Οσο υπάρχουν παιδιά που ΔΕΝ έχουν

Σε­πτέμ­βρης 2021. Λίγες ημέ­ρες πριν από το χτύ­πη­μα του πρώ­του κου­δου­νιού στα σχο­λεία για την έναρ­ξη της νέας χρο­νιάς. Στα κα­τα­στή­μα­τα με σχο­λι­κά είδη γο­νείς και παι­διά συ­νω­στί­ζο­νται για να αγο­ρά­σουν τα απα­ραί­τη­τα. Κι όμως, κάπου, σε πολ­λές γει­το­νιές, υπάρ­χει κι ένα παιδί ενός… κα­τώ­τε­ρου θεού ή για την ακρί­βεια κα­νε­νός Θεού, καθώς όπως είχε πει και ο αεί­μνη­στος Νίκος Κα­ζαν­τζά­κης Θεός δεν υπάρ­χει, όσο υπάρ­χουν παι­διά που πει­νούν που δεν έχουν τε­τρά­δια και μο­λύ­βια.  Αν κά­ποιος επι­θυ­μεί να δια­πι­στώ­σει την οι­κο­νο­μι­κή αδυ­να­μία των ελ­λη­νι­κών οι­κο­γε­νειών να πα­ρέ­χουν τα απα­ραί­τη­τα σχο­λι­κά είδη στα παι­διά τους ας κάνει μια βόλτα στις κοι­νω­νι­κές δομές σε δή­μους όλης της χώρας. Σε πολ­λούς δή­μους και για τις ανά­γκες για σχο­λι­κά είδη, μας με­τα­φέ­ρει το ρε­πορ­τάζ του Χρή­στου Ράπτη, ανα­δει­κνύ­ο­ντας το τε­ρά­στιο πρό­βλη­μα πολ­λών ελ­λη­νι­κών σπι­τιών. Πίσω από κάθε πόρτα, πίσω από κάθε κλει­στό πα­ρά­θυ­ρο εξε­λίσ­σε­ται ένας αγώ­νας επι­βί­ω­σης. Οι κοι­νω­νι­κές δομές των δήμων ανά την Ελ­λά­δα πα­ρα­κα­λούν όσους μπο­ρούν να γε­μί­σουν τα κοι­νω­νι­κά τους πα­ντο­πω­λεία με σχο­λι­κά είδη, προ­κει­μέ­νου όλων τα παι­διά να έχουν ένα τε­τρά­διο, ένα στυλό, μια γόμα και την αξιο­πρέ­πεια τους. Κα­θη­με­ρι­νά τα αι­τή­μα­τα για κοι­νω­νι­κή βο­ή­θεια αυ­ξά­νο­νται. 332 δήμοι απαρ­τί­ζουν τον χάρτη της αυ­το­διοί­κη­σης στην Ελ­λά­δα. Τα κοι­νω­νι­κά πα­ντο­πω­λεία πρέ­πει να είναι γε­μά­τα. Σε όλους τους δή­μους, αλλού πε­ρισ­σό­τε­ρο και αλλού λι­γό­τε­ρο υπάρ­χουν οι­κο­γέ­νειες που δεν έχουν. ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ. Τόσο απλά. Όσοι έχουν ας δώ­σουν με την ψυχή τους. Η φτώ­χια και η πείνα είναι μια συν­θή­κη που κα­νείς δεν μπο­ρεί να αγνο­ή­σει. Έως ότου και ο τε­λευ­ταί­ος στη σειρά μα­θη­τής της χώρας δεν έχει φα­γη­τό στο τα­πε­ρά­κι του, στυλό, μο­λύ­βι και τε­τρά­διο η κοι­νω­νία μας στο σύ­νο­λο της έχει απο­τύ­χει. Ας μην πε­ρι­μέ­νου­με αυτόν τον Σε­πτέμ­βρη να μας αλ­λά­ξει, ας τον αλ­λά­ξου­με εμείς κι ας το κά­νου­με δί­νο­ντας με ότι έχει ο κα­θέ­νας αγάπη και ζε­στα­σιά σε όσους συ­μπο­λί­τες μας το έχουν ανά­γκη. Και κυ­ρί­ως στα μικρά παι­διά που το μόνο που πρέ­πει να κά­νουν σε αυτή την ηλι­κία είναι να χα­μο­γε­λούν.