Ο πολιτισμός λειτούργησε

Εδώ και μέρες λέ­γο­νται και γρά­φο­νται κο­λα­κευ­τι­κά σχό­λια για το πρω­το­χρο­νιά­τι­κο «Μου­σι­κό Κουτί» της ΕΡΤ. Τον αρ­χι­κό εν­θου­σια­σμό  δια­δέ­χθη­κε ο σκε­πτι­κι­σμός, καθώς το πο­σο­στό τη­λε­θέ­α­σης ήταν μικρό, 4-6%. Το «Μου­σι­κό Κουτί», αλλά και πολ­λές πα­ρα­γω­γές της ΕΡΤ είναι η δη­μό­σια τη­λε­ό­ρα­ση που θα θέ­λα­με να εί­χα­με σε μό­νι­μη βάση. Ανε­ξάρ­τη­τα από τα νού­με­ρα, αυτός είναι ο ρόλος της τη­λε­ό­ρα­σης και δη της δη­μό­σιας. Και αν επι­μεί­νει σε αυτή τη γραμ­μή, αν πολ­λα­πλα­σια­στούν ανά­λο­γες εκ­πο­μπές, τότε και το  6% θα πολ­λα­πλα­σια­στεί. Ας απο­φύ­γου­με τις ηθι­κο­λο­γί­ες και τις ευ­κο­λί­ες, για την (καλή ή κακή) τη­λε­ό­ρα­σης που ως άλλη Κίρκη με­τα­μορ­φώ­νει τους αν­θρώ­πους: ασφα­λώς ασκεί σο­βα­ρή επί­δρα­ση και εθι­σμό, αλλά τα πράγ­μα­τα –ευ­τυ­χώς– δεν είναι τόσο ευ­θύ­γραμ­μα. Το 2020 ήταν η χρο­νιά των reality και της από­λυ­της “κλει­σού­ρας”. Το 2021 όμως, ήταν η χρο­νιά της επι­στρο­φής της μυ­θο­πλα­σί­ας, του δει­λού μεν, εμ­φα­τι­κού δε, ανοίγ­μα­τος των κε­ντρι­κών θε­α­τρι­κών σκη­νών, του ξε­σκου­ριά­σμα­τος των κι­νη­μα­το­γρα­φι­κών αι­θου­σών και των φρέ­σκων εν γένει πα­ρα­γω­γών, που στρώ­νουν το έδα­φος για μια νέα χρο­νιά με πολ­λές υπο­σχέ­σεις. Ο πο­λι­τι­σμός λει­τούρ­γη­σε αν μη τι άλλο ως το κα­λύ­τε­ρο αντι­στάθ­μι­σμα στη συλ­λο­γι­κή, ψυ­χο­λο­γι­κή μας ανι­σορ­ρο­πία, κλεί­νο­ντας το μάτι σε ένα μέλ­λον αι­σιο­δο­ξί­ας.