Δημοκόπος-Η λέξη της εβδομάδας

Έχου­με χορ­τά­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια από δη­μο­κο­πία δη­μο­κό­πων πο­λι­τι­κών. Οι δη­μο­κό­ποι με τη δη­μο­κο­πι­κή πο­λι­τι­κή προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο και κυ­ρί­ως μέσα από εξαι­ρε­τι­κά λαϊ­κί­στι­κα τε­χνά­σμα­τα να κερ­δί­σουν την εμπι­στο­σύ­νη του λαού. Κό­πτο­νται δήθεν για το λαό, όπως το λέει άλ­λω­στε η σύν­θε­τη λέξη δῆμος + κόπος (κόπος, από το κόπτω). Η λέξη είναι ελ­λη­νι­στι­κή και είχε από την αρχή αρ­νη­τι­κή ση­μα­σία. Ο δη­μο­κό­πος πα­ρα­πλα­νά το λαό, είναι λα­ο­πλά­νος και έχει στο νου του να απο­κτή­σει προ­σω­πι­κά οφέλη. Γι’ αυτό εξα­πα­τά το κοινό κο­λα­κεύ­ο­ντάς το ή κο­ροϊ­δεύ­ο­ντάς το, υπο­σχό­με­νος δήθεν μελ­λο­ντι­κές απο­λα­βές. Ο δη­μο­κό­πος εξαί­ρει συ­νή­θως τα πα­τριω­τι­κά συ­ναι­σθή­μα­τα των αν­θρώ­πων. Συ­νώ­νυ­μο του δη­μο­κό­πος είναι ο δη­μα­γω­γός. Ο δη­μα­γω­γός στα αρ­χαία μας κεί­με­να, όμως, δεν είχε αρ­νη­τι­κή χροιά, γιατί δη­μα­γω­γός ήταν εκεί­νος που «ἦγε τὸν δῆμον», κα­θο­δη­γού­σε τον κόσμο, τον μά­γευε με τα λόγια του και γι’ αυτό ήταν ιδιαί­τε­ρα δη­μο­φι­λής, κάτι σαν τον Πε­ρι­κλή. Αρ­γό­τε­ρα, όμως, ο λε­κτι­κός τύπος απέ­κτη­σε την αρ­νη­τι­κή ση­μα­σία που έχει και σή­με­ρα, επει­δή η δη­μο­φι­λία φου­σκώ­νει τα μυαλά των πο­λι­τι­κών. Οι αρ­χαί­οι μας είχαν δύο πολύ ωραία συ­νώ­νυ­μα για τον δη­μο­κό­πον. Τον έλε­γαν ή δο­ξο­κό­πον (=αυτόν που επι­θυ­μεί δια­κα­ώς τη δόξα) ή δη­μο­πί­θη­κον (=που πι­θη­κί­ζει για χάρη του λαού, βλέ­πει τι αρέ­σει στον κόσμο και το λέει ή το εξαγ­γέλ­λει). Κάθε ομοιό­τη­τα με πρό­σω­πα της επι­και­ρό­τη­τας είναι εντε­λώς, μα εντε­λώς συμ­πτω­μα­τι­κή. (με την ετοι­μο­λο­γι­κή βο­ή­θεια του liberal.gr)