Σιωπηρός κίνδυνος

Κατα­θλι­πτικά συναι­σθή­ματα, δια­δι­κτυακή εξάρ­τηση, εσω­στρέ­φεια, επι­θε­τι­κό­τητα, χαμηλή αυτο­ε­κτί­μηση, αυτο­τραυ­μα­τι­σμοί, έλλειψη συγκέ­ντρω­σης, σημάδια μικρό­τε­ρης ωρι­μό­τητα, αυξη­μέ­νος νευ­ρω­τι­σμός, μειω­μένη φιλι­κό­τητα και ευσυ­νει­δη­σία. Ξέρετε τι είναι όλα αυτά; Είναι οι συνέ­πειες των απα­νω­τών κρίσεων που βιώνουν τα ελλη­νό­πουλα, οι έφηβοι. Στοι­χεία του  22ου Συνέ­δριου της Διε­θνούς Ενωσης για την Υγεία των Εφήβων, που διορ­γα­νώ­νε­ται σε συνερ­γα­σία με την Ελλη­νική Εται­ρεία Εφη­βι­κής Ιατρι­κής, της Ιατρι­κής Σχολής του ΕΚΠΑ. Οι έφηβοι και οι έφηβες της εποχής μας είναι μια γενιά που μεγα­λώ­νει υπό διαρκή πίεση, μπαί­νο­ντας από τη μια κρίση στην άλλη: από την κλι­μα­τική αλλαγή στην παν­δη­μία της COVID-19 και από το ξέσπα­σμα του πολέμου στην Ουκρα­νία στην ενερ­γειακή φτώχεια. Δυστυ­χώς, στην Ελλάδα δεν υπάρχει ένα δίκτυο εξει­δι­κευ­μέ­νων υπη­ρε­σιών σχε­δια­σμέ­νων για τις ανάγκες των εφήβων και την ολι­στική προ­σέγ­γιση της υγείας τους, επι­ση­μαί­νει η Ελλη­νική Εται­ρεία Εφη­βι­κής Ιατρι­κής. Ενα φιλικό περι­βάλ­λον για τους εφήβους, όπως κατάλ­ληλα εκπαι­δευ­μένο προ­σω­πικό, εξα­σφά­λιση απα­ραί­τη­του χρόνου επί­σκε­ψης και κατάλ­λη­λες ώρες λει­τουρ­γίας ανάλογα με τις ανάγκες και τις σχο­λι­κές υπο­χρε­ώ­σεις των εφήβων, εξα­σφά­λιση εμπι­στευ­τι­κό­τη­τας και προ­στα­σίας των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων των ανη­λί­κων. Η «παν­δη­μία» της εφη­βι­κής ηλικίας θα έπρεπε να απα­σχο­λεί όλους τώρα. Όχι μόνο τους γονείς που προ­σπα­θούν να δια­χει­ρι­στούν αυτό το «τέρας» που συνε­χί­ζει κι εκτρέ­φε­ται. Αλλά κυρίως την Πολι­τεία και τους θεσμούς οι οποίοι θα έπρεπε να το έχουν ως βασική τους προ­τε­ραιό­τητα. Θα βρεθούν άραγε πόροι και να σχε­διά­σει η πολι­τεία ένα ευρύ πρό­γραμμα αντι­με­τώ­πι­σης των προ­κλή­σεων της εποχής; Αντι­με­τώ­πι­σης αυτής της φρικτής παν­δη­μίας που «σκο­τώ­νει» ψυχικά τα παιδιά μας; Θα γίνουν όλα αυτά; Σε μια χώρα που έχει ανα­γά­γει το ασή­μα­ντο σε σημα­ντικό και σπαταλά χρόνο της σε πολι­τι­κές που ενι­σχύ­ουν ακόμη περισ­σό­τερο την απο­γο­ή­τευση των νέων, δεν υπάρ­χουν ελπίδες.