Με ποια νεολαία;

Παρα­κο­λου­θούσα σε τηλε­ο­πτική συζή­τηση, σχετική με την ίδρυση των μη κρα­τι­κών Πανε­πι­στη­μίων, δύο νέα παιδιά, φοι­τη­τές, να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γούν –με πολύ καλά ελληνικά- για την ίδρυση ο ένας, για την μη ίδρυση ο άλλος. Πραγ­μα­τικά ο λόγος τους και τα επι­χει­ρή­ματά τους καθη­λω­τικά. Σημα­ντική λεπτο­μέ­ρεια: Ηταν δύο απλοί φοι­τη­τές -ο ένας σε Πανε­πι­στή­μιο της Περι­φέ­ρειας, ο άλλος της Αθήνας-και όχι εκπρό­σω­ποι κάποιων  κομ­μα­τι­κών νεο­λαιών που συνη­θί­ζουν να φέρνουν στις συζη­τή­σεις τα κανάλια. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευ­ταία φορά που μίλησαν οι ισχυροί άντρες του πολι­τι­κού συστή­μα­τος της χώρας, με νεο­λαίες που δεν είναι κομ­μα­τι­κές νεο­λαίες; Δηλαδή πότε μίλησαν με παιδιά που δεν είναι υπο­τα­κτι­κές αγέλες νεό-γερων, τύπου «Μπέν­τζα­μιν Μπάτον», που ανα­μα­σούν κομ­μα­τι­κές γραμμές; Από ποιους μαθαί­νουν οι βου­λευ­τές και οι κομ­μα­τάρ­χες τις αγωνίες, τα θέλω αυτών των παιδιών;  Εκτός κι αν δεν ρωτούν ποτέ πραγ­μα­τικά τις νεο­λαίες τους, αλλά τις έχουν και τις συντη­ρούν σαν μικρούς στρα­τούς, για τα θελή­ματα… Τέλος πάντων, ήρθε η στιγμή τα κόμματα να πάρουν μερικές υγιείς πρω­το­βου­λίες. Να τελειώ­σουν με τις νεο­λαίες όπως τις ξέρουμε σήμερα. Δεν χρεια­ζό­μα­στε ακα­δη­μίες πολι­τι­κών στε­λε­χών, ούτε εκτρο­φεία ανα­πα­ρα­γω­γής κομ­μα­ταρ­χών με προ­δια­γρα­φές ’60ς, άτυπες επε­τη­ρί­δες κομ­μα­τι­κών μαν­δα­ρί­νων. Ας κρα­τή­σουν την επαφή με τους νέους υιο­θε­τώ­ντας άλλους τρόπους.