Η εικόνα του αυτονόητου

Oι ει­κό­νες που έκα­ναν τον γύρο των ΜΜΕ και του δια­δι­κτύ­ου, ήταν αυτές με τον κ. Τσί­πρα να υπο­δέ­χε­ται τον κ.. Μη­τσο­τά­κη στην εί­σο­δο του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου τον νέο Πρω­θυ­πουρ­γό και τον κ. Μη­τσο­τά­κη να ξε­προ­βο­δί­ζει τον απερ­χό­με­νο Πρω­θυ­πουρ­γό, να στέ­κε­ται στα σκα­λιά μέχρι αυτός να μπει στο αυ­το­κί­νη­τό του και να απο­χω­ρή­σει. Οποια συ­ναι­σθή­μα­τα και να έχει κά­ποιος, λύπης ή χαράς είναι μια ει­κό­να  δη­μο­κρα­τί­ας και πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού. Μια ει­κό­να κα­νο­νι­κής δυ­τι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας. Μια επι­στρο­φή στο αυ­το­νό­η­το και στην κα­νο­νι­κό­τη­τα, όσοι αρέ­σκο­νται να μι­λούν γι’ αυτή. Οι συμ­φι­λιω­τι­κές δη­λώ­σεις του νέου πρω­θυ­πουρ­γού και  οι με­τριο­πα­θείς του απερ­χό­με­νου κατά την βρα­διά των εκλο­γών, κι­νού­νταν στο πλαί­σιο ενός πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού, πράγ­μα εξαι­ρε­τι­κά πα­ρή­γο­ρο μετά το έντο­νο όσο και αχρεί­α­στο, νε­ο­εμ­φυ­λια­κό κλίμα που είχε κυ­ριαρ­χή­σει κατά την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, κυ­ρί­ως των ευ­ρω­ε­κλο­γών. Ας τε­λειώ­σου­με κά­ποια στιγ­μή με τον αιώ­νιο εμ­φύ­λιο και το πινγκ-πονγκ.Οι δύο αρ­χη­γοί έδω­σαν τον τόνο Ας τους ακο­λου­θή­σουν και τα στε­λέ­χη τους. Ευχή κά­νου­με. Στην δη­μο­κρα­τία δεν χωρά η εχθρο­πά­θεια, όχι μόνο επει­δή είναι απο­δο­κι­μα­στέα ηθικά και αι­σθη­τι­κά αλλά και επει­δή είναι άγονη πο­λι­τι­κά.