O John Comino James παρουσιάζει το νέο του βιβλίο “The Rhodes Project”

την Τετάρτη 12 Σεπτεμ­βρίου 2018, ώρα 20.00 στη Νέα Πτέρυγα του Νεστο­ρί­δειου Μέλα­θρου.

Το βιβλίο βασί­ζε­ται στην οικο­γε­νειακή και μακρο­χρό­νια προ­σω­πική σχέση του με το νησί, μέσω του γάμου του με την Άννα Comino-James, της οικο­γέ­νειας Κομνη­νού. Η ιστορία της Ρόδου ξεδι­πλώ­νε­ται μέσα από ένα οικο­γε­νειακό άλμπουμ του 1935 της συζύγου του και μέσα από τη δύναμη των επι­γρα­φών και συμ­βό­λων, κυρί­αρχα στοι­χεία στη ματιά του φωτο­γρά­φου και συγ­γρα­φέα, ο οποίος ταυ­τό­χρονα στο­χά­ζε­ται για τη σπου­δαιό­τητα του νησιού στην περί­πλοκη εθνική και πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά των παιδιών και εγγονών του και για το πώς οι ιστο­ρίες και τα γεγο­νότα που μορ­φο­ποί­η­σαν τη ζωή των προ­γό­νων μας επη­ρε­ά­ζουν κι εμάς.

Ένας περί­πα­τος στη σκιά των φαντα­σμά­των, ένα έργο αισθη­τι­κής από­λαυ­σης και ουσίας, φωτι­σμένο από την ματιά αυτού του ιδιαί­τε­ρου αφηγητή, στο­χα­στή, φωτο­γρά­φου, ερευ­νητή.

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο από τον ίδιο:

 

«Πρω­το­ε­πι­σκέ­φθηκα τη Ρόδο το 1967, όταν παντρεύ­τηκα και μπήκα στην οικο­γέ­νεια με βαθιές ρίζες στο νησί.  Εκείνη την εποχή πριν από τον μαζικό του­ρι­σμό και την ανά­πτυξη των “all inclusive” δια­κο­πών, όχι μόνο ήταν πολύ δια­φο­ρε­τική η Ρόδος, αλλά δεν με ενδιέ­φερε και ιδιαί­τερα η φωτο­γρα­φία.  Ωστόσο πέρασε ο καιρός και μετά από σαράντα και χρόνια είχα φωτο­γρα­φί­σει στην Αγγλία και στην Κούβα και είχα την τύχη να εκθέσω και να εκδώσω εκείνα τα έργα.  Οι χώρες εκείνες δεν είναι μικρό­τερο κομμάτι της κλη­ρο­νο­μιάς των εγγονών μου από ότι η Ρόδος. Έτσι με τον καιρό προ­έ­κυψε ένα θέμα: γιατί όχι μια συλλογή φωτο­γρα­φιών σχετικά με τις ροδί­τι­κες ρίζες τους;

Αλλά η ιδέα και μόνο του να εκδώσω ένα βιβλίο σχετικά με τη Ρόδο, παρου­σί­αζε κάποιες δυσκο­λίες.  Πρώτα από όλα, υπάρ­χουν πολλοί κατα­ξιω­μέ­νοι Ροδίτες φωτο­γρά­φοι και πολλές φωτο­γρα­φίες όλων των όψεων του νησιού.  Πώς θα μπο­ρούσα εγώ, ένας ξένος, να προ­σθέσω απο­τε­λε­σμα­τικά κάτι, και πιο συγκε­κρι­μένα, τι θα ανα­κά­λυ­πτα για τον εαυτό μου;  Πώς θα δημιουρ­γούσα ένα έργο τέχνης που θα είχε ως απο­τέ­λε­σμα κάτι παρα­πάνω από μια συλλογή από ευχά­ρι­στες εικόνες;

 

Η απά­ντηση παρου­σιά­στηκε όταν κοίταξα προ­σε­κτικά φωτο­γρα­φίες δια­τη­ρη­μέ­νες σε οικο­γε­νειακά άλμπουμ κι άρχισα να τις αντι­πα­ρα­θέτω με τις δικές μου πρό­σφα­τες εικόνες.  Δεν με ενδιέ­φερε να δημιουρ­γήσω ένα «τότε και τώρα» συγκρι­τικό έργο – όντως οι πηγές των οικο­γε­νεια­κών άλμπουμ δεν θα το υπο­στή­ρι­ζαν αυτό. Αλλά πράγ­ματι παρεί­χαν κάτι άλλο.

 

Για παρά­δειγμα, πιθανώς μια από τις πιο δημο­φι­λείς θέες στο Μαν­δράκι δεί­χνουν τις δύο στήλες με το ελάφι της Ρόδου.  Αλλά, όταν κοίταξα καλά τη φωτο­γρα­φία μιας νεαρής γυναί­κας στο Μαν­δράκι τη δεκα­ε­τία του ’30, ξεχώ­ρισα στην πέρα στήλη όχι ένα ελάφι, αλλά έναν λύκο του Καπι­τω­λίου.  Ήταν θολή, αλλά εδώ υπήρξε ένας ιστο­ρι­κός σχο­λια­σμός. Και μετά, μια συγκέ­ντρωση ξαδέλ­φων στις πύλες του Αγίου Πέτρου – μια γνωστή εικόνα, έτσι;  Πράγ­ματι, εκτός από το ότι η πέτρινη κατα­σκευή που βλέ­πουμε σήμερα έχει απο­κα­τα­στα­θεί μετά την ζημιά που υπέστη στη διάρ­κεια του πολέμου.  Επίσης στο άλμπουμ υπάρχει μια φωτο­γρα­φία της Οδού των Ιπποτών και φαί­νε­ται λίγο πολύ όπως είναι στις μέρες μας.  Αλλά, φυσικά, το παλάτι των Ιπποτών που βλέ­πουμε σήμερα δεν είχε κατα­σκευα­στεί ακόμη.

 

Μια άλλη φωτο­γρα­φία έδειχνε τους νέους φίλους να περ­πα­τούν προς τη Φιλέ­ρημο, πιθανώς χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τον δρόμο που είχαν κατα­σκευά­σει οι Ιταλοί, τον οποίο εγώ ο ίδιος είχα περ­πα­τή­σει πολύ πριν κατα­σκευα­στεί ο και­νούρ­γιος.

 

Οπότε έγινε εμφανής ότι υπήρχε περι­θώ­ριο να βγάλω φωτο­γρα­φίες και να δημιουρ­γήσω το περιε­χό­μενο χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις παλιές οικο­γε­νεια­κές φωτο­γρα­φίες.  Μετά, λαμ­βά­νο­ντας υπ’ όψιν τις εμφα­νείς οπτικές δια­φο­ρές, θα μπο­ρούσα να γεμίσω τον χώρο ανάμεσα στις φωτο­γρα­φίες με δοκίμια και στο­χα­σμούς επάνω στις απόψεις της ιστο­ρίας του νησιού, οι οποίες ήταν και­νούρ­γιες για μένα.  Περ­πα­τώ­ντας στην σκιά των φαντα­σμά­των, θα μπο­ρούσα επίσης να συλ­λο­γι­στώ τις οικο­γέ­νειες και τις φιλίες που έχουν εμπλου­τί­σει τη ζωή μου.

 

Εκ των υστέρων, μπορεί να φαί­νε­ται σαν ολο­φά­νερη στρα­τη­γική, αλλά χρειά­στηκε χρόνος για να εξε­λι­χτεί.

 

Αυτή η προ­σέγ­γιση θα εκπλή­ρωνε επίσης έναν στόχο κοινό σε όλες μου τις φωτο­γρα­φίες.  Ενώ απο­λαμ­βάνω ξεχω­ρι­στά την κάθε μία φωτο­γρα­φία, με ενδια­φέ­ρει περισ­σό­τερο να δημιουργώ σειρές ή σύνολα τα οποία δίνουν κάποιου είδους αφήγηση ή διέ­γερση για στο­χα­σμό.  Η πράξη της φωτο­γρά­φι­σης είναι πράξη ανα­κά­λυ­ψης, αλλά αυτό δεν χρειά­ζε­ται να περιο­ρί­ζε­ται στο οπτικό.  Για εμένα η πράξη της φωτο­γρά­φι­σης είναι πιο απο­δο­τική, όταν ανοίγει άλλες ευκαι­ρίες για έρευνα στον πολι­τι­σμό ή στην ιστορία ή στις πολι­τι­κές κατα­στά­σεις».

 

 

 

Ο John Comino James γεν­νή­θηκε στο Somerset το 1943 και ζει στο Oxfordshire από το 1984.  Έχει δύο κόρες και τρία εγγόνια.

 

Παρόλο που κυρίως είναι αυτο­δί­δα­κτος φωτο­γρά­φος, ανα­γνω­ρί­ζει το όφελος που είχε από εργα­στή­ρια στο “The Photographer’s Place” Derbyshire, όπου συνερ­γά­στηκε με τους John Blakemore, Hamish Fulton, Jo Spencer και Dewi Lewis και από εργα­στή­ρια των Steve Pike, Judy Dater και τον Chris Killip στο Duckspool, Somerset.

 

Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ποι­κι­λία μορφών φωτο­γρά­φι­σης, παρα­μέ­νει πιστός στην παρα­δο­σιακή χρήση του σκο­τει­νού θαλάμου.

 

Έργα του έχουν εκτεθεί στις “Hillingdon Borough” Βιβλιο­θή­κες, στο κολ­λέ­γιο του «Σερ» John Cass, στο Λονδίνο, “The Ferry Pool”, στην Οξφόρδη και στο”Radley” Κολ­λέ­γιο κι έχουν συμπε­ρι­λη­φθεί σε ομα­δι­κές εκθέ­σεις στο “The Crompton Derby”, “The Photographers Workshop”, στην Οξφόρδη, στο Σύλλογο Καλών Τεχνών του Δυτικού Oxfordshire, στο Bampton και στο “The Mill”, Banbury.

 

Οι φωτο­γρα­φίες του από το 1989 μέχρι το 1994 στην εβδο­μα­διαία λαϊκή αγορά στο Thame, Oxfordshire εκτέ­θη­καν στην έκθεση “Nearly Every Tuesday”/«Σχεδόν Κάθε Τρίτη» και εκδό­θη­καν σε βιβλίο το 1994 με την οικο­νο­μική υπο­στή­ριξη του “CPM International” του Thame. Η έκθεση που συνό­δευσε το βιβλίο υπο­στη­ρί­ζε­ται και κυκλο­φο­ρεί από το κοι­νο­τικό Μουσείο του Oxfordshire, στο Woodstock, στη βιβλιο­θήκη “Didcot”, στο “The Corn Exchange Newbury” και στο Μουσείο Σύγ­χρο­νης Τέχνης στην Οξφόρδη.

 

Ως μέλος της «Φωτο­γρα­φία Οξφόρ­δης» συνεί­σφερε μια σειρά από πορ­τραίτα στο «Έργο της Ιστο­ρίας του Yarnton» το 1993.

 

Το 1989, άρχισε να φωτο­γρα­φί­ζει σε πανη­γύ­ρια στο Thame. Από το 1994 μέχρι το 2002 τα έργα του είχαν σχέση με “Travelling Showmen”/«Παρα­στά­σεις Πλανόδιων-Πλανόδιοι δημιουρ­γοί», δεί­χνο­ντας όχι μόνο την δημόσια όψη του πανη­γυ­ριού αλλά επίσης τους χει­με­ρι­νούς κοι­τώ­νες των ερμη­νευ­τών και οικο­γε­νεια­κές εκδη­λώ­σεις, όπως γάμους και βαφτί­σεις.

Το 1998 επιλογή αυτής της δου­λειάς συμπε­ρι­λή­φθηκε στην έκθεση “FORM & FANTASY: Art and the Fairground”/«ΣΧΗΜΑ & ΦΑΝΤΑΣΙΑ:  Η Τέχνη και ο Χώρος του Πανη­γυ­ριού», στην Γκαλερί Τέχνης του “Mid-Pennine” στο Burnley.  Το 2003 εκδό­θηκε βιβλίο με αυτά τα έργα “Fairground Attraction”/«Η Έλξη του Πανη­γυ­ριού» (εκδό­σεις Dewi Lewis).

 

To 2006, υπό την αιγίδα των “Truffle Books”, εξέδωσε ένα μικρό βιβλίο για τη ζωή του Tony Spurrett, πλα­νό­διου δημιουρ­γού, τον οποίο πρω­το­γνώ­ρισε στο πανη­γύρι στο Thame το 1989.

 

Στην Αβάνα από τον Ιανουά­ριο του 2002 φωτο­γρά­φισε στο Cayo Hueso, Centro Habana.  Το 2006, μερικές από αυτές τις φωτο­γρα­φίες εκδό­θη­καν στο βιβλίο “A Few Streets, A Few People”/«Μερικοί Δρόμοι, Μερικοί Άνθρω­ποι» (εκδό­σεις Dewi Lewis), που κυκλο­φό­ρησε με έκθεση στην Πινα­κο­θήκη Hoopers στο Λονδίνο. Τον Οκτώ­βριο του 2009 η έκθεση έλαβε μέρος στο Canning House ως συμ­με­τοχή στο “Cultura y Cubania” πρό­γραμμα, γιορ­τά­ζο­ντας την Ιστορία της Κούβας στον Μήνα της Μαύρης Ιστο­ρίας.

 

Από το 2007 μέχρι το 2008, φωτο­γρά­φισε στο Thame, Oxfordshire, εστιά­ζο­ντας στις όψεις του κέντρου της πόλης, τις οποίες περιέ­γραψε ένας κατα­στη­μα­τάρ­χης, οι οποίες κάνουν το Thame μια εμπο­ρική πόλη κι όχι πόλη των σου­περ­μάρ­κετ.  Η δουλειά αυτή συμπε­ρι­λαμ­βά­νει συνε­ντεύ­ξεις με κατα­στη­μα­τάρ­χες κι ανα­φο­ρές στην προ­σω­πο­ποί­ηση του σήμερα στις αγορές και στα πανη­γύ­ρια, τα οποία μαζί με την εκκλη­σία, οδή­γη­σαν στην ανά­πτυξη της πόλης.  Το 2009, αυτή η δουλειά εκδό­θηκε στο βιβλίο “In a Very English Town”/«Σε μια πολύ Αγγλική Πόλη» (εκδό­σεις Dewi Lewis).

 

Από το 2007 μέχρι το 2009 στην Αβάνα, φωτο­γρά­φισε στο ιστο­ρικό Calzada del Diez de Octubre, με απο­τέ­λε­σμα το βιβλίο “Fortunate Steps”/«Τυχερά Βήματα» (εκδό­σεις Dewi Lewis) και έκθεση στην Galeria 10 de Octubre στην Αβάνα τον Απρίλιο του 2011.

 

Το 2012, εικόνες από το “A Few Steps, A Few People” κι από το “Fortunate Steps” εκτέ­θη­καν στο “Wolfson” Κολ­λέ­γιο στην Οξφόρδη, και στην Αίθουσα “Bolivar” στο Λονδίνο.  Η έκθεση “In Havana: Photographs 2002-2009”/«Στην Αβάνα:  Φωτο­γρα­φίες 2002-2009» ήταν μέρος του προ­γράμ­μα­τος “ALBA HOUSE” γιορ­τά­ζο­ντας τους Ολυ­μπια­κούς αλλά και τους Παρα-Ολυμπιακούς Αγώνες.

 

Το 2013, το βιβλίο του “HAVANA  Intimation of Departure”/«ΑΒΑΝΑ Υπαι­νιγ­μοί Ανα­χώ­ρη­σης» με φωτογραφίες-ντοκουμέντα ανα­φε­ρό­ταν στις πιο ευρείες απόψεις του πολι­τι­σμού της Κούβας, αντλώ­ντας από τα ίδια του τα έργα και βιβλία και απο­κα­λύ­πτο­ντας τη σχέση του με τους ανθρώ­πους και τα μέρη που φωτο­γρά­φιζε.

 

Στο “A Question of England”/«Θέμα της Αγγλίας» (εκδό­σεις Dewi Lewis 2014) εξε­ρευνά πώς το καθη­με­ρινό τοπίο των πινα­κί­δων και συμ­βό­λων, από την άκρη του δρόμου στο εμπο­ρικό κέντρο όπου δεν κυκλο­φο­ρούν οχήματα, στα αστικά τοπία με ψηλά κτήρια, έχει αλλάξει από το τοπίο των παι­δι­κών του χρόνων, που συμ­βο­λί­ζε­ται από μια φωτο­γρα­φία όπου ο συγ­γρα­φέας, ντυ­μέ­νος με σχολική στολή, στέ­κε­ται μπροστά από το πατρικό του σπίτι δια­κο­σμη­μένο με σημαίες για τους εορ­τα­σμούς της ενθρό­νι­σης της Βασί­λισ­σας το 1953.

 

Από το 2014, οργι­σμέ­νος με τις επι­θέ­σεις των Ισραη­λι­νών στη Γάζα στη διάρ­κεια εκείνου του καλο­και­ριού, φωτο­γρά­φισε εκτε­τα­μένα πολι­τι­κές δια­δη­λώ­σεις επί δύο χρόνια, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας τις Γενικές Εκλογές του 2015  και το Δημο­ψή­φι­σμα για την Ευρω­παϊκή Ένωση.  Οι φωτο­γρα­φίες με κείμενο, εκδό­θη­καν στο “Shout it loud, Shout it clear”/«Φώναξε το δυνατά, Φώναξε το ξεκά­θαρα» (εκδό­σεις Dewi Lewis).

 

Το βιβλίο “The Rhodes Project”/«Το Προ­τζεκτ/Η Εργασία της Ρόδου» (εκδό­σεις Dewi Lewis 2018) αντλεί υλικό από τη βαθιά οικο­γε­νειακή και μακρο­χρό­νια προ­σω­πική σχέση του με τη Ρόδο. Οικο­γε­νεια­κές φωτο­γρα­φίες παρ­μέ­νες στη διάρ­κεια χρόνων (ανάμεσα σε πολέ­μους) δια­τη­ρη­μέ­νες σε οικο­γε­νειακά άλμπουμ, δημιουρ­γούν  περιε­χό­μενο για τις σύγ­χρο­νες φωτο­γρα­φίες του John Comino-James και για στο­χα­στικά δοκίμια επη­ρε­α­σμένα από προ­σω­πι­κές ανα­μνή­σεις κι από την ιστορία του νησιού.

 

Πιο πρό­σφατη έκδοση του είναι ένα μικρό βιβλια­ράκι “Somewhere near you”/«Kάπου κοντά σε σένα» (Truffle Books, 2018) όπου αντι­πα­ρα­θέ­τει δια­φη­μί­σεις των και­νούρ­γιων οικι­σμών με τη δοκι­μα­σία των άστεγων.

 

www.johncominojames.co.uk

 

Το βιβλίο “The Rhodes Project” είναι δια­θέ­σιμο στο Amazon – αλλά υπο­στη­ρίξτε τα τοπικά βιβλιο­πω­λεία κάνο­ντας παραγ­γε­λία.  Αντί­γραφα με υπο­γραφή του συγ­γρα­φέα είναι δια­θέ­σιμα από τον John Shepherds Close, Kingston Stert, Chinnor Oxon OX39 4NL([email protected])