Δήμος Ρόδου: Σε εκκρεμότητα η δικαστική κρίση επί της επιστροφής καταβληθέντος ΔΗΦΟΔΩ σε επιχειρήσεις

Σε εκκρε­μό­τητα παρα­μέ­νει η δικα­στική κρίση του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού δικα­στη­ρίου επί του μεί­ζο­νος θέματος της ακύ­ρω­σης βεβαιω­θέ­ντων ποσών και επι­στρο­φής κατα­βλη­θέ­ντων ποσών Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., άρθρο 60 του Ν. 2214/2014).

Οι πρό­σφα­τες απο­φά­σεις του ΣτΕ που καθα­ρο­γρά­φη­καν μόλις προχθές δεν απο­φαί­νο­νται επί της ουσίας της ένδικης δια­φο­ράς αλλά τις απορ­ρί­πτει για τυπικό λόγο που αφορά στο ύψος του ποσού της διεκ­δί­κη­σης που καθιστά το ανώτατο ακυ­ρω­τικό δικα­στή­ριο αναρ­μό­διο (είναι αρμόδιο για διεκ­δι­κή­σεις μόνο άνω των 40.000 ευρώ).

Όπως είναι γνωστό, με τις απο­φά­σεις 4504/4505/2014 της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ κρίθηκε κατ’ αρχήν ανί­σχυ­ρος ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Στη συνέ­χεια και δια νόμου με τις δια­τά­ξεις του Ν. 4336/2015 (ΦΕΚ Α 94/14-8-2015 (Γ’ Μνη­μό­νιο) Άρθρο 1 Παρά­γρα­φος Δ, Υποπαρ. Δ. 12 παραγρ. 9 θεσπί­στηκε ότι «Καταρ­γεί­ται η διάταξη του άρθρου 60 του Ν. 2214/1994 (Α’ 75). Κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται».

Σύμφωνα με την αιτιο­λο­γική έκθεση του παρα­πάνω νόμου, η διάταξη για την κατάρ­γηση του φόρου θεσπί­στηκε για λόγους ισό­τη­τας, δηλαδή και ο νομο­θέ­της ανα­γνώ­ρισε την αντι­συ­νταγ­μα­τική επιβολή του νόμου για λόγους ισό­τη­τας με άλλες περιο­χές της χώρας.

Δηλαδή με την κοι­νο­ποί­ηση των παρα­πάνω απο­φά­σεων της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ (αριθ. πρωτ. εισερ­χο­μέ­νων 2/3375/16-1-2015) δεν ήταν πλέον σύννομη ούτε η βεβαί­ωση ούτε η είσπραξη του ΔΗΦΟΔΩ. Ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. καταρ­γή­θηκε πλέον και νομο­θε­τικά. Αξιώ­σεις κατά του Δήμου Ρόδου επι­στρο­φής κατα­βλη­θέ­ντων ποσών δεν είναι κατά νόμο σύν­νο­μες.

Ωστόσο ύστερα από τις ως άνω απο­φά­σεις του ΣτΕ, εκκρε­μού­ντων ήδη άνω των 100 υπο­θέ­σεων προς εκδί­καση στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, που ύστερα από εκδι­κά­σεις, σήμερα περιο­ρί­σθη­καν περίπου σε 30, ισχύουν τα εξής:

Κατ’ αρχήν για τις μετα­γε­νέ­στε­ρες των απο­φά­σεων της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και της νομο­θε­τι­κής κατάρ­γη­σης του νόμου, απο­φά­σεις που εκδό­θη­καν και εκδί­δο­νται σε προ­σφυ­γές/ανα­κο­πές που αφορούν απλώς ακύρωση βεβαιω­θέ­ντων ποσών και όχι επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντων ποσών (το συνο­λικό ποσό των τελευ­ταίων προ­σεγ­γί­ζει τα 4.000.000 ευρώ), επί των πρω­τό­δι­κων απο­φά­σεων που εκδί­δο­νται και παγίως επί της ουσίας τις κάνουν δεκτές ή καταρ­γούν τις δίκες λόγω έλλει­ψης αντι­κει­μέ­νου, δεν ασκού­νται εφέσεις, επειδή είναι προ­δια­γραμ­μένο το απορ­ρι­πτικό απο­τέ­λε­σμα επί των εφέσεων και για την μη επι­πλέον επι­βά­ρυνση του Δήμου Ρόδου με δικα­στι­κές δαπάνες.

Eξάλλου σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις των παρ. 2 και 3 του άρθρου 92 Κώδικα Διοι­κη­τι­κής Δικο­νο­μίας, δεν υπό­κει­νται σε έφεση απο­φά­σεις πρω­το­βάθ­μιων Δικα­στη­ρίων που αφορούν χρη­μα­τι­κές δια­φο­ρές που το αντι­κεί­μενό τους δεν υπερ­βαί­νει το ποσόν των 5.000,00 ευρώ, για τη Διοί­κηση δε αντι­κεί­μενο επί φορο­λο­γι­κών δια­φο­ρών που από τον νόμο προ­βλέ­πε­ται δήλωση, είναι η διαφορά του κύριου φόρου που προ­κύ­πτει ανάμεσα σε αυτόν που ορί­στηκε με τη πράξη και σε αυτόν που καθο­ρί­στηκε με την απόφαση του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου.

Ειδι­κό­τερα και επι­πλέον και νομο­θε­τικά σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 57 του Ν. 4483/2017 (ΦΕΚ Α 107/31-07-2017), στις παρα­πάνω δια­τά­ξεις της παραγρ. 9 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.12 του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015 που ορίζουν «Καταρ­γεί­ται η διάταξη του άρθρου 60 του Ν. 2214/1994. Κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, προ­στέ­θη­καν οι λέξεις: «Βεβαιω­μέ­νες οφειλές από τον καταρ­γού­μενο φόρο και συνα­φείς κυρώ­σεις δια­γρά­φο­νται, κατόπιν δια­πι­στω­τι­κής από­φα­σης του οικείου δημο­τι­κού συμ­βου­λίου».

Σύμφωνα με την Αιτιο­λο­γική ΄Εκθεση της παρα­πάνω διά­τα­ξης: «Η ρύθμιση εισά­γε­ται, προ­κει­μέ­νου να επι­λυ­θούν ορι­στικά ζητή­ματα εφαρ­μο­γής, που προ­έ­κυ­ψαν μετά την κατάρ­γηση του Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου με το ν. 4336/2015.

Η κατάρ­γηση του εν λόγω φόρου υλο­ποι­ή­θηκε σε συμ­μόρ­φωση του νομο­θέτη προς το νομο­λο­γιακό προη­γού­μενο που δια­μορ­φώ­θηκε από τις υπ’αριθμ. 4504/2014 και 4505/2014 απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ».

Σε εκτέ­λεση και εφαρ­μογή της παρα­πάνω διά­τα­ξης το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο του Δήμου Ρόδου με την υπ. αρ. 594/-4-8-2017 απόφαση ήδη προέβη σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 57 του Ν. 4483/2017 σε δια­πι­στω­τική απόφαση δια­γρα­φής κάθε βεβαιω­μέ­νης ανεί­σπρα­κτης οφειλής οποιου­δή­ποτε φορο­λο­γι­κού υπο­κει­μέ­νου που προ­έρ­χε­ται από τον ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., (κύρια οφειλή, πρό­στιμα, προ­σαυ­ξή­σεις) και έδωσε εντολή προς τη Δ/νση Οικο­νο­μι­κών Υπη­ρε­σιών και τα αρμόδια Τμήματα αυτής να προβούν στις ως άνω δια­γρα­φές σύμφωνα με τις κατα­στά­σεις οφειλών του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ της Δ/νσης Οικο­νο­μι­κών.

Συνεπώς και σύμφωνα πλέον και με την παρα­πάνω απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου επί των παρα­πάνω υπο­θέ­σεων προ­σφυ­γών και ανα­κο­πών κατά βεβαιω­τι­κών κατα­λό­γων ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. εκδί­δο­νται παγίως απο­φά­σεις κατάρ­γη­σης των δικών λόγω εξά­λει­ψης του αντι­κει­μέ­νου τους (παραγρ. 1 του άρθρου 142 ΚΔΔ), ή και που οι προ­σφυ­γές/ανα­κο­πές απορ­ρί­πτο­νται λόγω έλλει­ψης νομι­μο­ποί­η­σης των προ­σφευ­γό­ντων/ανα­κο­πτό­ντων, αφού διοι­κη­τικά δια­γρά­φη­καν οι οφειλές και δεν υπάρχει λόγος να παρί­στα­νται στα Δικα­στή­ρια.

Υστερα από όλα τα παρα­πάνω, κρίσιμη σημασία έχουν μόνο οι εκκρε­μείς υπο­θέ­σεις με βάση προ­σφυ­γές ή ανα­κο­πές ή αναι­ρέ­σεις στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ή στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς ή στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, που αφορούν όχι μόνο ακύρωση βεβαιω­θέ­ντων ποσών αλλά και επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. ή συμ­ψη­φι­σμού τους με άλλες οφειλές.

Οι υπο­θέ­σεις αυτές έχουν κινηθεί από την Καζίνο Ρόδου Α.Ε και την κοι­νο­πρα­ξία Νοσο­κο­μείου Ρόδου ΤΕΡΝΑ Α.Ε. – ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε.-ΕΜΠΕΔΟΣ Α.Ε. – J και P ΑΒΑΞ Α.Ε. – ΙΜΕΨ GMBH.

Υπήρξαν παραι­τή­σεις στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείου Ρόδου από προ­σφυ­γές στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας όμως εκδι­κά­σθη­καν αναι­ρέ­σεις κατά απο­φά­σεων επί προ­σφυ­γών της Κ/Ξ μετά επι­στρο­φής κατα­βλη­θέ­ντων.

Με τις πρό­σφα­τες αντί­στοι­χες απο­φά­σεις Α 2551/09-12-2020, Α 2552/09-12-2020, Α 2553/09-12-2020 του ΣτΕ, οι παρα­πάνω αναι­ρέ­σεις απορ­ρί­φθη­καν επί του παρα­δε­κτού.

Το όλο θέμα έτσι παρα­μέ­νει σε εκκρε­μό­τητα.