Αίτηση αναίρεσης για την καταδίκη δύο ημεδαπών για ομαδικό βιασμό Νορβηγής

• Οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέας Δασκα­λά­κης κινούν τις δια­δι­κα­σίες κατά της από­φα­σης του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επι­κα­λού­με­νοι απόλυτη ακυ­ρό­τητα και υπέρ­βαση εξου­σίας

Η συζή­τηση για την πολυ­συ­ζη­τη­μένη ποινική υπόθεση του καταγ­γελ­λό­με­νου ομα­δι­κού βιασμού μιας Νορ­βη­γής πέρασε χθες σε νέο στάδιο μετά την κατά­θεση αίτησης αναί­ρε­σης κατά της πρό­σφα­της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών σε δύο ημε­δα­πούς για ομαδικό βιασμό που φέρεται να έγινε τον Ιούλιο του 2017.

Οι συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέας Δασκα­λά­κης ανα­πτύσ­σουν ένα πλαίσιο νομικών λόγων που στο­χεύει στην εξα­φά­νιση της από­φα­σης από τον Άρειο Πάγο, με αιχμή την επί­κληση από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας λόγω χρήσης ξενό­γλωσ­σων εγγρά­φων χωρίς επίσημη μετά­φραση και την μη ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κού.

Το χρονικό της υπό­θε­σης και η ετυ­μη­γο­ρία του  δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου

Σύμφωνα με το δικο­νο­μικό ιστο­ρικό, το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε κηρύξει ενόχους τους κατη­γο­ρού­με­νους ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ελα­φρυ­ντικό πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και είχε επι­βά­λει ποινές κάθειρ­ξης 7 ετών με ανα­σταλ­τικό απο­τέ­λε­σμα στην έφεση.

Σε δεύτερο βαθμό το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε εκ νέου ενόχους τους δύο ημε­δα­πούς και επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών.

Σύμφωνα με την καταγ­γε­λία, οι δύο ημε­δα­ποί βίασαν από κοινού και δια­δο­χικά την του­ρί­στρια σε κατοι­κία στην Ρόδο, την 30ή Ιουλίου 2017 και ήταν ιδιαι­τέ­ρως βίαιοι.

Η φερό­μενη ως θύμα, μητέρα ενός ανή­λι­κου παιδιού, που κατέ­θεσε στο δικα­στή­ριο, είχε έρθει για δια­κο­πές στο νησί με φίλες της και πριν απ’ αυτό το συμβάν είχε έρθει σε επαφή με ακόμη δύο άτομα με την συναί­νεσή της, χωρίς προ­φυ­λά­ξεις.

Το θύμα δια­τεί­νε­ται ότι οι δύο ημε­δα­ποί, την χτύ­πη­σαν, την έφτυσαν και την εξα­νά­γκα­σαν σε κολ­πι­κές, στο­μα­τι­κές και πρω­κτι­κές συνου­σίες και μάλιστα επα­νει­λημ­μέ­νως σε μια κατοι­κία στις παρυφές της πόλεως Ρόδου, όπου την οδήγησε ο ένας εξ αυτών, τον οποίο γνώρισε ως μέλος μιας μπάντας σε νυχτε­ρινό κέντρο.

Η φερό­μενη ως θύμα ανα­γνώ­ρισε τους δύο καταγ­γελ­λό­με­νους από φωτο­γρα­φίες που είχαν αναρ­τη­θεί στην ιστο­σε­λίδα του νυχτε­ρι­νού κέντρου στο Facebook και μέσω αυτών οι αρχές της Νορ­βη­γίας κατέ­λη­ξαν στην ταυ­τό­τητά τους.

Πιο συγκε­κρι­μένα, το θύμα παρου­σιά­στηκε την 4η Αυγού­στου 2017 στις αστυ­νο­μι­κές αρχές του Όσλο, συνο­δευό­μενη από την δικη­γόρο της και έδωσε κατά­θεση με ήχο και εικόνα. Στη συνέ­χεια υπέβαλε και μήνυση.

Όπως εξέθεσε, την 30ή Ιουλίου 2017 μαζί με μια φίλη της επι­σκέ­φθη­καν γνωστό κέντρο στην πόλη της Ρόδου και εκεί την προ­σέγ­γισε ένας εργα­ζό­με­νος με τον οποίο φλέρ­ταρε. Τα ξημε­ρώ­ματα της ίδιας ημέρας και ενώ το κατά­στημα είχε σχεδόν αδειά­σει τον ακο­λού­θησε για μια βόλτα με το αυτο­κί­νητό του.

Στην δια­δρομή, προς άγνωστη κατεύ­θυνση, ο ημε­δα­πός αυτός, όπως υπο­στή­ριξε, την εξα­νά­γκασε σε στο­μα­τικό έρωτα και εν συνε­χεία την οδήγησε σε μια κατοι­κία, σε άγνωστη τοπο­θε­σία. Εκεί μετέβη και έτερος ημε­δα­πός, τον οποίο είχε δει να μιλάει με τον πρώτο στο ίδιο κέντρο.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, την βίασαν δια­δο­χικά και από κοινού με ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα. Ο έτερος ημε­δα­πός, αφού ολο­κλή­ρω­σαν, την οδήγησε με το αυτο­κί­νητό του στο νυχτε­ρινό κέντρο. Μετέβη σε ένα ταχυ­φα­γείο και σοκα­ρι­σμένη ακο­λού­θως στο ξενο­δο­χείο της.

Με την φίλη της, όπως είπε, πήγαν σε αστυ­νο­μικό τμήμα για να καταγ­γεί­λουν το περι­στα­τικό και όπως υπο­στη­ρί­ζει δεν έτυχε της δέουσας αντι­με­τώ­πι­σης.

Οι βασικοί άξονες της αναί­ρε­σης και το  δια­κύ­βευμα

Η αίτηση αναί­ρε­σης θέτει με αιχμηρό τρόπο δύο πυλώνες ελέγχου νομι­μό­τη­τας της από­φα­σης. Πρώτον επι­κα­λεί­ται απόλυτη ακυ­ρό­τητα της δια­δι­κα­σίας λόγω ανά­γνω­σης και απο­δει­κτι­κής αξιο­ποί­η­σης ξενό­γλωσ­σων εγγρά­φων από νορ­βη­γι­κές αρχές χωρίς επίσημη μετά­φραση κατά τις απαι­τή­σεις της ελλη­νι­κής νομο­θε­σίας και της ενσω­μα­τω­μέ­νης ευρω­παϊ­κής οδηγίας για τα δικαιώ­ματα μετά­φρα­σης στην ποινική δια­δι­κα­σία.

Η θέση είναι ότι τα έγγραφα περιεί­χαν μόνο περι­λή­ψεις, δεν ήταν προϊόν επί­ση­μης μετά­φρα­σης και στε­ρού­σαν την υπε­ρά­σπιση από πλήρη γνώση και δυνα­τό­τητα ουσια­στι­κής αντί­κρου­σης. Η ένσταση είχε προ­βλη­θεί εμπρο­θέ­σμως και εγγρά­φως ενώπιον του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου με αίτημα είτε μη ανά­γνωση είτε αναβολή για επίσημη μετά­φραση και προ­σκό­μιση πρω­τό­τυ­πων φωτο­γρα­φιών.

Δεύ­τε­ρον προ­βάλ­λε­ται λόγος υπέρ­βα­σης εξου­σίας με την έννοια της αρνη­τι­κής υπέρ­βα­σης λόγω μη ανα­γνώ­ρι­σης της ελα­φρυ­ντι­κής περί­στα­σης του άρθρου 84 παρ. 2ε ΠΚ για καλή συμπε­ρι­φορά μετά την πράξη. Η υπε­ρά­σπιση υπο­στη­ρί­ζει ότι ο αυτο­τε­λής ισχυ­ρι­σμός υπο­βλή­θηκε κανο­νικά με ειδικό δικό­γραφο και ανα­πτύ­χθηκε προ­φο­ρικά, συνο­δευό­με­νος από στοι­χεία για πολυετή κοι­νω­νική και επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα χωρίς νέες διώξεις και με πλήρη τήρηση περιο­ρι­στι­κών όρων, άρα το δικα­στή­ριο όφειλε να απο­φαν­θεί θετικά.

Τι σημαί­νει η απόλυτη ακυ­ρό­τητα στο συγκε­κρι­μένο πλαίσιο

Στην καρδιά της πρώτης αιτί­α­σης βρί­σκε­ται το αν τα ξενό­γλωσσα έγγραφα που λήφθη­καν από τις αρχές της Νορ­βη­γίας πλη­ρού­σαν το τυπικό φίλτρο της επί­ση­μης μετά­φρα­σης ώστε να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν απο­δει­κτικά.

Η αίτηση περι­γρά­φει ανα­γνω­στέα έγγραφα όπως μήνυση, ιατρι­κές γνω­μα­τεύ­σεις και συνο­δευ­τικό υλικό με φωτο­γρα­φίες τα οποία, κατά την υπε­ρά­σπιση, δεν έφεραν νόμιμη μετά­φραση από την Μετα­φρα­στική Υπη­ρε­σία του Υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών ή από δικη­γόρο με επαρκή γνώση της γλώσσας ενταγ­μένο σε σχετικό κατά­λογο.

Επι­κα­λεί­ται επίσης ότι μέρος του υλικού συνί­στατο σε περι­λή­ψεις και όχι σε ολο­κλη­ρω­μένα κείμενα, γεγονός που κατά την υπε­ρά­σπιση παρε­μπό­δισε τη διε­ξο­δική αντι­πα­ρα­βολή αντι­φά­σεων.

Αν γίνει δεκτός ο λόγος, η κρίση του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου θα έχει στη­ρι­χθεί σε απο­δει­κτικά μέσα η χρήση των οποίων είναι μη νόμιμη, κάτι που οδηγεί σε αναι­ρε­τέα ακυ­ρό­τητα.

Η μη ανα­γνώ­ριση του ελα­φρυ­ντι­κού και ο έλεγχος του Αρείου Πάγου

Ο δεύ­τε­ρος λόγος εστιά­ζει στη στάθ­μιση του δικα­στη­ρίου ως προς την καλή συμπε­ρι­φορά μετά την πράξη. Η υπε­ρά­σπιση υπο­γραμ­μί­ζει ότι για χρονικό διά­στημα 8 ετών ο κατη­γο­ρού­με­νος επέ­δειξε σταθερή κοι­νω­νική παρου­σία, επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα και συμ­μόρ­φωση σε περιο­ρι­στι­κούς όρους χωρίς νέα εμπλοκή με τις αρχές.

Ο Άρειος Πάγος συνήθως δεν επα­νε­κτιμά πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, αλλά ελέγχει αν το δικα­στή­ριο της ουσίας αιτιο­λό­γησε ειδικά και εμπε­ρι­στα­τω­μένα την απόρ­ριψη αυτο­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού. Η ένσταση εδώ είναι ότι η μη ανα­γνώ­ριση συνιστά αρνη­τική υπέρ­βαση εξου­σίας επειδή παρα­λεί­φθηκε να δοθεί απόφαση εκεί όπου προ­βαλ­λό­ταν νόμιμος ισχυ­ρι­σμός με συγκε­κρι­μένη τεκ­μη­ρί­ωση.