Παιδική κακοποίηση: Όταν τα κλειστά στόματα κοστίζουν σε αθώες ψυχές – Τι λένε οι επιστήμονες για την απάθεια της κοινωνίας

Η σο­κα­ρι­στι­κή υπό­θε­ση της βά­ναυ­σης κα­κο­ποί­η­σης µέχρι θα­νά­του του 3χρο­νου Άγ­γε­λου από τη µητέρα του και τον σύ­ντρο­φό της «γο­νά­τι­σε» το πα­νελ­λή­νιο και επα­νέ­φε­ρε στο προ­σκή­νιο τη φρίκη των παι­δο­κτο­νιών. Είναι ένα έγκληµα που τε­λεί­ται πίσω από τις κλει­στές πόρ­τες σπι­τιών που µετα­τρέ­πο­νται σε κο­λα­στή­ρια για αθώα και ανυ­πε­ρά­σπι­στα πλάσµατα και αρ­χί­ζει να παίρ­νει πα­γκοσµίως τροµακτι­κές δια­στά­σεις, ενώ τεί­νει να εξε­λι­χθεί σε µία νέα µάστι­γα της εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας µετά τις γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες.

Αν και η κοι­νω­νία συ­γκλο­νί­ζε­ται στο άκουσµα τέ­τοιων πε­ρι­στα­τι­κών, τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές παραµένει απα­θής στα τρα­γι­κά γε­γο­νό­τα της δι­πλα­νής πόρ­τας. Η «Απο­γευµατινή» ζή­τη­σε τη γνώµη των ει­δι­κών πώς και γιατί γί­νε­ται αυτό.

 Παι­δι­κή κα­κο­ποί­η­ση: «Άλλοι ανη­συ­χούν για τον φόβο των αντι­ποί­νων από την πλευ­ρά του κα­κο­ποι­η­τή»

Για τη σιωπή, που απο­τε­λεί ένα από τα πιο κρίσιµα ζητήµατα στην κα­κο­ποί­η­ση, µίλησε η γνω­στή ψυ­χο­λό­γος-παι­δο­ψυ­χο­λό­γος Αλε­ξάν­δρα Καπ­πά­του: «Είναι αξιο­σηµείωτο ότι σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις που υπάρ­χουν εν­δεί­ξεις (φωνές, βρι­σιές και λοιπά), που κι­νούν υπο­ψί­ες κα­κο­ποί­η­σης, δεν είναι εύ­κο­λο να απο­δε­χθεί κά­ποιος νοήµων άν­θρω­πος ότι ένα παιδί µπορεί να είναι θύµα κα­κο­ποί­η­σης από τους γο­νείς του, κυ­ρί­ως αν δεν είναι βέ­βαιος. Όλοι θε­ω­ρούν ότι τα παι­διά είναι πηγή χαράς, η ελ­πί­δα για το αύριο».

Σύµφωνα µε την κυρία Καπ­πά­του, υπάρ­χουν και εκεί­νες οι πε­ρι­πτώ­σεις που κά­ποιοι δεν είναι σε θέση να ανα­γνω­ρί­σουν ότι υπάρ­χει κα­κο­ποί­η­ση, επει­δή δεν δια­θέ­τουν την κα­τάλ­λη­λη ενηµέρωση: «Επι­κρα­τεί, εξάλ­λου, η αντί­λη­ψη για την ιδιω­τι­κό­τη­τα µιας οι­κο­γέ­νειας. Άλλοι ανη­συ­χούν για τον φόβο των αντι­ποί­νων από την πλευ­ρά του κα­κο­ποι­η­τή ή την πι­θα­νή σχέση που µπορεί να έχουν µαζί του ή φο­βού­νται ότι τυχόν κα­ταγ­γε­λία µπορεί να επι­φέ­ρει τη διά­λυ­ση της οι­κο­γέ­νειας. Αυτή η αντί­λη­ψη εξυ­πη­ρε­τεί δυ­στυ­χώς τη συ­νέ­χι­ση της κα­κο­ποί­η­σης, µια και µένει κρυφή πίσω από ερµητικά κλει­στές πόρ­τες».

Η ψυ­χο­λό­γος ανέ­φε­ρε ότι µε αφορµή την τρα­γι­κή ιστο­ρία του Άγ­γε­λου «επα­νέρ­χε­ται το θέµα των µέτρων πρό­λη­ψης της κα­κο­ποί­η­σης αλλά και των ενερ­γειών που οφεί­λει να κάνει κάθε υπεύ­θυ­νος και ευαι­σθη­το­ποιηµένος πο­λί­της όταν αντι­λαµβά­νε­ται ότι κάτι συµβαί­νει στο πε­ρι­βάλ­λον του. Χρειά­ζε­ται να δηµιουρ­γη­θούν δρά­σεις που θα στο­χεύ­ουν στην ενηµέρωση και ευαι­σθη­το­ποί­η­ση των µαθη­τών για αυτό το θέµα και όχι µόνο. Στό­χος η δηµιουρ­γία ενός σχο­λεί­ου που δεν θα προ­σφέ­ρει µόνο γνώ­σεις, αλλά θα είναι σε θέση δυναµικά να δια­χει­ρί­ζε­ται τις προ­κλή­σεις της επο­χής και θα απο­τε­λεί πυ­λώ­να στα­θε­ρό­τη­τας και εµπι­στο­σύ­νης για τους µαθη­τές».

«Θα σκε­φτεί κά­ποιος ότι ίσως το παιδί εκτε­θεί σε µεγα­λύ­τε­ρο κίν­δυ­νο»

Με τη σειρά της, η πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού ∆ικτύ­ου για τη Βία και ψυ­χο­λό­γος Ph.D., Κική Πε­τρου­λά­κη, τό­νι­σε ότι από το 2022 πα­ρα­τη­ρεί­ται µια αύ­ξη­ση των παι­δο­κτο­νιών καθώς και των απο­πει­ρών: «Το 2021 είχαµε τη δο­λο­φο­νία ενός αγο­ριού, το 2022 κα­τα­γρά­φη­καν πέντε δο­λο­φο­νί­ες παι­διών και τρεις από­πει­ρες και το 2023 υπήρ­ξε µία δο­λο­φο­νία και τρεις από­πει­ρες (νούµερα που αφο­ρούν τις εξι­χνια­σθεί­σες υπο­θέ­σεις)».

Σύµφωνα µε την ίδια, τα δεδοµένα δεί­χνουν αύ­ξη­ση των αριθµών των παι­δο­κτο­νιών και των απο­πει­ρών από το οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον, φαινόµενο που τεί­νει να πλη­σιά­ζει ανη­συ­χη­τι­κά τις γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες. Ανα­φο­ρι­κά µε τη σιωπή του κόσµου, η πρό­ε­δρος του Ευ­ρω­παϊ­κού ∆ικτύ­ου ανέ­φε­ρε ότι το πρό­βληµα στην Ελ­λά­δα είναι πως αυτός που κα­ταγ­γέλ­λει πρέ­πει να έχει απο­δεί­ξεις: «Κα­νο­νι­κά την τεκµηρί­ω­ση θα έπρε­πε να την αναλαµβάνει το σύστηµα προ­στα­σί­ας παι­διών, όπως σε άλλες χώρες όπου υπάρ­χουν υπη­ρε­σί­ες που ονοµάζο­νται “child protection system”. Αυτές επεµβαί­νουν άµεσα, διε­ρευ­νούν αν η υπο­ψία εκεί­νου που κα­τήγ­γει­λε έχει βάση. ∆υστυ­χώς, τα παι­διά δεν τα θε­ω­ρούµε ως πραγµατι­κούς φο­ρείς δι­καιωµάτων αλλά ως το µέσο για να ασκή­σουµε γο­νεϊ­κή εξου­σία. Αυτό µας δυ­σκο­λεύ­ει και στην κα­ταγ­γε­λία. Θα πει κά­ποιος “πώς να µπλέξω εγώ στο σπίτι του άλλου” ή θα σκε­φτεί ότι ίσως το παιδί εκτε­θεί σε µεγα­λύ­τε­ρο κίν­δυ­νο».

Πηγή: parapolitika.gr