Μεταφορικό Ισοδύναμο: Η Νησιωτικότητα αντιμετωπίζεται ως κόστος από την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Στα νησιά μας υπάρ­χουν μέρες, που η πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν χωρά σε πίνακες, νόμους και υπουρ­γι­κές εξαγ­γε­λίες. Χωρά μόνο σε εικόνες: στο βλέμμα του ψαρά, που μετρά τη βενζίνη πριν βγει στο πέλαγος, στον αγρότη, που παρά τον μικρό κλήρο γης και τα λιγοστά ζώα, παράγει πάνω από 500 είδη τυριών, στη μητέρα, που περι­μέ­νει το καράβι, για να πάει το παιδί της στο νοσο­κο­μείο, στον επι­χει­ρη­μα­τία, που κοιτά τον λογα­ρια­σμό του καρα­βιού και ανα­ρω­τιέ­ται αν μπορεί να παραγ­γεί­λει ξανά εμπό­ρευμα, στον δάσκαλο και στον γιατρό, που προ­σπα­θούν να τα βγάλουν πέρα αφού ο διο­ρι­σμός τους είναι μακριά από τον τόπο και την οικο­γέ­νειά τους.

Γράφουν:

–        Γιώργος Κασ­σά­ρας, πρώην Βου­λευ­τής και Γενικός Γραμ­μα­τέας Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, μέλος του Τομέα Ν.Π. του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τίας

–        Κατε­ρίνα Γιαν­νακά, μέλος του Τομέα Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής του Κινή­μα­τος Δημο­κρα­τίας

Σε αυτές τις εικόνες, το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο δεν είναι τεχνι­κός όρος. Είναι ένα λεπτό νήμα που συμ­βάλ­λει να κρα­τη­θεί η νησιω­τική κοι­νω­νία όρθια και αυτό το νήμα βρί­σκε­ται πλέον σε πραγ­μα­τικό κίνδυνο.

Οι υπο­σχέ­σεις Γκίκα και ο Νοέμ­βριος που δεν ήρθε ποτέ!

«Το Νοέμ­βριο —μας είπαν— θα πλη­ρω­θεί το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο».

Οι νησιώ­τες περι­μέ­ναμε με υπομονή την απο­πλη­ρωμή του, γνω­ρί­ζο­ντας ότι το Μ.Ι.   δεν είναι περι­στα­σιακό επίδομα ούτε ένα ακόμη pass, που η κυβέρ­νηση μοι­ρά­ζει κατά το δοκούν. Είναι η θεσμο­θέ­τηση της  ισο­τι­μίας μας με τους πολίτες της ηπει­ρω­τι­κής χώρας.

Ο Νοέμ­βριος όμως πέρασε και δεν κατα­βλή­θηκε ούτε ένα ευρώ. Ούτε στις επι­χει­ρή­σεις, ούτε στους επι­βά­τες, ούτε στα καύσιμα. Τίποτα. Μόνο σιωπή!

Μια σιωπή, που προ­σβάλ­λει την αξιο­πρέ­πεια ανθρώ­πων που ήδη ζουν στα όρια, με το κόστος ζωής να εκτο­ξεύ­ε­ται και την πρό­σβαση σε βασικά αγαθά και υπη­ρε­σίες να γίνεται καθη­με­ρινά δυσκο­λό­τερη.

Η νησιω­τική ζωή, δεν είναι ένα καρτ ποστάλ της του­ρι­στι­κής περιό­δου.

Είναι:

Ο ηλι­κιω­μέ­νος, που περι­μέ­νει ίσως και το μονα­δικό εβδο­μα­διαίο δρο­μο­λό­γιο, για να κάνει αιμα­το­λο­γι­κές εξε­τά­σεις ή για δια­κο­μιδή στην πρω­τεύ­ουσα του νομού ή στον Πειραιά και αλλού.

Ο φούρνος που πλη­ρώ­νει διπλά­σια μετα­φο­ρικά για το αλεύρι και δεν ξέρει αν θα αντέξει τον χειμώνα.

Ο αγρότης, ο κτη­νο­τρό­φους και ο αλιέας, που βλέπουν το κόστος μετα­φο­ράς των ζωο­τρο­φών και των καυ­σί­μων, που έχει φτάσει σε δυσθε­ώ­ρητα ύψη, να εξα­νε­μί­ζει κάθε κέρδος.

Ο φοι­τη­τής, που δεν μπορεί να πάρει το καράβι «για μια βόλτα», στην οικο­γέ­νειά του, γιατί πια αυτή η βόλτα κοστί­ζει όσο τα έξοδα μιας ολό­κλη­ρης εβδο­μά­δας.

Ο δάσκα­λος και ο γιατρός που ζουν μακριά από την οικο­γέ­νειά τους και κάθε μετα­κί­νηση απο­τε­λεί οικο­νο­μική αιμορ­ρα­γία.

Τα νοι­κο­κυ­ριά, που πλη­ρώ­νουν διπλά για τρόφιμα, καύσιμα, βασικά είδη.

Οι μικρές επι­χει­ρή­σεις, που παλεύ­ουν να επι­βιώ­σουν σε μια οικο­νο­μία που ασφυ­κτιά.

Οι ασθε­νείς, που περι­μέ­νουν καράβια και αερο­πλάνα για να νοση­λευ­τούν, την ώρα που οι δομές υγείας στα νησιά καταρ­ρέ­ουν.

Όταν η ακρί­βεια τσα­κί­ζει τη χώρα, στα νησιά τσα­κί­ζει διπλά. Κι όμως, η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει να συμπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν να μην υπάρ­χουμε.

Οι πραγ­μα­τι­κές καθυ­στε­ρή­σεις – η κατά­φορη αδικία

Και ενώ η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει να μιλά για δήθεν «τεχνικά ζητή­ματα», η αλήθεια είναι αμεί­λι­κτη.

Επι­βά­τες: απλή­ρω­τοι από 1 Οκτω­βρίου 2024 έως σήμερα.

Καύσιμα: απλή­ρωτα ολό­κληρο το 2024 και 2025.

Επι­χει­ρή­σεις: εκκρε­μεί ακόμη το 60% του Μ.Ι., για όσους ελέγ­χθη­καν για το Β΄ εξάμηνο του 2022.

Αυτό δεν λέγεται καθυ­στέ­ρηση. Είναι μια ξεκά­θαρη υπο­νό­μευση του μέτρου και δεν είναι τυχαία. Πρό­κει­ται για ένα μεθο­δικό «ξεδό­ντια­σμα», που οδηγεί στο τελικό βήμα: την κατάρ­γηση.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι επι­χει­ρούν να το παρου­σιά­σουν ως δήθεν  «εναλ­λα­κτική» της μείωσης των συντε­λε­στών ΦΠΑ. Λες και οι ανάγκες των νησιω­τών είναι ανταλ­λά­ξι­μες. Λες και μπορείς να επι­λέ­ξεις ποια από αυτές θα πνίξεις πρώτη.

Η ακρί­βεια τρώει ολοένα και περισ­σό­τερη από τη ζωή μας και στα νησιά αυτή η ζωή μικραί­νει επι­κίν­δυνα.

Οι νησιώ­τες δεν ζητούμε ελε­η­μο­σύνη – ζητούμε τα αυτο­νό­ητα

Άμεση κατα­βολή όλων των οφει­λό­με­νων ποσών του Μετα­φο­ρι­κού Ισο­δύ­να­μου.

Μόνιμη, σταθερή και διαφανή λει­τουρ­γία του μηχα­νι­σμού, χωρίς πολι­τικά παι­χνί­δια.

Διεύ­ρυνση, όχι συρί­κνωση, του μέτρου.

Και απαι­τούμε την επα­να­φορά των Μειω­μέ­νων Συντε­λε­στών ΦΠΑ, όπως ισχύει σε πολλές  ευρω­παϊ­κές νησιω­τι­κές περιο­χές.

Τα νησιά μας, σαν κου­κί­δες γης διά­σπαρ­τες στην πλάτη της θάλασ­σας, κου­βα­λούν πάνω τους ανθρώ­πους, που ζούμε σε αυτά χειμώνα καλο­καίρι και τα κρατάμε ζωντανά.

Εδώ που ζούμε, κύριε Υπουργέ, δεν μας τρο­μά­ζει το κύμα, που χτυπά αλύπητα τους βράχους μας. Μας τρο­μά­ζει η  αδια­φο­ρία, γιατί  όσο οι κυβερ­νώ­ντες παίζουν με τις ζωές μας, τα νησιά της Ελλάδας χάνουν κόσμο, παρα­γωγή, υπη­ρε­σίες, προ­ο­πτική.

Το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο δεν είναι «παροχή».

Είναι το δικαί­ωμα του νησιώτη να ζει ως πολίτης ίσος με τους πολίτες της ηπει­ρω­τι­κής χώρας.

Και αυτό το δικαί­ωμα δεν θα το παζα­ρέ­ψουμε.