Ο επικήδειος του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη κατά την εξόδιο ακολουθία του Χρήστου Ζαβοριανού

Συγκι­νη­μέ­νος ο Δήμαρ­χος Ρόδου Αντώνης Καμπου­ρά­κης, απο­χαι­ρέ­τησε τον φίλο και πιστό του συνερ­γάτη Χρήστο Ζαβο­ριανό o οποίος ανα­πά­ντεχα “έφυγε” από την ζωή.

Ανα­λυ­τικά ο επι­κή­δειος του Δημάρ­χου κατά την εξόδιο ακο­λου­θία:

Είναι δύσκο­λος πολύ ένας τόσο απρό­σμε­νος απο­χαι­ρε­τι­σμός και σας ζητώ προ­κα­τα­βο­λικά συγ­γνώμη για τη συγκι­νη­σιακή φόρτιση της στιγμής αυτής.

Δεν θα μιλήσω όμως για τον φίλο μου. Αυτά μένουν μεταξύ φίλων. Το τι ήταν ο Χρήστος Ζαβο­ρια­νός για μένα ως φίλος, είχα προ­λά­βει να του το πω, αφού ήμασταν μαζί κάθε μέρα. Αλλά κι αν έχει μείνει κάτι, αφού την τελευ­ταία μέρα του δεν πρόλαβα να τον δω, θα τα πούμε όταν αντα­μώ­σουμε.

Θα μιλήσω όμως για τον υπο­δειγ­μα­τικό Ροδίτη πολίτη, Χρήστο Ζαβο­ριανό. Τον άνθρωπο που προ­σω­πο­ποιούσε κάθε μέρα στη ζωή του όλα όσα είναι η Ρόδος, η παρά­δοση του Αιγαίου, η ψυχή του ακρίτα που φυλάει σύνορα αλλά και πνευ­μα­τι­κές “Θερ­μο­πύ­λες”.

Πρώτα απ’ όλα, προ­σω­πο­ποιούσε με ιδανικό τρόπο την ιδέα της φιλο­ξε­νίας. Την ιδέα που έκανε το νησί μας παγκό­σμιο προ­ο­ρι­σμό και μας έδωσε προ­ο­πτική και ελπίδα. Γι αυτό και έδωσε τον καλύ­τερο εαυτό του στην του­ρι­στική δυνα­μική του νησιού μας, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας πως είναι η βάση ολό­κλη­ρης της ζωής του νησιού μας. Πίστευε πάντα στις δυνα­τό­τη­τες και τις προ­ο­πτι­κές του του­ρι­στι­κού θαύ­μα­τος της Ρόδου και παρά τη δικαιο­λο­γη­μένη πικρία που είχε από την αδικία που υπέστη κατά τη θητεία του στην ΑΣΤΕΡ, συνέ­χισε να υπη­ρε­τεί με ανι­διο­τέ­λεια τον ροδί­τικο του­ρι­σμό. Για πάνω από 30 χρόνια ήταν παρών και προ­σέ­φερε εθε­λο­ντικά τις υπη­ρε­σίες του σε όλες τις μεγάλες διε­θνείς διορ­γα­νώ­σεις. Από τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε μέχρι τα μεγάλα διεθνή συνέ­δρια σε πάρα πολλούς κρί­σι­μους τομείς του σύγ­χρο­νου κόσμου.

Το δικό του χαμό­γελο ήταν αυτό που υπο­δε­χό­ταν διε­θνείς προ­σω­πι­κό­τη­τες μεγάλου βελη­νε­κούς, από το χώρο της πολι­τι­κής, της οικο­νο­μίας, των τεχνών, του πολι­τι­σμού, της επι­στή­μης, του αθλη­τι­σμού. Και έκανε τα αδύνατα δυνατά προ­κει­μέ­νου η εμπει­ρία που θα απο­κό­μι­ζαν από τη Ρόδο να ήταν η καλύ­τερη δυνατή. Αυτό άλλωστε απο­τυ­πώ­νε­ται και στο περί­φημο λεύκωμά του το οποίο με έδειχνε με περη­φά­νια καθώς εξαι­ρε­τικά σημα­ντι­κοί άνθρω­ποι γράφουν εξαι­ρε­τικά λόγια για τη φιλο­ξε­νία που έζησαν χάρη σε αυτόν. Το έκανε χωρίς να προσ­δοκά κανένα αντάλ­λαγμα και καμιά αντα­μοιβή. Το έκανε επειδή πίστευε με όλη την καρδιά του σε τούτο τον τόπο που σήμερα τον δέχεται μέσα του.

Μαζί με τη φιλο­ξε­νία, προ­σω­πο­ποιούσε όμως και την φιλο­πα­τρία. Γνήσιος πατριώ­της στην πράξη, όχι στα λόγια. Όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνά­μεων και των Σωμάτων Ασφα­λείας που πέρασαν τα τελευ­ταία 30 χρόνια από τη Ρόδο γνώ­ρι­σαν την υπο­στή­ριξη και την εξυ­πη­ρε­τι­κό­τητά του σε κάθε πρό­βλημά τους,

σε κάθε ανάγκη τους. Έτρεχε για να βρει λύσεις από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Θεω­ρούσε καθήκον του να συν­δρά­μει έμπρα­κτα όλους αυτούς που είναι εδώ για να εγγυώ­νται την ελευ­θε­ρία και την ασφά­λειά μας. Επι­πλέον είχε απί­στευ­τες στρα­τιω­τι­κές γνώσεις και λεπτο­μερή εικόνα για το δυνα­μικό των Ενόπλων Δυνά­μεών μας ακόμη και για τα πλέον εξε­λιγ­μένα και σύνθετα οπλικά συστή­ματα. Γεγονός που εντυ­πω­σί­αζε ακόμη και υψη­λό­βαθ­μους αξιω­μα­τι­κούς, με τους οποίους δια­τη­ρούσε εξαι­ρε­τι­κές προ­σω­πι­κές σχέσεις και προ­σπα­θούσε πάντα να τις αξιο­ποιεί ώστε η Ρόδος και τα νησιά μας να είναι και να νιώθουν θωρα­κι­σμένα και ασφαλή.

Στη φιλο­ξε­νία και τη φιλο­πα­τρία, προ­σθέ­στε και τη φιλαλ­λη­λία. Η βοήθεια στον πλησίον. Γιατί κου­βα­λούσε μέσα του τη βαθιά θρη­σκευ­τι­κό­τητα του τόπου μας, την παρά­δοση του Αιγαίου, τον πολι­τι­σμό του σταυρού και του τρούλου. Η Εκκλη­σία ήταν στο επί­κε­ντρο της ζωής του. Να υπο­στη­ρί­ξει κλη­ρι­κούς, ναούς, μονές και μονα­χούς. Αλλά να συντρέ­ξει και κάθε συνάν­θρωπο που είχε ανάγκη. Από τη μετα­φορά σε νοσο­κο­μείο μέχρι τον απλό καλό λόγο. Το υπο­στη­ρι­κτικό σφίξιμο του χεριού. Την αγκαλιά μιας μεγάλης καρδιάς που χωρούσε κάθε πρό­βλημα, κάθε ανάγκη, κάθε περι­στα­τικό.

Αυτή η αστεί­ρευτη δοτι­κό­τητα που τον έκανε να έχει παντού μόνον φίλους. Γιατί αυτή είναι η εντολή του Κυρίου μας. Να αγαπάμε αλλή­λους. Αυτή είναι η πιο υψηλή απο­στολή μας και το πιο υψηλό πνευ­μα­τικό επίπεδο που μπο­ρούμε να φτά­σουμε κατά την επίγεια ζωή μας. Και σε αυτό το ύψος έζησε ο Χρήστος Ζαβο­ρια­νός, ευλα­βικά πιστός στο σωτήριο μήνυμα της Ορθο­δο­ξίας.

Ήταν αυτή η πίστη που τον έκανε να έχει πάντα μια αισιό­δοξη ματιά για τα πράγ­ματα. Θετικός άνθρω­πος, συνή­θιζε να λέει σε κάθε ευκαι­ρία “τα καλύ­τερα έρχο­νται!”. Και το πίστευε. Γιατί μαχόταν για τα καλύ­τερα. Παρά τις απο­γοη­τεύ­σεις και τα χτυ­πή­ματα που δέχτηκε στη ζωή του και δεν ήταν λίγα, επέμενε να βλέπει το ποτήρι μισο­γε­μάτο και να βάζει τα δυνατά του για να έρθουν τα καλύ­τερα, σε μια ακόμα καλύ­τερη Ρόδο, με ακόμα καλύ­τε­ρες προ­ο­πτι­κές ζωής για όλους τους Ροδίτες.

Ειδικά στη δύσκολη σημε­ρινή συγκυ­ρία, έχουμε ανάγκη όσο ποτέ να κρα­τή­σουμε ζωντανό αυτό το πνεύμα αισιο­δο­ξίας που τον ενέπνεε μέχρι την τελευ­ταία μέρα της ζωής του.

Χρη­στάκη, αυτή την υπό­σχεση σου δίνω. Τιμώ­ντας τη φιλο­ξε­νία, τη φιλο­πα­τρία και τη φιλαλ­λη­λία που επέ­δει­ξες στη ζωή σου για όλους εμάς, να κάνουμε κι εμείς τα πάντα για να έρθουν τα καλύ­τερα και να σε δικαιώ­σουν. Αυτή είναι η

κοινή απο­στολή μας. Να υπη­ρε­τούμε τον συνάν­θρωπο. Να φέρουμε τα καλύ­τερα για τον τόπο μας και τους ανθρώ­πους του, τους συμπα­τριώ­τες Ροδίτες που τόσο αγά­πη­σες με την καλή ψυχή σου. Και αυτά τα καλύ­τερα, όταν κατά το θέλημα του Θεού, αντα­μώ­σουμε θα στα πω όλα ανα­λυ­τικά γιατί θα τα έχουμε πετύχει.

Καλό σου ταξίδι, καλέ μου φίλε!