Η έδρα τους

«Κρατώ την έδρα μου». Αυτή η μάσιγα. Με δικαιο­λο­γία: «Δεν άλλαξα εγώ απόψεις. Το κόμμα μου, η παρά­ταξή μου άλλαξε.» Ζητούν συγ­γνώμη από τους ψηφο­φό­ρους τους γιατί… παρα­πλα­νή­θη­καν, κάθο­νται στην έδρα τους, αυτο­βα­φτί­ζο­νται «ανε­ξάρ­τη­τοι», μέχρι να δουν κατά που θα κάνουν. Και η ζωή συνε­χί­ζε­ται κανο­νικά, δεν τρέχει τίποτε, παρά μόνο δελτία τύπου και δηλώ­σεις, Αυτοί παρα­μέ­νουν βου­λευ­τές, δημο­τι­κοί ή περι­φε­ρεια­κοί σύμ­βου­λοι, τα κόμματα και οι παρα­τά­ξεις από τα οποία προ­έρ­χο­νται κάνουν λόγο για απο­στα­σία και ανοί­γουν νέα κεφά­λαια σε κόμματα και παρα­τά­ξεις που ανοί­γουν διά­πλατα τις αγκα­λιές τους για να τους υπο­δε­χθούν, αν δεν τους δούμε να ηγού­νται νέων συν­δυα­σμών. Ας μου επι­τρα­πεί να πιστεύω πως πρό­κει­ται για ανα­ξιο­πρεπή στάση. Δια­φω­νείς για τον οποιο­δή­ποτε λόγο; Δίνεις τις μάχες σου από μέσα, το παλεύ­εις και άκρη δεν βρί­σκεις; Πράτ­τεις το αυτο­νό­ητο: παρα­δί­δεις την έδρα σου και πηγαί­νεις σπιτάκι σου μέχρι τις εκλογές ή εντάσ­σε­σαι στο κόμμα ή την παρά­ταξη της αρε­σκείας σου χωρίς όμως την έδρα την οποία απέ­κτη­σες συμ­με­τέ­χο­ντας στις λίστες άλλου κόμ­μα­τος και παρά­τα­ξης.