Κτήριο Ακάβη: Ένα έργο 1,3 εκατ. ευρώ που δεν έγινε ποτέ!

• Απε­ντάσ­σε­ται η απο­κα­τά­σταση του ιστο­ρι­κού κτηρίου

Χωρίς να προ­κα­λέ­σει καμία έκπληξη, επι­βε­βαιώ­θηκε κι επίσημα η απέ­νταξη του έργου απο­κα­τά­στα­σης του ιστο­ρι­κού κτηρίου Ακάβη στη συμβολή των οδών Παπα­λουκά και Ερυθρού Σταυρού. Την παρα­δοχή έκανε στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο ο αντι­δή­μαρ­χος Μεσαιω­νι­κής Πόλης Κώστας Χαλκιάς, επι­βε­βαιώ­νο­ντας ουσια­στικά το διοι­κη­τικό αδιέ­ξοδο στο οποίο οδη­γή­θηκε ένα έργο με αρχικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό άνω των 1,3 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ.

Πρό­κει­ται για μια εξέλιξη που εδώ και καιρό θεω­ρού­νταν βέβαιη, καθώς από την ανάληψη των καθη­κό­ντων της σημε­ρι­νής δημο­τι­κής αρχής είχε κατα­γρα­φεί κατ’ επα­νά­ληψη ότι το έργο βρι­σκό­ταν σε τροχιά απέ­ντα­ξης λόγω της ελά­χι­στης προόδου και των ασφυ­κτι­κών προ­θε­σμιών χρη­μα­το­δό­τη­σης που λήγουν στο τέλος του 2025.

Έξι χρόνια χαμένου χρόνου και μια πόλη που ακόμη περι­μέ­νει…

«Υπάρ­χουν έργα που χρο­νί­ζουν, με πολύ χαμηλό βαθμό ολο­κλή­ρω­σης και ουσια­στικά δεν μπορεί να ολο­κλη­ρω­θούν εγκαί­ρως», ανέφερε ο κ. Χαλκιάς, φωτο­γρα­φί­ζο­ντας ξεκά­θαρα το κτήριο Ακάβη ως χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα. Όπως δήλωσε, ο Δήμος θα επι­χει­ρή­σει να ανα­ζη­τή­σει νέο χρη­μα­το­δο­τικό εργα­λείο, χωρίς ωστόσο να υπάρχει αυτή τη στιγμή συγκε­κρι­μένο χρο­νο­διά­γραμμα ή εξα­σφα­λι­σμένη πηγή πόρων! Η εργο­λα­βική σύμβαση για την απο­κα­τά­σταση της κατοι­κίας υπε­γράφη στις 9 Νοεμ­βρίου 2018, με ανάδοχο την εται­ρεία «Νικο­λιάς Ο.Ε.». Το έργο είχε εντα­χθεί στο Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας, με στόχο την «προ­ώ­θηση της αστικής κινη­τι­κό­τη­τας και ανα­ζω­ο­γό­νη­σης» και με προ­θε­σμία εκτέ­λε­σής τους 20 μήνες.

Οι εργα­σίες δια­κό­πη­καν το 2020, η σύμβαση δια­λύ­θηκε, και το κτήριο προ­στέ­θηκε στη μακρά λίστα των δημο­τι­κών έργων που έμειναν στα χαρτιά.

Το ακίνητο απο­τε­λεί δωρεά του Ηλία Τάνους Ακάβη στον Δήμο Ρόδου. Κατα­σκευά­στηκε το 1894 στην περιοχή Ταμπά­χανα, σε προ­νο­μιακή θέση με θέα προς το λιμάνι και σε μικρή από­σταση από το διοι­κη­τικό και εμπο­ρικό κέντρο της πόλης. Πρό­κει­ται για ένα επι­βλη­τικό νεο­κλα­σικό συγκρό­τημα, με διώροφο κτήριο, υπό­γειους χώρους και βοη­θη­τικά κτί­σματα, που φέρει σπου­δαία αρχι­τε­κτο­νικά στοι­χεία. Σφυ­ρή­λατα μεταλ­λικά φου­ρού­σια, λίθινα γείσα, ξύλινα ταβάνια και κου­φώ­ματα από κατράνι, όλα ενδει­κτικά του πλούτου και της κοι­νω­νι­κής θέσης του δωρητή του. Κατά την ιταλική περίοδο ήταν γνωστό ως «Μεγάλο Σπίτι», ενώ από το 1947 έως το 1990 στέγασε άπορες οικο­γέ­νειες. Από τότε παρα­μέ­νει ανε­νεργό και εκτε­θει­μένο στη φθορά του χρόνου.

Το έργο εντά­χθηκε, δημο­πρα­τή­θηκε, συμ­βα­σιο­ποι­ή­θηκε και ξεκί­νησε επί θητείας Χατζη­διά­κου, «πάγωσε» επί της επό­με­νης διοί­κη­σης Καμπου­ράκη και απε­ντάσ­σε­ται ορι­στικά επί της σημε­ρι­νής δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη.

Στο μεταξύ, το κτήριο συνε­χί­ζει να απο­τε­λεί σημείο ανα­φο­ράς όχι μόνο για τους Ροδίτες, αλλά και για τους επι­σκέ­πτες της πόλης. Πολλοί το φωτο­γρα­φί­ζουν, το σχο­λιά­ζουν, το συγκρί­νουν με αντί­στοιχα αρχο­ντικά άλλων ευρω­παϊ­κών πόλεων και ρωτούν εύλογα αν πρό­κει­ται για έργο υπό κατα­σκευή ή για μόνιμο μνημείο εγκα­τά­λει­ψης. Οι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νοι του­ρί­στες είναι ακόμη πιο καυ­στι­κοί: «Μα, δεν ήταν έτσι και πέρυσι;», ρωτούν, λαμ­βά­νο­ντας κάθε φορά την ίδια αμήχανη σιωπή ως απά­ντηση. Η υπόθεση Ακάβη δεν είναι απλώς ένα ακόμη ερει­πω­μένο ιστο­ρικό κτήριο. Είναι ο καθρέ­φτης της αδυ­να­μίας της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης να δια­χει­ρι­στεί και να αξιο­ποι­ή­σει την πολι­τι­στική της κλη­ρο­νο­μιά.

Ένα σύμβολο χαμένων προ­θε­σμιών, απο­τυ­χη­μέ­νων σχε­δια­σμών και πολι­τι­κής ανα­βλη­τι­κό­τη­τας. Έξι χρόνια μετά την υπο­γραφή της σύμ­βα­σης και περισ­σό­τερα από τριάντα χρόνια μετά τη διακοπή της χρήσης του κτηρίου, το κοι­νω­νικό και ιστο­ρικό κεφά­λαιο του κτηρίου Ακάβη παρα­μέ­νει ανα­ξιο­ποί­ητο.