Του Αγίου Πνεύματος: Τι γιορτάζουμε σήμερα;

Την Δευ­τέ­ρα μετά την Πε­ντη­κο­στή, η Εκ­κλη­σία μας εορ­τά­ζει το Άγιο Πνεύ­μα. Το Άγιο Πνεύ­μα είναι το τρίτο πρό­σω­πο της Αγίας Τριά­δας, το οποίο εκ­πο­ρεύ­ε­ται εκ του Πα­τρός.

Είναι ομο­ού­σιο με τα πρό­σω­πα του Πα­τρός και του Υιού και κατά το Σύμ­βο­λο της Πί­στε­ως «συν­προ­σκυ­νεί­ται και συν­δο­ξά­ζε­ται» με τον Πα­τέ­ρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λα­τρεία και την τιμή.

Τα χα­ρί­σμα­τα του Αγίου Πνεύ­μα­τος

Με­γά­λα είναι και ξε­περ­νούν την αν­θρώ­πι­νη λο­γι­κή τα χα­ρί­σμα­τα που μάς δώ­ρι­σε σή­με­ρα ο φι­λάν­θρω­πος Θεός. Γι’ αυτό ας χα­ρού­με όλοι μαζί και σκιρ­τώ­ντας από αγαλ­λί­α­ση ας ανυ­μνή­σου­με τον Κύριό μας. Γιατί η ση­με­ρι­νή ημέρα είναι για μάς εορτή και πα­νη­γύ­ρι. Όπως δη­λα­δή δια­δέ­χο­νται η μια την άλλη οι επο­χές και οι κι­νή­σεις του ήλιου, έτσι ακρι­βώς και στην Εκ­κλη­σία η μία εορτή δια­δέ­χε­ται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ’ τη μια πη­γαί­νου­με στην άλλη. Πριν από λίγο καιρό εορ­τά­σα­με τον σταυ­ρό, το πάθος και την Ανά­στα­ση, και ύστε­ρα από αυτά την Ανά­λη­ψη του Κυ­ρί­ου μας Ιησού Χρι­στού στους ου­ρα­νούς.

Σή­με­ρα φθά­σα­με στην κο­ρυ­φή των αγα­θών, σ’ αυτήν την κο­ρω­νί­δα των εορ­τών, βρι­σκό­μα­στε πια στην πραγ­μα­το­ποί­η­ση των επαγ­γε­λιών του Κυ­ρί­ου. «Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στεί­λω άλλον Πα­ρά­κλη­το, και δεν θα σάς αφήσω ορ­φα­νούς». (Ιωάν. 16,6). Βλέ­πε­τε το πα­τρι­κό Του εν­δια­φέ­ρον; Βλέ­πε­τε την ανέκ­φρα­στη φι­λαν­θρω­πία Του;

Πριν λίγες ημέ­ρες ανε­λή­φθη στον ου­ρα­νό, κά­θι­σε στον βα­σι­λι­κό θρόνο, στα δεξιά του Πα­τρός, και σή­με­ρα μάς στέλ­νει ως δώρο τα χα­ρί­σμα­τα του Αγίου Πνεύ­μα­τος και μ’ αυτόν τον τρόπο μάς χο­ρη­γεί άπει­ρα ου­ρά­νια αγαθά. Γιατί, πες μου, ποιο από τα αγαθά που συμ­βάλ­λουν στη σω­τη­ρία μας δεν μάς δό­θη­κε από το Άγιο Πνεύ­μα;

Με τη χάρη Του απαλ­λασ­σό­μα­στε απ’ τη δου­λεία του δια­βό­λου, κα­λού­μα­στε στην ελευ­θε­ρία του Χρι­στού, οδη­γού­μα­στε στην ου­ρά­νια υιο­θε­σία, ανα­γεν­νιό­μα­στε απ’ την αρχή και ξε­φορ­τω­νό­μα­στε το βαρύ και δυ­σβά­στα­κτο φορ­τίο των αμαρ­τιών μας.

Με τη χάρη του Αγίου Πνεύ­μα­τος βλέ­που­με να υπάρ­χουν τόσοι ιε­ρείς κι έχου­με τάγ­μα­τα δι­δα­σκά­λων της Εκ­κλη­σί­ας. Απ’ την πηγή αυτή πή­γα­σαν πλού­τη προ­φη­τειών και χα­ρί­σμα­τα ιά­σε­ων και όλα τα άλλα που συ­νή­θως στο­λί­ζουν την Εκ­κλη­σία του Θεού από το Άγιο Πνεύ­μα προ­έρ­χο­νται. Και φω­νά­ζει ο Παύ­λος και λέει: «Για όλα αυτά τα χα­ρί­σμα­τα ενερ­γεί το ένα και μο­να­δι­κό Πνεύ­μα, που τα μοι­ρά­ζει όπως θέλει στον κα­θέ­να χω­ρι­στά» (Α’ Κορ. 12,11).

«Όπως θέλει», λέει, όχι όπως έχει δια­τα­χθεί. «Μοι­ρά­ζει», και δεν μοι­ρά­ζε­ται. Έχει εξου­σία, και δεν εξου­σιά­ζε­ται. Γιατί ο Παύ­λος λέει πως έχει και το Άγιο Πνεύ­μα την ίδια εξου­σία, που έχει και ο Πατήρ. Κι όπως είπε για τον Πα­τέ­ρα «ο Θεός είναι εκεί­νος που ενερ­γεί πα­ντού και πάντα» (Α’ Κορ. 12,6), έτσι λέει και για το Άγιο Πνεύ­μα «για όλα αυτά τα χα­ρί­σμα­τα ενερ­γεί το ένα και μο­να­δι­κό Πνεύ­μα, που τα μοι­ρά­ζει όπως θέλει στον κα­θέ­να χω­ρι­στά». Είδες τέ­λεια εξου­σία που έχει; Γιατί όσα πρό­σω­πα έχουν την ίδια φύση και ουσία είναι φα­νε­ρό ότι έχουν και την ίδια εξου­σία, και όσα έχουν την ίδια αξία, σ’ αυτά μία είναι η δύ­να­μη και η εξου­σία.

Χάρη στη δύ­να­μη του Αγίου Πνεύ­μα­τος απαλ­λα­χτή­κα­με από τις αμαρ­τί­ες, μ’ αυτήν ξε­πλύ­να­με την ψυχή μας από κάθε ρύπο. Με τη δωρεά του Αγίου Πνεύ­μα­τος, ενώ ήμα­σταν άν­θρω­ποι, γί­να­με άγ­γε­λοι, όσοι βέ­βαια θε­λή­σα­με να μάς βοη­θή­σει η χάρη Του, χωρίς να αλ­λά­ξει η φύση μας, αλλά, κι αυτό είναι το πιο αξιο­θαύ­μα­στο, δια­τη­ρή­σα­με την αν­θρώ­πι­νη φύση μας και μ’ αυτή επι­δεί­ξα­με αγ­γε­λι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά. Τόσο με­γά­λη είναι λοι­πόν η δύ­να­μη του Αγίου Πνεύ­μα­τος!

Και όπως η πραγ­μα­τι­κή φωτιά όταν δε­χτεί τον μα­λα­κό πηλό τον κα­θι­στά σκλη­ρό κε­ρα­μί­δι, έτσι ακρι­βώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύ­μα­τος, όταν δε­χτεί μια ψυχή συ­νε­τή, ακόμη κι αν τη βρει πιο μα­λα­κή κι απ’ τον πηλό, την κάνει πιο γερή κι απ’ το σί­δε­ρο. Και κάνει ξαφ­νι­κά πιο κα­θα­ρό απ’ τον ήλιο εκεί­νον που έως τώρα ήταν μο­λυ­σμέ­νος απ’ την ακα­θαρ­σία των αμαρ­τιών.[…]

«Με τη δύ­να­μη του ονό­μα­τος του Κυ­ρί­ου Ιησού Χρι­στού», λέει, «και με τη χάρη του Πνεύ­μα­τος του Θεού μας». Είδες, αγα­πη­τέ, τη δύ­να­μη του Αγίου Πνεύ­μα­τος; Είδες ότι το Άγιο Πνεύ­μα, εξα­φά­νι­σε όλες αυτές τις κα­κί­ες, και ότι εκεί­νους που ήταν προη­γου­μέ­νως υπο­δου­λω­μέ­νοι στις αμαρ­τί­ες τους, τους ανέ­βα­σε ξαφ­νι­κά σε τόσο υψη­λές τιμές;

Άγιος Ιω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος

Κο­ντάκιον:

Ήχος πλ. δ’.

Ότε κα­τα­βάς τας γλώσ­σας συ­νέ­χεε, διε­μέ­ρι­ζεν έθνη ο Ύψι­στος· ότε του πυρός τας γλώσ­σας διέ­νει­με, εις ενό­τη­τα πά­ντας εκά­λε­σε· και συμ­φώ­νως δο­ξά­ζο­μεν το Πα­νά­γιον Πνεύ­μα

Με πληρ. από τον Ορ­θό­δο­ξο Συ­να­ξα­ρι­στή