Η περίφημη μονή του Πανορμίτη και τα αμέτρητα θαύματά του

Του Γιώρ­γου Κε­φα­λί­δη

Πο­λιού­χος της Σύμης, προ­στά­της της Δω­δε­κα­νή­σου και πα­ρα­στά­της των ναυ­τι­κών και των σφουγ­γα­ρά­δων, ο Αρ­χάγ­γε­λος Μι­χα­ήλ ο Πα­νορ­μί­της τι­μά­ται από τους Συ­μια­κούς, αλλά και τους Δω­δε­κα­νη­σί­ους σε όλη την οι­κου­μέ­νη. Η μονή του, που βρί­σκε­ται στον κόλπο του Πα­νόρ­μου της Σύμης, από όπου έχει λάβει την προ­σω­νύ­μια της, έχει κα­τα­στεί πα­νελ­λή­νιο προ­σκύ­νη­μα. Η αγάπη του δω­δε­κα­νη­σια­κού λαού μαρ­τυ­ρεί­ται και από το λαϊκό δί­στι­χο:

Επήα και στην Κρε­μα­στή, επήα και στην Πάτμο

Καλό μ’ Πα­ερ­μιω­τά­κι μου, και πώς να σε ξε­χά­σω;

Χτι­σμέ­νη μέσα σε αρ­κε­τό πρά­σι­νο, πάνω στη θά­λασ­σα, υπάρ­χει του­λά­χι­στον από τον 15ο αιώνα και στο­λί­ζε­ται από ένα πα­νέ­μορ­φο κα­μπα­να­ριό, ρυθ­μού μπα­ρόκ-ρο­κο­κό του 1905-1911, που μι­μεί­ται το ανά­λο­γο της Μονής Ζα­γκόρσκ, κοντά στη Μόσχα. Η επι­βλη­τι­κή, θαυ­μα­τουρ­γή ει­κό­να του, σύμ­φω­να με επι­γρα­φή πάνω στην αση­μέ­νια ποδιά του, φι­λο­τε­χνή­θη­κε το 1724 από τον αξιό­λο­γο τε­χνί­τη Ιω­άν­νη τον Πε­λο­πον­νή­σιο. Η μονή εορ­τά­ζει στις 8 Νο­εμ­βρί­ου και της Πε­ντη­κο­στής, με κο­σμο­συρ­ροή πι­στών να κα­τευ­θύ­νε­ται εκεί για να προ­σκυ­νή­σει.

Ο προ­σκυ­νη­τής θα μεί­νει έκ­πλη­κτος από το τε­ρά­στιο πλή­θος αφιε­ρω­μά­των μπρο­στά από το ει­κό­νι­σμα του Αρ­χαγ­γέ­λου, από τα οποία κατά και­ρούς ορι­σμέ­να το­πο­θε­τού­νται στο μου­σείο, όπου φυ­λάσ­σε­ται με­γά­λος αριθ­μός ομοιω­μά­των κα­ρα­βιών, ξύ­λι­νων, αλλά και αση­μέ­νιων, μι­κρών κου­τιών και μπου­κα­λιών, που έφερε εκεί η θά­λασ­σα από πολύ μα­κριά. Υπάρ­χει πα­ρά­δο­ση, ιδίως στους ναυ­τι­κούς, να βά­ζουν μέσα σε μπου­κά­λια χρή­μα­τα και ονό­μα­τα για να δια­βα­στούν κατά τις Ακο­λου­θί­ες και να τα ρί­χνουν στη θά­λασ­σα, τα κύ­μα­τα της οποί­ας τα οδη­γούν με θαυ­μα­τουρ­γι­κό τρόπο στον Πα­νορ­μί­τη ή σε κά­ποιο μέρος που έχει κά­ποια σχέση με τον Αρ­χάγ­γε­λο.

Ο προ­σκυ­νη­τής θα μεί­νει έκ­πλη­κτος από το τε­ρά­στιο πλή­θος αφιε­ρω­μά­των μπρο­στά από το ει­κό­νι­σμα του Αρ­χαγ­γέ­λου, από τα οποία κατά και­ρούς ορι­σμέ­να το­πο­θε­τού­νται στο μου­σείο, όπου φυ­λάσ­σε­ται με­γά­λος αριθ­μός ομοιω­μά­των κα­ρα­βιών, ξύ­λι­νων, αλλά και αση­μέ­νιων, μι­κρών κου­τιών και μπου­κα­λιών, που έφερε εκεί η θά­λασ­σα από πολύ μα­κριά

Ένα τέ­τοιο θαύμα, όπως ανα­φέ­ρει στο βι­βλίο του ο Ιω­άν­νης Χα­τζη­φώ­της, είχε δι­η­γη­θεί ο αγιο­ρεί­της μο­να­χός Νι­κό­δη­μος Μπι­λά­λης, θε­ο­λό­γος, φι­λό­λο­γος και συγ­γρα­φέ­ας. Είχε συμ­βεί την εποχή που ήταν στη Μονή Κου­τλου­μου­σί­ου. Ο ιε­ρο­μό­να­χος Νι­κό­λα­ος Γρη­γο­ριά­της έριξε στον αρ­σα­νά της Μονής Γρη­γο­ρί­ου ένα μπου­κά­λι με το τάμα του για να δει αν θα έφτα­νε στον Πα­νορ­μί­τη. Το μπου­κά­λι πε­ρι­φε­ρό­ταν ένα ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο στη θά­λασ­σα μπρο­στά από το μο­να­στή­ρι του και μετά χά­θη­κε. Έπει­τα από έξι μήνες η θά­λασ­σα το έβγα­λε στον αρ­σα­νά της Μονής Κου­τλου­μου­σί­ου, στην άλλη μεριά του Άθωνα, στην Καλ­λιά­γρα. Το γε­γο­νός δεν θα είχε καμιά ση­μα­σία, αν το κύμα δεν το απέ­θε­τε εμπρός από τον πύργο της Καλ­λιά­γρας, ακρι­βώς στο ση­μείο όπου βρί­σκε­ται το πα­ρεκ­κλή­σιο του Αρ­χαγ­γέ­λου Μι­χα­ήλ. Η Μονή Κου­τλου­μου­σί­ου αμέ­σως έγρα­ψε και έστει­λε το αφιέ­ρω­μα στον Πα­νορ­μί­τη.

Έπει­τα, όταν η κυρία Χ. από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη αντι­λή­φθη­κε ότι ο σύ­ζυ­γός την απα­τού­σε, έπαθε νευ­ρι­κό κλο­νι­σμό. Κά­ποιο βράδυ είδε στον ύπνο της τον Αρ­χάγ­γε­λο Μι­χα­ήλ να της λέει: «Έλα στο σπίτι μου και όλα θα πάνε καλά. Να έχεις πίστη και όλα θα διορ­θω­θούν».

Κα­τέ­φυ­γε σε έναν δια­πρε­πή για­τρό, κα­θη­γη­τή της Ψυ­χια­τρι­κής και Νευ­ρο­λο­γί­ας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης και διευ­θυ­ντή της Νο­ση­λευ­τι­κής Κλι­νι­κής του Νο­σο­κο­μεί­ου ΑΧΕΠΑ, τον Συ­μαίο-Αγα­πη­τό Δια­κο­γιάν­νη. Στο γρα­φείο του κρε­μό­ταν μια με­γά­λη ει­κό­να του Αρ­χαγ­γέ­λου Μι­χα­ήλ.

«Βλέπω πως ευ­λα­βεί­στε τον Τα­ξιάρ­χη, για­τρέ», του είπε. «Μα, πώς να μην τον ευ­λα­βού­μαι και να μην τον αγαπώ τον Πα­νορ­μί­τη μας, που είναι ο πο­λιού­χος και προ­στά­της όλων των Συ­μαί­ων, αλλά και των Δω­δε­κα­νη­σί­ων γε­νι­κώς», της απο­κρί­θη­κε εκεί­νος και της μί­λη­σε αρ­κε­τή ώρα για τη μονή και τα άπει­ρα θαύ­μα­τα του Αγίου.

Η γυ­ναί­κα θυ­μή­θη­κε το όνει­ρο και το δι­η­γή­θη­κε στον για­τρό, ο οποί­ος τη συμ­βού­λε­ψε να επι­σκε­φθεί το μο­να­στή­ρι, γιατί ο Άγ­γε­λος την κα­λού­σε. Συ­μπλή­ρω­σε επί­σης ότι θα τη βοη­θού­σε απο­τε­λε­σμα­τι­κά.

Η κυρία Χ. πήγε το κα­λο­καί­ρι στην ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα της και είπε στη μη­τέ­ρα της την από­φα­σή της να τα­ξι­δέ­ψει στη Σύμη για να προ­σκυ­νή­σει τον Αρ­χάγ­γε­λο. Εκεί­νη, όμως, της αντέ­τει­νε ότι και στην πόλη τους υπήρ­χε Τα­ξιάρ­χης και ότι ήταν το ίδιο να πάει εκεί να προ­σκυ­νή­σει, για να μην κάνει τόσο μα­κρι­νό τα­ξί­δι. Την ίδια νύχτα, όμως, ο Πα­νορ­μί­της πα­ρου­σιά­στη­κε στον ύπνο της και της επα­νέ­λα­βε τη σύ­στα­ση: «Σου είπα να έρ­θεις στο σπίτι μου, στη Σύμη».

Τότε η κυρία Χ. τα­ξί­δε­ψε στη Σύμη και έφθα­σε στο Μο­να­στή­ρι του Πα­νορ­μί­τη. Όταν αντί­κρι­σε τη θαυ­μα­τουρ­γή ει­κό­να του ανα­γνώ­ρι­σε τη χα­μο­γε­λα­στή μορφή που είχε πα­ρου­σια­στεί στον ύπνο της. Για πολλή ώρα προ­σευ­χή­θη­κε εκεί, κλαί­γο­ντας και πα­ρα­κα­λώ­ντας να επι­στρέ­ψει ο σύ­ζυ­γός της στο σπίτι και να σωθεί η οι­κο­γέ­νειά της. Πρω­τό­γνω­ρα γα­λη­νε­μέ­νη, επέ­στρε­ψε στο σπίτι της.

Ο σύ­ζυ­γός της αντι­λή­φθη­κε το λάθος του, ζή­τη­σε συγ­γνώ­μη και έγινε ο πα­λιός, καλός άν­θρω­πος που εκεί­νη γνώ­ρι­ζε.

Ο Ιω­άν­νης Βο­λα­νά­κης, επι­στά­της για πολλά χρό­νια στη Μονή Πα­νορ­μί­του, είδε μια πα­ρα­μο­νή της εορ­τής των Τα­ξιαρ­χών να επι­πλέ­ει μέσα στον μικρό όρμο της μονής ένα με­γά­λο κουτί, δια­στά­σε­ων 0,90×0,40, από λα­μα­ρί­να. Το κουτί ήταν σφρα­γι­σμέ­νο με οξυ­γο­νο­κόλ­λη­ση. Προ­ερ­χό­ταν από τη Ση­τεία της Κρή­της και προ­ο­ρι­ζό­ταν για τη Μονή Πα­νορ­μί­του, όπως έγρα­φε με ανε­ξί­τη­λα γράμ­μα­τα επάνω του. Το με­τέ­φε­ρε στη μονή και οι πα­ρευ­ρι­σκό­με­νοι, μαζί με τον τότε ηγού­με­νο, τον π. Ιε­ρό­θεο Πε­τρά­κη, πε­ρί­με­ναν με ανυ­πο­μο­νη­σία να δουν τι πε­ριεί­χε.

Όλοι έμει­ναν κα­τά­πλη­κτοι όταν είδαν ότι μέσα βρί­σκο­νταν πέντε φρε­σκό­τα­τοι άρτοι για την αρ­το­κλα­σία της εορ­τής και χρή­μα­τα. Είχαν φθά­σει εγκαί­ρως για τη γιορ­τή!

 

ikivotos.gr/