Οικουμενικός Πατριάρχης: Στο Αιγαίο δοκιμάζονται οι ανθρωπιστικές αρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού

 Στη συνέ­χεια, υπεν­θύ­μισε ότι η δημιουρ­γία περι­βαλ­λο­ντι­κής ευαι­σθη­σίας, η κινη­το­ποί­ηση όλων των συναρ­μο­δίων φορέων και η πρό­σκληση προς τις θρη­σκείες να συν­δρά­μουν προς την κατεύ­θυνση αυτή, βρί­σκο­νται στον πυρήνα της Πατριαρ­χι­κής δια­κο­νίας του, μαζί με την προ­ώ­θηση του πολι­τι­σμού της αλλη­λεγ­γύης και του δια­λό­γου.

«Ο 20ός αιών υπήρξεν ο πλέον βίαιος αιών της ιστο­ρίας», σημεί­ωσε ο Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος, «όχι μόνον ανα­φο­ρι­κώς προς την βίαν του ανθρώ­που προς τον άνθρω­πον, αλλά και εν σχέσει προς τας ωμό­τη­τας του ανθρώ­που απέ­να­ντι εις την φύσιν, την πανίδα και την χλωρίδα, την ατμό­σφαι­ραν, τον υδρο­φό­ρον ορί­ζο­ντα, τους ποτα­μούς, τας λίμνας και τας θαλάσ­σας. Ιδιαι­τέ­ρως προ­κλη­τι­κόν παρα­μέ­νει το γεγονός ότι μέγα τμήμα του ανθρω­πί­νου γένους ζη και σήμερον εν ενδεία. Φαί­νε­ται ότι η γνώσις, η οποία παρή­γαγε θαυ­μα­στά απο­τε­λέ­σματα, και η πρω­τό­γνω­ρος ευη­με­ρία δεν εθε­ρά­πευ­σαν την καρδίαν και τον νουν του ανθρώ­που, αλλά, μάλλον, ετρο­φο­δό­τη­σαν τον κυνι­σμόν του».

Υπο­γράμ­μισε ότι η σύγ­χρονη παγκο­σμιο­ποί­ηση όξυνε τα οικο­λο­γικά προ­βλή­ματα «και προ­οιω­νί­ζε­ται, με την φετι­χο­ποί­η­σιν της οικο­νο­μι­κής προόδου και την υπο­τα­γήν της οικο­λο­γίας εις την οικο­νο­μίαν, νέα αδιέ­ξοδα». Η αντι­με­τώ­πιση της οικο­λο­γι­κής και της οικο­νο­μι­κής κρίσεως, είπε ο Πατριάρ­χης, δεν απο­τε­λεί υπόθεση απο­κλει­στι­κώς της επι­στή­μης και της τεχνο­λο­γίας ούτε εξαρ­τά­ται μόνο από πολι­τι­κές επι­λο­γές.

«Είναι ανα­γκαία μία κοπερ­νί­κεια στροφή εις την αξιο­λο­γίαν μας, μία ριζική αλλαγή νοο­τρο­πίας, μετά­νοια, πολυ­διά­στα­τος ευαι­σθη­το­ποί­η­σις και ευρυ­τέρα κινη­το­ποί­η­σις. Καθώς θεω­ρεί­ται βέβαιον ότι αι ρίζαι της οικο­λο­γι­κής και της κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κής κρίσεως είναι πνευ­μα­τι­καί, αι θρη­σκείαι, αι μεγάλαι ιστο­ρι­καί δυνά­μεις του πνεύ­μα­τος, καλού­νται να δια­δρα­μα­τί­σουν πρω­τεύ­ο­ντα ρόλον εις την αντι­με­τώ­πι­σιν αυτών των προ­κλή­σεων, να συμ­βά­λουν εις την υπέρ­βα­σιν του εγω­κε­ντρι­σμού και του ευδαι­μο­νι­σμού, οι οποίοι έχουν μετα­τρέ­ψει την φύσιν εις αντι­κεί­με­νον και μέσον ικα­νο­ποι­ή­σεως αναγκών και δημιουρ­γίας νέων αναγκών και νέων ικα­νο­ποι­ή­σεων».

Ανα­φο­ρικά με τον ρόλο της Ορθο­δό­ξου Εκκλη­σίας στον σύγ­χρονο κόσμο, σημεί­ωσε, μεταξύ άλλων:

«Πεποί­θη­σίς μας είναι ότι η πνευ­μα­τική παρά­δο­σις της Ορθο­δο­ξίας δύναται να συμβάλη καθο­ρι­στι­κώς εις την αντι­με­τώ­πι­σιν αυτών των προ­βλη­μά­των. Η Ορθό­δο­ξος Εκκλη­σία είναι η οικο­λο­γική και κοι­νο­τική μορφή του Χρι­στια­νι­σμού. Η πίστις και η θεία λατρεία, το ασκη­τι­κόν ήθος και η ευχα­ρι­στιακή ταυ­τό­της της Ορθο­δο­ξίας οδηγούν εις σεβα­σμόν της δημιουρ­γίας, εις απλό­τητα βιοτής και εις φιλάν­θρω­πον δια­κο­νίαν του πλησίον. Η κατα­στροφή του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος απειλεί σύμπα­σαν την ανθρω­πό­τητα και αμε­σώ­τερα εγγίζει τους πτωχούς της γης».

O Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης ανα­φέρ­θηκε στην Κοινή Δήλωση που συνυ­πέ­γραψε με τον Πάπα Φρα­γκί­σκο, την 1 Σεπτεμ­βρίου 2017, με την ευκαι­ρία της Παγκό­σμιας Ημέρας Προ­σευ­χών για την προ­στα­σία της Δημιουρ­γίας, που για την καθιέ­ρωσή της πρω­το­στά­τησε το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο. Στη συνέ­χεια της ομιλίας του, έκανε ιδιαί­τερη αναφορά στις σχε­τι­κές απο­φά­σεις που έλαβε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθο­δό­ξου Εκκλη­σίας, η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στην Κρήτη, τον Ιούνιο του 2016.

«Η πορεία προς το οικο­λο­γι­κόν και κοι­νω­νι­κόν μέλλον της ανθρω­πό­τη­τος μόνον κοι­νω­νική και οικο­λο­γική δύναται να είναι. Κάθε επιλογή εις τον χώρον της οικο­νο­μίας, κάθε πρόοδος της επι­στή­μης, κάθε πολι­τι­κόν και κοι­νω­νι­κόν κίνημα, κρί­νε­ται με βάσιν την συμ­βο­λήν του εις την προ­στα­σίαν του ανθρω­πί­νου προ­σώ­που του και του ‘’οίκου” του, του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος», είπε και σε άλλο σημείο της ομιλία του τόνισε: «Η Ορθό­δο­ξος Εκκλη­σία ποτέ δεν συνε­βι­βά­σθη με την αδικίαν, με όλας εκείνας τας αντι­περ­σο­να­λι­στι­κάς δυνά­μεις, αι οποίαι υπο­σκά­πτουν την κοι­νω­νι­κήν συνοχήν και την κοι­νω­νι­κήν δικαιο­σύ­νην. Ο βιω­μέ­νος κοι­νο­τι­σμός εν τη κοι­νω­νία της Εκκλη­σίας απο­τε­λεί απτήν πρό­κλη­σιν διά τον σύγ­χρο­νον ατο­μο­κε­ντρι­σμόν και την κοι­νω­νι­κήν αναλ­γη­σίαν. Η Ορθο­δο­ξία καλεί­ται σήμερον να λει­τουρ­γήση η ιδία, ευρύ­τε­ρον, ως θετική πρό­κλη­σις και εναλ­λα­κτική πρό­τα­σις ελευ­θε­ρίας διά τον άνθρω­πον, εις όλας τας δια­στά­σεις της ζωής. Απευ­θυ­νό­με­νοι εις μέλη της εκπαι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τος, επι­θυ­μού­μεν να υπεν­θυ­μί­σω­μεν ότι η ορθό­δο­ξος παιδεία του προ­σώ­που ενστα­λάσ­σει εις τας ψυχάς των παίδων και των νέων οικο­λο­γι­κήν και κοι­νω­νι­κήν ευαι­σθη­σίαν, ευθύνην, μέρι­μναν και στοργήν διά τον συνάν­θρω­πον και διά το φυσικόν περι­βάλ­λον. Η κατα­στροφή της φύσεως και η εκμε­τάλ­λευ­σις του πλησίον αρχί­ζουν μέσα εις τον νουν του ανθρώ­που και από εκεί οφείλει να ξεκινά και η θερα­πεία».

Στην εισή­γησή του δεν παρέ­λειψε να ανα­φερ­θεί και στη σημασία του μαθή­μα­τος των Θρη­σκευ­τι­κών στην κατεύ­θυνση της ευαι­σθη­το­ποί­η­σης των νέων για την προ­στα­σία του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος και της σύνολης Δημιουρ­γίας.

«Ακριβώς, ως θεο­λο­γι­κόν μάθημα, το μάθημα των Θρη­σκευ­τι­κών είναι κατ’ εξοχήν μάθημα οικο­λο­γι­κής και κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­το­ποι­ή­σεως, διδα­σκα­λία του προ­σω­πο­κε­ντρι­κού, του κοι­νο­τι­κού και οικο­φι­λι­κού πολι­τι­σμού της Ορθο­δο­ξίας. Σας καλούμε να στη­ρί­ζετε την διαρκώς μεταρ­ρυθ­μι­ζο­μέ­νην σχο­λι­κήν θρη­σκευ­τι­κήν αγωγήν και να ανα­δει­κνύ­ετε τας σημα­ντι­κω­τά­τας παι­δευ­τι­κάς λει­τουρ­γίας της. Ως ελέχθη, η Παιδεία είναι ‘’η θάλασσα του πνεύ­μα­τος, που μας ενώνει”. Μας ενώνει ως παιδεία εν Χριστώ και κατά Χριστόν, ως παιδεία ελευ­θε­ρίας, ως παιδεία ειρήνης και αλλη­λεγ­γύης, ως παιδεία κοι­νω­νι­κής και οικο­λο­γι­κής συνευ­θύ­νης».

Ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης σημεί­ωσε ότι στον σημε­ρινό κόσμο, είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ζήσουμε την πίστη μας στην εποχή μας, να είμαστε χρι­στια­νοί και σύγ­χρο­νοι άνθρω­ποι.

«Η έντασις μεταξύ χρι­στια­νι­κής ταυ­τό­τη­τος και συγ­χρό­νου βιοτής είναι ανα­πό­φευ­κτος, δύναται όμως να λει­τουρ­γήση δημιουρ­γι­κώς. Η απόρ­ρι­ψις του συγ­χρό­νου πολι­τι­σμού εις το σύνολόν του δεν αντα­πο­κρί­νε­ται εις το πνεύμα της γνησίας χρι­στια­νι­κής παρα­δό­σεως. Καλού­μεθα να μετα­μορ­φώ­σω­μεν τον κόσμον, όχι να τον απορ­ρί­ψω­μεν. Προ­φα­νώς, η μαρ­τυ­ρία εν τω κόσμω δεν συνε­πά­γε­ται εκκο­σμί­κευ­σιν της Εκκλη­σίας».

Κατα­λή­γο­ντας, τόνισε ότι όλα όσα εκείνος πράττει, «αι οικο­λο­γι­καί και ειρη­νευ­τι­καί πρω­το­βου­λίαι, οι διά­λο­γοι, ο αγών διά τον πολι­τι­σμόν της αλλη­λεγ­γύης και η καλή μαρ­τυ­ρία εν τω συγ­χρόνω κόσμω, εκφρά­ζουν το πνεύμα του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, της Μητρός Εκκλη­σίας, την στοργήν αυτής διά τον άνθρω­πον και την μέρι­μναν διά την απει­λου­μέ­νην και στε­νά­ζου­σαν σήμερον δημιουρ­γίαν».

Ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης συνε­χάρη όλα τα μέλη της Οργα­νω­τι­κής Επι­τρο­πής της Ημε­ρί­δας, τον κ. Ιωάννη Δεμιρ­τζό­γλου, ‘Αρχοντα Μ. Ρεφε­ρεν­δά­ριο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλη­σίας και διευ­θυ­ντή του Ζωγρα­φείου Λυκείου για τη φιλο­ξε­νία, τους ομι­λη­τές και τους συμ­με­τέ­χο­ντες, προ­τρέ­πο­ντάς τους να συνε­χί­σουν ανα­λαμ­βά­νο­ντας παρό­μοιες πρω­το­βου­λίες και να επι­σκέ­πτο­νται το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο και την Πόλη.

Να σημειω­θεί ότι η Ημερίδα, που τελούσε υπό την αιγίδα του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη, συν­διορ­γα­νώ­θηκε από την Περι­φε­ρειακή Διεύ­θυνση Εκπαί­δευ­σης Κεντρι­κής Μακε­δο­νίας, τη Διεύ­θυνση Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δυτικής Θεσ­σα­λο­νί­κης, το Γραφείο Περι­βαλ­λο­ντι­κής Εκπαί­δευ­σης Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δυτικής Θεσ­σα­λο­νί­κης, το Γραφείο Σχο­λι­κών Δρα­στη­ριο­τή­των Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Ν. Δράμας, τα Κέντρα Περι­βαλ­λο­ντι­κής Εκπαί­δευ­σης πολλών περιο­χών της Βορείου Ελλάδος, το Ζωγρά­φειο Λύκειο Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, δημόσια και ιδιω­τικά ελλη­νικά σχολεία και άλλους φορείς.

ΑΠΕ – ΜΠΕ