Μια Ελλάδα μπουτίκ

Ένα εν­δια­φέ­ρον άρθρο από το «Βήμα», με αφορ­μή τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν στην Μα­δρί­τη οι πο­λί­τες λόγω των πάρα πολ­λών του­ρι­στών, σε ση­μείο που οι αρχές της πόλης, σκέ­πτο­νται να ορί­σουν πλα­φόν αφί­ξε­ων. Το άρθρο, ανα­φέ­ρε­ται στη Μα­γιόρ­κα, αλλά δεν αλ­λά­ζει κάτι «…Η Μα­γιόρ­κα ,είναι ένα ιδιαί­τε­ρα πυ­κνο­κα­τοι­κη­μέ­νο μέρος, με χι­λιά­δες πα­ρα­θα­λάσ­σιες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες χτι­σμέ­νες η μία δίπλα στην άλλη με στόχο τον μα­ζι­κό του­ρι­σμό χωρίς όμως να έχει τις ομορ­φιές της π.χ. της Σα­ντο­ρί­νης , της Ρόδου, της Κρή­της. Βέ­βαια αφή­νει πολλά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ κέρδη στην ισπα­νι­κή οι­κο­νο­μία. Όμως είναι η Μα­γιόρ­κα το πρό­τυ­πο του του­ρι­σμού που θα ήθελε να ανα­πτύ­ξει η Ελ­λά­δα; Να προ­σελ­κύ­ει λε­φού­σια του­ρι­στών που να ξε­χει­λί­ζουν τον Ιού­λιο και τον Αύ­γου­στο τα ελ­λη­νι­κά θέ­ρε­τρα, τους δρό­μους, τα εστια­τό­ρια, τις πα­ρα­λί­ες και τις θά­λασ­σες και να δο­κι­μά­ζουν τις υπο­δο­μές των νη­σιών μας; Η Ελ­λά­δα θα πρέ­πει, πι­στεύω, να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μπου­τίκ, ως μία εύ­θραυ­στη μι­νια­τού­ρα. Τα εκα­το­ντά­δες μι­κρο­σκο­πι­κά νησιά της με τους κολ­πί­σκους και τους κα­τά­λευ­κους οι­κι­σμούς τους δεν μπο­ρούν να αντέ­ξουν την ει­σβο­λή στρα­τιών από του­ρί­στες όπως π.χ. η πα­ρα­λία Κόπα Κα­μπά­να (μια και ζούμε σε ρυθ­μούς Μου­ντιάλ) στο Ρίο ή η Σάντα Μό­νι­κα στην Κα­λι­φόρ­νια όπου αμέ­τρη­τοι άν­θρω­ποι μπο­ρούν να κά­νουν συγ­χρό­νως μπά­νιο σε χι­λιά­δες τε­τρα­γω­νι­κά αμ­μου­διάς. Η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει αξέ­χα­στες δια­κο­πές σε ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο αριθ­μό του­ρι­στών που ανα­ζη­τούν να απο­δρά­σουν στην μα­γευ­τι­κή ελ­λη­νι­κή φύση, να ζή­σουν το με­σο­γεια­κό κλίμα και την με­σο­γεια­κή δια­τρο­φή και συγ­χρό­νως να πλου­τί­σουν σε γνώ­σεις από την μο­να­δι­κή ιστο­ρία της χώρας. Αυτή την δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα της Ελ­λά­δας νο­μί­ζω ότι δεν έχου­με κα­τα­φέ­ρει ποτέ να την ανα­δεί­ξου­με αρ­κε­τά στους ξέ­νους. Στό­χος μας θα έπρε­πε να είναι η ποιό­τη­τα κι όχι η πο­σό­τη­τα. Όχι τα 30 εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες που θα κα­τα­κλύ­σουν τα πάντα για τους τρεις κα­λο­και­ρι­νούς μήνες αλλά ο τα­ξι­διώ­της υψη­λού επι­πέ­δου με ισχυ­ρό βα­λά­ντιο που θα έρ­χε­ται στην Ελ­λά­δα καθ όλη τη διάρ­κεια του χρό­νου για να δο­κι­μά­σει κάτι πολύ πιο εν­δια­φέ­ρον και ου­σια­στι­κό από μία ξα­πλώ­στρα στον ήλιο, από «τζα­τζί­κι, συρ­τά­κι και σου­βλά­κι». Κι αυτή την μο­να­δι­κή Ελ­λά­δα πρέ­πει να δεί­ξου­με στους ξέ­νους. Γιατί που­θε­νά στον πλα­νή­τη δεν μπο­ρείς να θαυ­μά­ζεις τα μάρ­μα­ρα του Παρ­θε­νώ­να και σε μια ώρα να βρί­σκε­σαι σε μία απο­μο­νω­μέ­νη πα­ρα­λία της Τζιάς ή της Αί­γι­νας ή να κά­νεις μπά­νιο κάτω από το ναό του Πο­σει­δώ­να στο Σού­νιο. Να νιώ­θεις δέος στον τάφο του Φι­λίπ­που στην Βερ­γί­να και πριν συ­νέλ­θεις να κο­λυ­μπάς στα πρά­σι­να νερά της Χαλ­κι­δι­κής ή να αγνα­ντεύ­εις τον ορί­ζο­ντα από τον χιο­νι­σμέ­νο θρόνο του Δία στον Όλυ­μπο. Να περ­πα­τάς στην Ιερή Πόλη της Δήλου και πριν ξεϊ­δρώ­σεις να πί­νεις ούζα στην Μικρή Βε­νε­τία της Μυ­κό­νου…»

Υ.Γ. Σί­γου­ρα και ο Μό­ρα­λης, όταν σχε­δί­α­ζε την δια­φη­μι­στι­κή αφίσα του ΕΟΤ, αυτή την μπου­τίκ Ελ­λά­δα απο­τύ­πω­νε.