Επίθεση κεμαλιστών στην Ελλάδα για τους Patriot στην Κάρπαθο: Ζητούν να τεθεί στα ΜΟΕ θέμα απομάκρυνσής τους

Η νέα επίθεση των κεμα­λι­στών κατά της Ελλάδας εκδη­λώ­νε­ται αυτή τη φορά με αφορμή την εγκα­τά­σταση ελλη­νι­κού αντια­ε­ρο­πο­ρι­κού συστή­μα­τος στην Κάρπαθο και απο­τυ­πώ­νει τη σταθερή τουρ­κική γραμμή αμφι­σβή­τη­σης της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας και των διεθνών συν­θη­κών στο Αιγαίο.

Ο υπεύ­θυ­νος αμυ­ντι­κής πολι­τι­κής του CHP, Γιανκί Μπαγ­τζιό­γλου, εξέδωσε γραπτή ανα­κοί­νωση καταγ­γέλ­λο­ντας την εγκα­τά­σταση ελλη­νι­κού συστή­μα­τος αερά­μυ­νας στην Κάρπαθο, την οποία χαρα­κτή­ρισε νησί “πολύ κοντά στις τουρ­κι­κές ακτές και εντός της εμβέ­λειας επιρ­ροής της Τουρ­κίας”.

Επι­κα­λέ­στηκε το καθε­στώς “μη στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων” νήσων των Δωδε­κα­νή­σων, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η εγκα­τά­σταση αντια­ε­ρο­πο­ρι­κής άμυνας συνιστά “de facto ροκά­νι­σμα” της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης και “παρα­βί­αση του διε­θνούς δικαίου”.

Ζήτησε, μάλιστα, η Άγκυρα να κατα­γρά­ψει επι­σή­μως, διπλω­μα­τικά και στις συνο­μι­λίες για τα Μέτρα Οικο­δό­μη­σης Εμπι­στο­σύ­νης, ότι η Ελλάδα υπο­χρε­ού­ται να απο­μα­κρύ­νει τα συστή­ματα όταν εκλεί­ψουν οι “λόγοι ασφα­λείας”.

Κεμα­λι­στική ρητο­ρική και αμφι­σβή­τηση κυριαρ­χίας

Η νέα δήλωση εντάσ­σε­ται στη δια­χρο­νική κεμα­λική γραμμή που, πίσω από τη ρητο­ρική περί “διε­θνούς δικαίου”, αμφι­σβη­τεί την πλήρη άσκηση ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου και των Δωδε­κα­νή­σων.

Το CHP επι­χει­ρεί να παρου­σιά­σει την ελλη­νική αμυ­ντική θωρά­κιση ως “απειλή” και όχι ως νόμιμη αντί­δραση απέ­να­ντι στην τουρ­κική ανα­θε­ω­ρη­τική πολι­τική, τη ρητο­ρική “Γαλά­ζιας Πατρί­δας” και τη σταθερή στρα­τιω­τική πίεση σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Με αυτό τον τρόπο, οι κεμα­λι­στές επι­διώ­κουν να μετα­τρέ­ψουν το ζήτημα της ελλη­νι­κής άμυνας σε δήθεν νομικό πρό­βλημα, μετα­φέ­ρο­ντας την ευθύνη της έντασης στην Αθήνα και απο­φεύ­γο­ντας κάθε αναφορά στις τουρ­κι­κές υπερ­πτή­σεις, τις NAVTEX και τις ασκή­σεις δίπλα σε ελλη­νικά νησιά.

Μήνυμα προς την τουρ­κική κυβέρ­νηση

Ιδιαί­τερη σημασία έχει ότι ο Μπαγ­τζιό­γλου ζητά η θέση αυτή να “κατα­γρα­φεί” όχι μόνο σε διπλω­μα­τικό επίπεδο, αλλά και στις εν εξε­λί­ξει συνο­μι­λίες για Μέτρα Οικο­δό­μη­σης Εμπι­στο­σύ­νης, επι­χει­ρώ­ντας να εισα­γά­γει την ατζέντα του CHP στο επίσημο δια­πραγ­μα­τευ­τικό πλαίσιο της Άγκυρας.

Η κίνηση αυτή λει­τουρ­γεί ως εσω­τε­ρικό μήνυμα πίεσης προς την ισλα­μο­συ­ντη­ρη­τική κυβέρ­νηση, ώστε να μην εμφα­νι­στεί διαλ­λα­κτι­κό­τερη έναντι της Ελλάδας στο ζήτημα της στρα­τιω­τι­κής παρου­σίας στα νησιά.

Παράλ­ληλα, επι­τρέ­πει στους κεμα­λι­στές να εμφα­νι­στούν στο εσω­τε­ρικό ακρο­α­τή­ριο ως η “σκληρή γραμμή” στα ελλη­νο­τουρ­κικά, επι­χει­ρώ­ντας να κεφα­λαιο­ποι­ή­σουν τον εθνι­κι­στικό αντα­γω­νι­σμό που δια­περνά όλο το τουρ­κικό πολι­τικό σύστημα.

Οι ελλη­νι­κές κινή­σεις και τα πραγ­μα­τικά δια­κυ­βεύ­ματα

Η Ελλάδα έχει κάθε δικαί­ωμα, βάσει του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ και της αρχής της νόμιμης άμυνας, να θωρα­κί­ζει τα νησιά της απέ­να­ντι σε μια χώρα που δια­τη­ρεί απο­βα­τικό στόλο, πραγ­μα­το­ποιεί ασκή­σεις με σενάρια κατά­λη­ψης νησιών και αμφι­σβη­τεί ρητώς την ελλη­νική κυριαρ­χία.

Η εγκα­τά­σταση αερά­μυ­νας στην Κάρπαθο εντάσ­σε­ται στη λογική της ενιαίας αντια­ε­ρο­πο­ρι­κής ασπίδας στο ΝΑΤΟϊκό νότιο μέτωπο, αλλά για την κεμα­λική αντι­πο­λί­τευση απο­τε­λεί βολικό όχημα για να ανα­νε­ώ­σει την επι­θε­τική της ρητο­ρική κατά της Ελλάδας.

Το δια­κύ­βευμα δεν είναι μόνο η παρου­σία ενός συστή­μα­τος σε ένα νησί, αλλά η προ­σπά­θεια της Άγκυρας, κεμα­λι­στών και κυβερ­νώ­ντων– να μετα­τρέ­ψει τα νόμιμα ελλη­νικά μέτρα άμυνας σε αντι­κεί­μενο δια­πραγ­μά­τευ­σης και στα­δια­κής απο­δυ­νά­μω­σης.

Πλαίσιο για δημο­σιο­γρα­φική αξιο­ποί­ηση

Σε δημο­σιο­γρα­φικό επίπεδο, η νέα επίθεση του CHP μπορεί να παρου­σια­στεί ως ακόμη ένας κρίκος στην αλυσίδα της τουρ­κι­κής δια­κομ­μα­τι­κής συναί­νε­σης υπέρ της αμφι­σβή­τη­σης του ελλη­νι­κού αμυ­ντι­κού δικαιώ­μα­τος στα νησιά.

Η ανά­δειξη των ακριβών δια­τυ­πώ­σεων του Μπαγ­τζιό­γλου, της επί­κλη­σης του 1947 και της αξίωσης κατα­γρα­φής “τουρ­κι­κών δικαιω­μά­των” στα ΜΟΕ, φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο ο κεμα­λι­σμός επι­χει­ρεί να ντύσει τον ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό με νομι­κί­στικο μανδύα.

Ένα κρίσιμο ερώτημα που μπορεί να τεθεί στο ρεπορ­τάζ είναι αν και πώς η ελλη­νική διπλω­μα­τία θα απα­ντή­σει εγκαί­ρως, ώστε οι κεμα­λι­κές αξιώ­σεις να μην κατο­χυ­ρω­θούν ούτε στο χαρτί ούτε στη διεθνή δημόσια σφαίρα.

Πηγή: capital.gr