Ημέρα της Μητέρας- Μαμάδες στην πρώτη γραμμή την εποχή του κορωνοϊού

10 Μαΐου· Ημέρα της Μη­τέ­ρας. Της δικής σου μη­τέ­ρας, «Μother’s Day» όπως πει­σμα­τι­κά επέ­με­νε η Anna Jarvis, η γυ­ναί­κα που αγω­νί­στη­κε για αυτή τη μέρα. Για την Jarvis ήταν «η μέρα που πή­γαι­νες σπίτι για να πε­ρά­σεις χρόνο με τη μη­τέ­ρα σου και να την ευ­χα­ρι­στή­σεις για όσα έκανε» – και επέ­με­νε στον ενικό αριθ­μό και όχι στον πλη­θυ­ντι­κό «Mothers’ Day».

Εφέ­τος, μια πα­γκό­σμια, οδυ­νη­ρή, πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έκλει­σε τις οι­κο­γέ­νειες στο σπίτι. Αυτή η «ανα­γκα­στι­κή» απο­μό­νω­ση είχε και τα θε­τι­κά της. Τα παι­διά είχαν την ευ­και­ρία να πε­ρά­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο με τους γο­νείς τους. Να παι­ξουν, να δη­μιουρ­γή­σουν και γιατί όχι να «γνω­ρι­στούν» κα­λύ­τε­ρα. Υπάρ­χουν, όμως, κι εκεί­νες οι μη­τέ­ρες που επει­δή βρί­σκο­νται στην πρώτη γραμ­μή της μάχης του κο­ρω­νοϊ­ού δεν έχουν αυτή την «πο­λυ­τέ­λεια».

Από την Εντα­τι­κή στο σπίτι

Η κυρία Στα­μα­τού­λα Τσι­κρι­κά είναι πνευ­μο­νο­λό­γος-φυ­μα­τιο­λό­γος και ερ­γά­ζε­ται ως για­τρός πρώ­της γραμ­μής για τα κρού­σμα­τα του κο­ρω­νοϊ­ού στο Τμήμα Επει­γό­ντων Πε­ρι­στα­τι­κών (ΤΕΠ) του Νο­σο­κο­μεί­ου «Σω­τη­ρία». Ως νο­σο­κο­μείο ανα­φο­ράς δέ­χθη­καν τον με­γα­λύ­τε­ρο όγκο των κρου­σμά­των του COVID-19. «Οι εφη­με­ρί­ες αυ­ξή­θη­καν αριθ­μη­τι­κά, οι βάρ­διες έβγαι­ναν πάντα εκτός προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νου ωρα­ρί­ου, ενώ οι ερ­γα­σια­κές απαι­τή­σεις αυ­ξή­θη­καν γε­ω­με­τρι­κά με απί­στευ­το σω­μα­τι­κό και ψυ­χι­κό κό­στος» ανα­φέ­ρει μι­λώ­ντας στο «Βήμα». Ωστό­σο οι προ­κλή­σεις για την κυρία Τσι­κρι­κά δεν στα­μα­τούν στον χώρο του νο­σο­κο­μεί­ου. «Συ­νε­χί­ζο­νται και στο σπίτι. Ως μη­τέ­ρα δύο μι­κρών παι­διών κα­λού­μαι κα­θη­με­ρι­νά να αντα­πο­κρι­θώ σε δια­φο­ρε­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και υπο­χρε­ώ­σεις. Ολοι φο­βού­νται για μένα κι εγώ μέσα μου ανη­συ­χώ πε­ρισ­σό­τε­ρο για εκεί­νους ανα­λο­γι­ζό­με­νη ότι η προ­σω­πι­κή επι­λο­γή μου να βρί­σκο­μαι στην πρώτη γραμ­μή μπο­ρεί να τους μο­λύ­νει από τον κο­ρω­νο­ϊό» πε­ρι­γρά­φει, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι το άγχος της για πι­θα­νή με­τά­δο­ση του ιού στα αγα­πη­μέ­να της πρό­σω­πα έχει τρο­πο­ποι­ή­σει τη συ­μπε­ρι­φο­ρά της απέ­να­ντι στα παι­διά και στον σύ­ζυ­γό της.

Μια δια­δι­κα­σία σχο­λα­στι­κής κα­θα­ριό­τη­τας προη­γεί­ται πάντα πριν από την εί­σο­δο στο σπίτι, ενώ οι αγκα­λιές και τα φιλιά είχαν μειω­θεί ση­μα­ντι­κά ει­δι­κά την πρώτη πε­ρί­ο­δο της παν­δη­μί­ας.

Οι ώρες στο πεδίο δρά­σης πολ­λές, όπως και οι ώρες με­λέ­της, καθώς επι­βάλ­λε­ται να είναι συ­νε­χώς ενη­με­ρω­μέ­νη με τα νέα δε­δο­μέ­να. «Παρ’ όλα αυτά, προ­σπα­θώ όσο μπορώ να πε­ρά­σω ποιο­τι­κό χρόνο με τα παι­διά μου και να μοι­ρα­στού­με στιγ­μές χα­λά­ρω­σης και παι­χνι­διού στη διάρ­κεια της ημέ­ρας, απλά πράγ­μα­τα που μου δί­νουν όμως απί­στευ­τη δύ­να­μη και κου­ρά­γιο για να συ­νε­χί­σω να μά­χο­μαι» λέει η κυρία Τσι­κρι­κά και το χα­μό­γε­λο δεν φεύ­γει στιγ­μή από το πρό­σω­πό της παρά την κού­ρα­ση.

Η εφε­τι­νή γιορ­τή της μη­τέ­ρας θα τη βρει για ακόμα μία χρο­νιά στο κα­θή­κον. «Τις ευχές και τα φιλιά θα τα λάβω δια­δι­κτυα­κά και όταν θα επι­στρέ­ψω την επό­με­νη μέρα θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νουν ευ­λα­βι­κά να ολο­κλη­ρω­θεί η ιε­ρο­τε­λε­στία κα­θα­ριό­τη­τας για να τα σφίξω στην αγκα­λιά μου. Στη δική μου μη­τέ­ρα τις ευχές μου θα τις πω μόνο τη­λε­φω­νι­κά, αφού δεν βρι­σκό­μα­στε από κοντά λόγω κο­ρω­νοϊ­ού. Με τη σειρά μου κι εγώ θα της φω­νά­ξω πόσο πε­ρή­φα­νη με κάνει ως κόρη που έχει όχι ένα αλλά πέντε παι­διά στην πρώτη γραμ­μή – τέσ­σε­ρις για­τρούς και έναν πυ­ρο­σβέ­στη – και στις ευχές της μας προ­έ­τρε­πε να πάμε στο καλό και πάντα να βοη­θά­με τους άλ­λους χωρίς ανταλ­λάγ­μα­τα» κα­τα­λή­γει.

«Δεν φο­βά­μαι που ερ­γά­ζο­μαι»

Στην πρώτη γραμ­μή της μάχης δεν βρί­σκο­νται μόνο το ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό των νο­σο­κο­μεί­ων αλλά και εκεί­νοι που φρο­ντί­ζουν για την κα­θα­ριό­τη­τα και την απο­λύ­μαν­ση των χώρων αυτών. Ντυ­μέ­νη με την ει­δι­κή στολή, από την κορφή ως τα νύχια, η κυρία Βίκυ Με­γρέ­μη ερ­γά­ζε­ται στον τομέα κα­θα­ριό­τη­τας του Νο­σο­κο­μεί­ου «Ατ­τι­κόν», και συ­γκε­κρι­μέ­να στο Τμήμα Λοι­μώ­ξε­ων. Τα πέντε από τα επτά χρό­νια που ερ­γά­ζε­ται εκεί, μέσω εται­ρεί­ας κα­θα­ριό­τη­τας, τα έχει πε­ρά­σει στο συ­γκε­κρι­μέ­νο τμήμα.

«Εχω μάθει πολύ καλά τα μέτρα που πρέ­πει να λαμ­βά­νει κα­νείς για να είναι ασφα­λής. Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός δεν έχει αλ­λά­ξει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου. Μπαί­νω κα­θη­με­ρι­νά σε δω­μά­τια ασθε­νών με κο­ρω­νο­ϊό, αλλά και πριν νο­ση­λεύ­ο­νταν εκεί ασθε­νείς με φυ­μα­τί­ω­ση, ηπα­τί­τι­δα, μη­νιγ­γί­τι­δα. Δεν φο­βά­μαι που ερ­γά­ζο­μαι εκεί ούτε ότι θα με­τα­φέ­ρω κάτι στον γιο μου» λέει μι­λώ­ντας στο «Βήμα» η κυρία Με­γρέ­μη.

Ο γιος της είναι μα­θη­τής της Β’ Λυ­κεί­ου και τα πρω­ι­νά που εκεί­νη ερ­γά­ζε­ται εκεί­νος μένει στο σπίτι και πα­ρα­κο­λου­θεί μέσω υπο­λο­γι­στή τα ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα με τους κα­θη­γη­τές του. «Δεν φο­βά­ται ο γιος μου, ούτε προ­βλη­μα­τί­ζε­ται με αυτά που συμ­βαί­νουν στον κόσμο. Είμαι κι εγώ σαν άν­θρω­πος πολύ τυ­πι­κή και πολύ πει­θαρ­χη­μέ­νη και ξέρει ότι κάνω αυτό που πρέ­πει για τον εαυτό μου και για τους γύρω μου. Με­γά­λω­σε υπό αυτές τις συν­θή­κες. Και η δική μου μη­τέ­ρα ερ­γα­ζό­ταν στον “Ευαγ­γε­λι­σμό”. Οταν ήμουν παιδί, δεν είχα τη μη­τέ­ρα μου κοντά μου» ση­μειώ­νει.

Υπάρ­χουν βέ­βαια και στιγ­μές που αι­σθά­νε­ται ενο­χές που δεν είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο μαζί του. «Αν ήταν στο σχο­λείο, δεν θα με ενο­χλού­σε κα­θό­λου. Κά­ποιες στιγ­μές αι­σθά­νο­μαι άσχη­μα γιατί είναι πολ­λές ώρες μόνος του. Δεν κάνει όμως πα­ρά­πο­να, έχει συ­νη­θί­σει. Πάντα δού­λευα πολύ. Μπο­ρεί να του λείπω κά­ποιες στιγ­μές, αλλά είμαι ίσως κα­λύ­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα από μια μη­τέ­ρα που δεν δου­λεύ­ει από επι­λο­γή της. Θεωρώ ότι είναι κα­λύ­τε­ρο να με­γα­λώ­νεις με δυ­να­μι­κούς αν­θρώ­πους γύρω σου παρά με μαλ­θα­κούς» εξη­γεί.

Τη ση­με­ρι­νή ημέρα θα την πε­ρά­σουν στο σπίτι με την οι­κο­γέ­νεια του αδελ­φού της. «Ετυχε να έχω ρεπό. Θα ήθελα να πάμε μια βόλτα, αλλά δεν σας κρύβω ότι είμαι ακόμη επι­φυ­λα­κτι­κή. Πα­ρό­τι έχουν αρθεί τα μέτρα, εμείς δεν κυ­κλο­φο­ρού­με. Αλλά θα εί­μα­στε μαζί. Θα έρ­θουν τα ξα­δέρ­φια του. Θα φάμε όλοι μαζί. Θα δούμε καμιά ται­νία το από­γευ­μα. Στη για­γιά δεν θα πάμε, ούτε θα έρθει. Θα της ευ­χη­θού­με από το μπαλ­κό­νι» κα­τα­λή­γει.

Στην πρώτη γραμ­μή της ενη­μέ­ρω­σης

Από την πρώτη γραμ­μή της μάχης αυτής δεν έλει­ψαν και οι άν­θρω­ποι των μέσων ενη­μέ­ρω­σης. Δη­μο­σιο­γρά­φοι και πα­ρου­σια­στές κα­τα­γρά­φουν ώρες στον τη­λε­ο­πτι­κό αέρα για να με­τα­φέ­ρουν κάθε λε­πτο­μέ­ρεια στο κοινό. Ανά­με­σα σε αυ­τούς και η κυρία Δώρα Ανα­γνω­στο­πού­λου, η anchorwoman του Mega και μη­τέ­ρα δύο αγο­ριών, 10 και 13 ετών. «Τα παι­διά έχουν αυτή τη θαυ­μά­σια ικα­νό­τη­τα να δια­τη­ρούν την ανε­με­λιά τους ακόμα και σε δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις όπως αυτή. Οσο δια­τη­ρούν λοι­πόν το κέφι και το χα­μό­γε­λό τους δεν ανη­συ­χώ. Αν με απα­σχο­λεί κάτι, είναι η θω­ρά­κι­σή τους για το μέλ­λον. Το οποίο, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται και από αυτή την παν­δη­μία, δεν θα είναι πάντα ρό­δι­νο» ανα­φέ­ρει.

Οι εξε­λί­ξεις απαι­τούν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρη προ­ε­τοι­μα­σία και δου­λειά, την ώρα που οι γιοι της είναι όλη μέρα στο σπίτι. Στο ερώ­τη­μα εάν αυτή η συν­θή­κη τής προ­κα­λεί τύ­ψεις, η κυρία Ανα­γνω­στο­πού­λου απα­ντά: «Με απα­σχο­λεί ο ποιο­τι­κός χρό­νος μαζί τους. Θέλω τις ώρες που περ­νά­με μαζί να συ­ζη­τά­με, να παί­ζου­με, να δια­σκε­δά­ζου­με. Απέ­φευ­γα όμως πά­ντο­τε να είμαι συ­νέ­χεια από πάνω τους γιατί για μένα το ζη­τού­με­νο είναι να χτί­σουν ανε­ξάρ­τη­τους χα­ρα­κτή­ρες. Οταν γυ­ρί­ζω σπίτι, με υπο­δέ­χο­νται πολύ ζεστά και τότε, ναι, αι­σθά­νο­μαι καμιά φορά τύ­ψεις. Με “ξε­χνά­νε” όμως γρή­γο­ρα για να επι­στρέ­ψουν στους υπο­λο­γι­στές ή στο παι­χνί­δι τους, και αυτό με κάνει να σκέ­φτο­μαι πως έχου­με μια υγιή σχέση».

Τη ση­με­ρι­νή γιορ­τή θα την πε­ρά­σει με τη μη­τέ­ρα της. «Θα τη δω έπει­τα από δύο ολό­κλη­ρους μήνες. Νο­μί­ζω πως θα είναι το κα­λύ­τε­ρο δώρο και για εκεί­νη και για μένα και για τα παι­διά».

Πηγή: tovima.gr