Αναζητώντας την… ποιότητα

Μετά από επι­τυ­χη­μέ­να τε­λευ­ταία του­ρι­στι­κά κα­λο­καί­ρια η Ελ­λά­δα θα έπρε­πε (κα­νο­νι­κά) να βάλει τα δυ­να­τά της και να δεί­ξει τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό της. Σε το­μείς, του­λά­χι­στον, στους οποί­ους δεν απαι­τεί­ται να έχεις γε­μά­τα τα­μεία, αλλά απλώς κοινή λο­γι­κή. Ετσι, θα μπο­ρού­σα­με να εί­μα­στε οι «συ­μπα­θείς» νε­ό­πτω­χοι, που δι­καιώ­νου­με τη φήμη περί ποιό­τη­τας φι­λο­ξε­νί­ας ή απλού­στε­ρα, η κοι­νω­νία εκεί­νη που αντι­λαμ­βά­νε­ται τον πλού­το που έχει να δια­χει­ρι­στεί. Και πλού­τος είναι το «μυ­θι­κό» τοπίο της Ελ­λά­δας.  Σκέ­φτο­μαι τα γε­μά­τα του­ρί­στες πούλ­μαν να ξε­κι­νούν από το αε­ρο­δρό­μιο με προ­ο­ρι­σμό διά­φο­ρα μέρη του νη­σιού και ανα­λο­γί­ζο­μαι τη δεινή θέση των  ξε­να­γών που ανα­γκά­ζο­νται να δι­καιο­λο­γή­σουν τα αδι­καιο­λό­γη­τα.  Μέσα σ’ όλα και για ποιο λόγο, οι δια­δρο­μές σε όλο το μήκος και πλά­τος του νη­σιού ,είναι γε­μά­τες από τις άθλιες, δια­φη­μι­στι­κές πι­να­κί­δες καρ­φω­μέ­νες πα­ντού! Κα­κό­τε­χνες, μι­κρές ή γι­γα­ντιαί­ες και με ότι του φανεί του κάθε Λω­λο­στε­φα­νή , ακα­λαί­σθη­τες, ακόμη και ανορ­θό­γρα­φες. Πρα­κτι­κές που δεί­χνουν, ότι όχι μόνο εί­μα­στε μια κοι­νω­νία που δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται την υπε­ρα­ξία που ο σε­βα­σμός του πε­ρι­βάλ­λο­ντος δη­μιουρ­γεί ως του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν , αλλά εί­μα­στε ακόμη σε ένα πρω­τό­γο­νο επί­πε­δο συ­νύ­παρ­ξης με το φυ­σι­κό. Τί­πο­τε δεν έμει­νε αλώ­βη­το. Τί­πο­τε που να μη μα­τώ­σουν: επι­χω­μα­τώ­σεις στις πα­ρα­λί­ες, με­τα­κί­νη­ση άμμου, δέ­ντρα που κό­βο­νται καθώς στέ­κο­νται εμπό­διο στις επι­χει­ρη­μα­τι­κές επε­κτά­σεις, αλ­λοιώ­σεις της βλά­στη­σης, πλω­τές εξέ­δρες, ξύ­λι­νες πε­ρι­φρά­ξεις, ξύ­λι­να δά­πε­δα, πι­να­κί­δες, ηχο­ρύ­παν­ση συν­θέ­τουν, με δυο λόγια, το σκη­νι­κό. Δεν  έχει αρχή και τέλος o βια­σμός πε­ρι­βάλ­λο­ντος και αι­σθη­τι­κής.  Και όλα αυτά, με την ανοχή όλων των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών και λει­τουρ­γών που από τον νόμο εντέλ­λο­νται για την ευ­τα­ξία και ανα­ζη­τούν τον «ποιο­τι­κό του­ρι­σμό».