί­ου καλ­λι­τε­χνι­κού βε­λη­νε­κούς», δή­λω­σε ευ­χα­ρι­στη­μέ­νος ο αντι­δή­μαρ­χος Στρά­τος Αμύ­γδα­λος. «Το αγκά­λια­σε με όλη του την καρ­διά, γε­γο­νός που απο­δει­κνύ­ε­ται από το ρεκόρ προ­σέ­λευ­σης κοι­νού σε μου­σι­κά δρώ­με­να. Ευ­χα­ρι­στού­με όλους τους συ­ντε­λε­στές και ευ­χό­μα­στε αυτή να είναι μόνο η αρχή για έναν ετή­σιο θεσμό που θα συ­νε­χί­σει να με­τα­τρέ­πει το Κα­στελ­λό­ρι­ζο σε διε­θνή φάρο πο­λι­τι­σμού».

Λίγα φε­στι­βάλ στην Ελ­λά­δα έχουν να επι­δεί­ξουν την απα­ρά­μιλ­λη ομορ­φιά του φυ­σι­κού φό­ντου του Κα­στελ­λο­ρί­ζου.

Οσο για το μέλ­λον, ο Πε­ρι­κλής Κα­νά­ρης πι­στεύ­ει πως το Κα­στελ­λό­ρι­ζο μπο­ρεί να προ­σελ­κύ­σει ανερ­χό­με­νους και κα­τα­ξιω­μέ­νους Ελ­λη­νες της δια­σπο­ράς και φι­λέλ­λη­νες που δια­πρέ­πουν πα­γκο­σμί­ως στον τομέα της μου­σι­κής δη­μιουρ­γί­ας. Βρί­σκω την ευ­και­ρία και τον ρωτάω αν είχε προ­γε­νέ­στε­ρη σχέση με τον τόπο. «Καμία απο­λύ­τως. Το νησί βρήκε εμένα, δεν βρήκα εγώ το νησί. Εγώ απλώς το έβλε­πα σε φω­το­γρα­φί­ες από την Αμε­ρι­κή και ονει­ρευό­μουν κά­ποια στιγ­μή να πάω…». Να που με­ρι­κές φορές τα όνει­ρα γί­νο­νται πραγ­μα­τι­κό­τη­τα…

Πηγή: katnimerini.gr