Πολιτικός πολιτισμός στα τάρταρα

Οι βα­ριές κου­βέ­ντες που ανταλ­λάσ­σο­νται και εκ­πο­ρεύ­ο­νται από το­πι­κούς πα­ρά­γο­ντες τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, απο­τε­λούν μια ακόμη υπεν­θύ­μι­ση του πόσο βαθιά έχει ρι­ζώ­σει ο πο­λι­τι­κός πο­λι­τι­σμός της «μα­γκιάς». Εκ­φρά­σεις και λέ­ξεις που πα­ρα­πέ­μπουν σε οτι­δή­πο­τε άλλο, παρά σε αν­θρώ­πους οι οποί­οι επι­χει­ρη­μα­το­λο­γούν, στη­ρί­ζουν τις από­ψεις τους με σο­βα­ρό­τη­τα και κυ­ρί­ως με σε­βα­σμό σε όσους απευ­θύ­νο­νται. Και σί­γου­ρα απευ­θύ­νο­νται στους πο­λί­τες. Φαι­νό­με­νο που έχει πάρει δια­στά­σεις επι­δη­μί­ας, από όλες τις πλευ­ρές. Κά­ποιοι μά­λι­στα προ­σπα­θούν να ξε­πε­ρά­σουν σε γρα­φι­κό­τη­τα πε­ρι­πτώ­σεις του κοι­νο­βου­λί­ου, Πως έγινε τόσο λού­μπεν ,ένα με­γά­λο κομ­μά­τι του πο­λι­τι­κού κό­σμου; Τι χρεια­ζό­ταν κά­ποιος για να γίνει πο­λι­τι­κός κυ­ρί­ως από επο­χής με­τα­πο­λί­τευ­σης και μετά; Να έχει επι­βιώ­σει στα πα­νε­πι­στη­μια­κά αμ­φι­θέ­α­τρα του φτη­νού συν­δι­κα­λι­σμού, να έχει γίνει «κολ­λη­τός» με με­ρι­κούς πα­ρά­γο­ντες – δη­μο­σιο­γρά­φους, να βγαί­νει σε κα­νέ­να πα­ρά­θυ­ρο και να «τα χώνει» και να μα­ζεύ­ει σταυ­ρούς. Φτά­σα­με εδώ που εί­μα­στε σή­με­ρα γιατί το πο­λι­τι­κο­μι­ντια­κό σύ­στη­μα δό­ξα­σε και ανέ­δει­ξε σε πρό­τυ­πο τέ­τοιους πο­λι­τι­κούς. Το «κολ­λη­τι­λί­κι» δού­λευε όσο οι πο­λι­τι­κοί ήταν «εντά­ξει» στις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Τώρα το σύ­στη­μα χρε­ο­κό­πη­σε, αυτός ο τρό­πος συ­μπε­ρι­φο­ράς τρο­μά­ζει και ανη­συ­χεί και τον πλέον ανυ­πο­ψί­α­στο και όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι πο­λί­τες απορ­ρί­πτουν τη «μα­γκιά» και τις συ­μπε­ρι­φο­ρές κερ­κί­δας και ανα­ζη­τούν τον συν­δυα­σμό – ή τέλος πά­ντων και­ρός να τον ανα­ζη­τή­σουν- επάρ­κεια και ευ­πρέ­πεια.