Γ. Μητσικώστας: «Μόνο όσοι κυνηγούν τα όνειρά τους μένουν στην αιωνιότητα»

Συ­νέ­ντευ­ξη στον

Δημ. Γκαρ­τζώ­νη

Ο δη­μο­φι­λής σα­τι­ρι­κός κω­μι­κός-ηθο­ποιός Γιώρ­γος Μη­τσι­κώ­στας βρέ­θη­κε στη Ρόδο για να πάρει μέρος στους αγώ­νες Run Greece ως πρε­σβευ­τής του μη­νύ­μα­τος “Run to change diabetes”.

Τον συ­να­ντή­σα­με στο πε­ρι­θώ­ριο των αγώ­νων και συ­νο­μι­λή­σα­με μαζί του για την πρό­λη­ψη του σακ­χα­ρώ­δους δια­βή­τη, το ρόλο που παί­ζει, το χιού­μορ στη ζωή μας, την επι­κρά­τη­ση της τε­χνο­λο­γί­ας και των social media στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, την τη­λε­ό­ρα­ση, την πο­λι­τι­κή και τους πο­λι­τι­κούς εκ­προ­σώ­πους της χώρας. «Δεν μπορώ να πω ότι με εμπνέ­ουν όλα τα πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα. Τον Αλέξη Τσί­πρα τον γνω­ρί­ζω εδώ και πολλά χρό­νια. Είναι ευ­πα­τρί­δης, θέλει το καλό της χώρας. Θέλει να αφή­σει ένα θε­τι­κό στίγ­μα. Κλή­θη­κε να μα­ζέ­ψει τα ασυμ­μά­ζευ­τα…», δη­λώ­νει ο Γ. Μη­τσι­κώ­στας.

• Σας βρή­κα­με να τρέ­χε­τε στη Ρόδο για ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο σκοπό… Πείτε μας γι’ αυτό…

Με­τέ­χω στους αγώ­νες Run Greece ως πρε­σβευ­τής της προ­σπά­θειας που κάνει η φαρ­μα­κευ­τι­κή εται­ρεία Novo Nordisk Hellas για να με­τα­δώ­σει το μή­νυ­μα Run to change diabetes. Έχω τρέ­ξει σε αρ­κε­τούς αγώ­νες ανά την Ελ­λά­δα και συμ­με­τεί­χα με χαρά και στο Run Greece της Ρόδου. Με­τέ­χω ου­σια­στι­κά στην προ­σπά­θεια να συ­στή­σω στον κόσμο τα τρία απλά βή­μα­τα που πρέ­πει να ακο­λου­θεί κα­νείς για να ελέγ­ξει το δια­βή­τη, που δεν είναι άλλα από τη μέ­τρη­ση-πρό­λη­ψη, τη σωστή δια­τρο­φή και την κί­νη­ση. Εγώ τα συ­νο­ψί­ζω όλα αυτά στο σύν­θη­μα με­τρή­σου, αθλή­σου και φρό­ντι­σε τη δια­τρο­φή σου!

• Αθλεί­στε συχνά;

Ναι, αθλού­μαι. Ξα­να­μπή­κα στο γυ­μνα­στή­ριο πριν από πέντε χρό­νια πε­ρί­που. Όταν ήμουν στην τη­λε­ό­ρα­ση, δεν μπορώ να πω ότι διέ­θε­τα χρόνο για γυ­μνα­στι­κή. Γνώ­ρι­σα πέ­ρυ­σι στο μα­ρα­θώ­νιο Αθη­νών τα παι­διά της Novo Nordisk που έκα­ναν με­τρή­σεις γλυ­κό­ζης… Μέ­τρη­σα το ζά­χα­ρό μου το οποίο ήταν φυ­σιο­λο­γι­κό… Μι­λή­σα­με για την προ­σπά­θεια ευαι­σθη­το­ποί­η­σης που κά­νουν, την οποία βρί­σκω πολύ ση­μα­ντι­κή.

Ο Νίκος Πα­πα­δη­μη­τρί­ου, πρό­ε­δρος της εται­ρεί­ας και η Μαίρη Κα­ρα­γιώρ­γου, υπεύ­θυ­νη εται­ρι­κής επι­κοι­νω­νί­ας και μάρ­κε­τινγκ μού πρό­τει­ναν να συ­νερ­γα­στού­με για να με­τα­δώ­σου­με το μή­νυ­μα πρό­λη­ψης του σακ­χα­ρώ­δη δια­βή­τη. Κά­να­με κά­ποια χιου­μο­ρι­στι­κά βι­ντε­ά­κια που έχουν ανέ­βει στα social media και βλέπω τον κόσμο να αντα­πο­κρί­νε­ται θε­τι­κά. Στους αγώ­νες τρέ­χου­με όλοι μαζί, έχει τύχει να κάνω μι­μή­σεις τρέ­χο­ντας, γε­λά­με και επι­κρα­τεί μία ευ­χά­ρι­στη ατμό­σφαι­ρα. Με αυτά τα δρώ­με­να, δη­μιουρ­γεί­ται μία συ­νει­δη­τό­τη­τα γύρω από την πρό­λη­ψη του σακ­χα­ρώ­δη δια­βή­τη.

Εκ πεί­ρας έχω να πω ότι η δρα­στη­ριό­τη­τα σε απο­φορ­τί­ζει. Πρέ­πει να εκτο­νώ­νει κα­νείς την έντα­ση. Η κί­νη­ση απο­βάλ­λει τα φορ­τία. Με την κα­θι­στι­κή ζωή δη­μιουρ­γεί­ται άγχος…

• Το χιού­μορ μπο­ρεί να εκτο­νώ­σει την έντα­ση;

Ναι, μπο­ρεί. Δεν φτά­νει όμως μόνο αυτό. Δεν είναι πα­νά­κεια το χιού­μορ, όπως δεν απο­τε­λούν πα­νά­κεια και τα φάρ­μα­κα. Ξέρω δια­βη­τι­κούς που κά­νουν ενέ­σεις ιν­σου­λί­νης, που παίρ­νουν μέρος σε τρί­α­θλο, που ελέγ­χουν συ­νει­δη­τά τα επί­πε­δα του σακ­χά­ρου τους. Είναι τρό­πος ζωής γι’ αυ­τούς η κί­νη­ση, η σωστή δια­τρο­φή και ο έλεγ­χος του δια­βή­τη. Στη ζωή μας πρέ­πει να βά­λου­με το γέλιο, τη σωστή δια­τρο­φή, την καλή παρέα. Προ­σω­πι­κά δεν μου αρέ­σουν οι άν­θρω­ποι που αφή­νο­νται. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που συ­νε­χώς λένε ότι δεν μπο­ρούν…, δεν μπο­ρούν να περ­πα­τή­σουν, δεν μπο­ρούν να αδυ­να­τί­σουν κλπ. Δεν υπάρ­χει δεν μπορώ, υπάρ­χει δεν θέλω. Αυ­τούς τους αν­θρώ­πους που αφή­νο­νται μα­κά­ρι να πα­ρα­κι­νή­σω να ση­κω­θούν από τον κα­να­πέ…

• Αλή­θεια, ο τρό­πος ζωής των αν­θρώ­πων της τη­λε­ό­ρα­σης πόσο … το­ξι­κός μπο­ρεί να γίνει; Ακού­με ότι υπάρ­χει αν­θρω­πο­φα­γία…

Η κοι­νω­νία μας γε­νι­κό­τε­ρα και ο κό­σμος της τη­λε­ό­ρα­σης κιν­δυ­νεύ­ουν από τα μη straight μυαλά. Υπάρ­χουν τα λόμπι. Αν π.χ. οι πο­λι­τι­κές σου πε­ποι­θή­σεις είναι αντί­θε­τες με αυτές ενός συ­γκε­κρι­μέ­νου λόμπι, τότε βρί­σκεις κλει­στές πόρ­τες, απο­κλεί­ε­σαι…. Υπάρ­χει αν­θρω­πο­φα­γία, υπάρ­χουν οι κλί­κες και τα πα­ρε­ά­κια. Αυτό που σί­γου­ρα δεν υπάρ­χει είναι ο αντα­γω­νι­σμός του πνεύ­μα­τος. Οι πνευ­μα­τώ­δεις άν­θρω­ποι που βλέ­πουν λίγο πιο μπρο­στά, απο­μο­νώ­νο­νται.

Τη δε­κα­ε­τία του ’60 υπήρ­χε ένας υγιής αντα­γω­νι­σμός, φτά­σα­με ως χώρα σε ένα πο­λι­τι­στι­κό επί­πε­δο πολύ ψηλό. Τώρα το επί­πε­δο το ρί­χνου­με συ­νε­χώς… Οτι­δή­πο­τε προ­ά­γει την κοι­νω­νία, δεν το θέ­λου­με. Ακο­λου­θού­με τυφλά τη μόδα χωρίς να έχου­με γνώση, εκ­παί­δευ­ση και παι­δεία. Γι’ αυτό ζούμε την εποχή του ίντερ­νετ που είναι η εποχή της πλη­ρο­φο­ρί­ας και όχι της γνώ­σης. Για μένα, η γνώση προ­έρ­χε­ται από μία καλή εγκυ­κλο­παί­δεια, από ένα καλό βι­βλίο, από το χει­ρό­γρα­φο γε­νι­κό­τε­ρα. Εί­μα­στε εγκλω­βι­σμέ­νοι στην οθόνη, η οποία μας μα­νι­που­λά­ρει με τη φω­τει­νό­τη­τά της.

• Έχει ελ­πί­δες η νέα γενιά;

Πι­στεύω ότι η νέα γενιά θα κάνει την επα­νά­στα­ση εκ των έσω. Θα δη­μιουρ­γη­θούν δύο κά­στες αν­θρώ­πων, η προ­ο­δευ­τι­κή που θα γυ­ρί­σει στα παλιά τη­λέ­φω­να ή που δεν θα χρη­σι­μο­ποιεί κα­θό­λου κι­νη­τά αλλά θα της αρέ­σει η face to face κου­βέ­ντα και η αν­θρώ­πι­νη επι­κοι­νω­νία. Στον αντί­πο­δα, θα εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν αυτοί οι οποί­οι θα είναι κολ­λη­μέ­νοι στις οθό­νες και στα social media, θα ζουν στο ψη­φια­κό σύ­μπαν απο­μο­νω­μέ­νοι κυ­νη­γώ­ντας τα like…

• Έχετε μία κόρη 20 χρο­νών, αν δεν απα­τώ­μαι. Τι τη συμ­βου­λεύ­ε­τε;

Αυτό που της λέω είναι να ακο­λου­θεί τα όνει­ρά της. Όπως έλεγε κι ένας φι­λό­σο­φος, μόνο όσοι κυ­νη­γούν τα όνει­ρά τους, μέ­νουν στην αιω­νιό­τη­τα. Και όπως είπε ο Κα­ζαν­τζά­κης στην Ασκη­τι­κή, η ζωή είναι σαν ένα πί­να­κα ζω­γρα­φι­κής… Έχου­με τα πι­νέ­λα και τα χρώ­μα­τα να δη­μιουρ­γή­σου­με το δικό μας πί­να­κα.

Εξαρ­τά­ται από εμάς τους ίδιους πώς θα μα­νι­που­λά­ρου­με το δικό μας μυαλό. Καμιά φορά ανα­ρω­τιό­μα­στε ποιος μας χει­ρα­γω­γεί, η οθόνη, η πλη­ρο­φο­ρία, η τρο­μο­κρα­τία…; Η σά­τι­ρα έρ­χε­ται να ξε­γυ­μνώ­σει όλα αυτά τα δι­λήμ­μα­τα. Απε­λευ­θε­ρώ­νει το μυαλό. Ένα απε­λευ­θε­ρω­μέ­νο μυαλό μέσα από το γέλιο, μέσα από το χιού­μορ και τη σά­τι­ρα λει­τουρ­γεί πιο έξυ­πνα, πιο δη­μιουρ­γι­κά και πιο πνευ­μα­τω­δώς. Δεν ξέρω αν η δική μου σά­τι­ρα, το είδος που πρε­σβεύω εγώ, εξυ­πη­ρε­τεί όλα τα πα­ρα­πά­νω.

Ζούμε την εποχή που ψά­χνου­με τα δια­μά­ντια μέσα σε ένα ακά­θαρ­το πε­ρι­βάλ­λον. Πρέ­πει απλού­στα­τα να μάθει να ξε­χω­ρί­ζει κα­νείς τα δια­μά­ντια.

• Υπάρ­χουν σή­με­ρα τέ­τοια δια­μά­ντια;

Και βέ­βαια υπάρ­χουν. Υπάρ­χουν ωραί­οι συγ­γρα­φείς, ωραία βι­βλία, ωραία άρθρα σε εφη­με­ρί­δες, ακόμη και σε σάιτ… Πρέ­πει όμως να ψάξει κα­νείς πολύ καλά. Σί­γου­ρα τα δια­μά­ντια δεν είναι αυτά που εμ­φα­νί­ζο­νται ξαφ­νι­κά μπρο­στά σου στην οθόνη του κι­νη­τού ή του τά­μπλετ…. Θέλει ψά­ξι­μο και ιδίως τώρα που υπάρ­χει μία πλη­θώ­ρα από ηλε­κτρο­νι­κά μέσα.

• Σας έχου­με συ­νη­θί­σει να μι­μεί­στε και να σα­τι­ρί­ζε­τε με επι­τυ­χία τους πο­λι­τι­κούς εκ­προ­σώ­πους της χώρας. Ποιος πο­λι­τι­κός σας εμπνέ­ει αυτή την πε­ρί­ο­δο;

Δεν μπορώ να πω ότι με εμπνέ­ουν όλα τα πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα. Τον Αλέξη Τσί­πρα τον γνω­ρί­ζω εδώ και πολλά χρό­νια. Είναι ευ­πα­τρί­δης, θέλει το καλό της χώρας. Θέλει να αφή­σει ένα θε­τι­κό στίγ­μα. Κλή­θη­κε να μα­ζέ­ψει τα ασυμ­μά­ζευ­τα…

Η χώρα μας έχει έλ­λειμ­μα προ­σώ­πων τα οποία μπο­ρεί να εμπι­στευ­τεί. Ζούμε σε μία προ­σω­πο­πα­γή, ψη­φο­φο­ρι­κή κοι­νω­νία. Τα κόμ­μα­τα μπο­ρεί να απο­γοη­τεύ­ουν, στα πρό­σω­πα όμως μπο­ρεί και να δώ­σου­με… άφεση αμαρ­τιών. Ας πούμε αν υπήρ­χε σή­με­ρα το ΠΑΣΟΚ με πρό­ε­δρο τον Αλέξη Τσί­πρα, ο Αλέ­ξης θα εκλε­γό­ταν συ­νε­χώς για τα επό­με­να 15 χρό­νια…

• Θα μπο­ρού­σε να πει κα­νείς ότι αυτή η κυ­βέρ­νη­ση απο­τε­λεί ένα ετε­ρό­κλη­το σύ­νο­λο πο­λι­τι­κών… Έχου­με π.χ. τον Κα­τρού­γκα­λο με την κα­θω­σπρέ­πει ει­κό­να του και τον Πο­λά­κη με το πιο λαϊκό προ­φίλ… Βλέ­πε­τε στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή σκηνή χα­ρα­κτή­ρες που θα θέ­λα­τε να υπο­δυ­θεί­τε;

Τα έχει αυτά η πο­λι­τι­κή σκηνή. Έτσι ήταν πάντα. Εί­χα­με π.χ. τη ΝΔ με το Γε­ρά­σι­μο Για­κου­μά­το και τον Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λο, εί­χα­με και το ΠΑΣΟΚ με τον Βαγ­γέ­λη Γιαν­νό­που­λο…. Αυτό που λέω συχνά, είναι ότι η χώρα πρέ­πει να κυ­βερ­νά­ται από χορ­τα­σμέ­νους αν­θρώ­πους χωρίς κό­μπλεξ. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο Ηλίας Ψι­νά­κης με την μόρ­φω­ση, την καλ­λιέρ­γεια και την Παι­δεία που δια­θέ­τει, αλλά και με το οι­κο­νο­μι­κό του υπό­βα­θρο, τι έχει να κερ­δί­σει από την πο­λι­τι­κή; Εκτέ­θη­κε επει­δή πραγ­μα­τι­κά αγαπά τον Μα­ρα­θώ­να, θέλει να προ­σφέ­ρει στον τόπο του και το απο­δει­κνύ­ει κα­θη­με­ρι­νά…

• Ποιους πο­λι­τι­κούς ξε­χω­ρί­ζε­τε τε­λι­κά σή­με­ρα;

Ο Τσί­πρας έχει ένα αβα­ντάζ, έχει εμπει­ρία σε αντί­θε­ση με τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη. Κυ­ρί­ως όμως ο Αλέ­ξης κα­τα­φέρ­νει να κερ­δί­ζει τον κόσμο… Έχει το χά­ρι­σμα… Είναι όπως όταν πη­γαί­νεις στο μα­νά­βη να πά­ρεις καρ­πού­ζι. Εμπι­στεύ­ε­σαι το μα­νά­βη να σου επι­λέ­ξει το κα­λύ­τε­ρο, το πιο ζου­με­ρό και το πιο γλυκό. Φτά­νεις σπίτι, κό­βεις το καρ­πού­ζι, σου βγαί­νει μάπα, απο­γοη­τεύ­ε­σαι στιγ­μιαία αλλά δι­καιο­λο­γείς το μα­νά­βη. Λες μέσα σου πως δεν ήταν δυ­να­τό να γνω­ρί­ζει 100% πώς θα βγει το καρ­πού­ζι.

Το ίδιο ισχύ­ει και με τον Αλέξη Τσί­πρα που προ­ε­κλο­γι­κά έλεγε ότι θα έσκι­ζε τα μνη­μό­νια, που δί­χα­σε με το δη­μο­ψή­φι­σμα… Δυ­στυ­χώς οι Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κοί και ο Αλέ­ξης, δεν γνω­ρί­ζουν αυτά που θα γί­νουν για εμάς χωρίς εμάς. Έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί κά­ποια πρά­μα­τα από Δυ­σμάς και Ανα­το­λάς…

• Θέ­λε­τε να πείτε ότι όσα έχου­με ζήσει τα τε­λευ­ταία χρό­νια, όσα ζούμε και όσα θα γί­νουν στο μέλ­λον είναι προ­α­πο­φα­σι­σμέ­να;

Δεν μπο­ρού­με ποτέ να ξέ­ρου­με πώς είναι από μέσα το καρ­πού­ζι. Το ερώ­τη­μα που τί­θε­ται είναι γιατί δεν σφά­ζου­με από πριν; Απλού­στα­τα γιατί το καρ­πού­ζι είναι ει­σα­γω­γής. Δεν το φυ­τεύ­ου­με εμείς πα­ρό­λο που έχου­με το σπόρο, έχου­με το χώμα, έχου­με τον ήλιο. Έχου­με όλα όσα χρειά­ζο­νται, γιατί λοι­πόν να μην φυ­τεύ­ου­με εμείς το καρ­πού­ζι; Πα­ρό­λο που μπο­ρεί η χώρα να εί­μα­στε αυ­τάρ­κης, ει­σά­γου­με το καρ­πού­ζι που δεν ξέ­ρου­με τι έχει μέσα και την πα­τά­με. Έρ­χε­ται από Γερ­μα­νία, Αμε­ρι­κή, Ρωσία…, το ανοί­γου­με και βλέ­που­με μέσα μνη­μό­νια και δεν συμ­μα­ζεύ­ε­ται!

• Ο Γιώρ­γος Μη­τσι­κώ­στας βλέ­πει το μέλ­λον του πε­ρισ­σό­τε­ρο στην πο­λι­τι­κή ή στην τη­λε­ό­ρα­ση; Τι θα προ­τι­μού­σα­τε;

Θέλω να ιδρύ­σω ένα κί­νη­μα δρά­σης-κί­νη­σης, και προ­ο­δευ­τι­κού πνεύ­μα­τος. Θέλω να έχω ψη­φο­φό­ρους, οι οποί­οι θα κι­νού­νται και να ακο­νί­ζουν το μυαλό τους. Επει­δή λοι­πόν με ρω­τά­τε τι προ­τι­μώ, σας απα­ντώ ότι θα ήθελα να ηγηθώ ενός κι­νή­μα­τος όπου το βι­βλίο, η κί­νη­ση και η σωστή δια­τρο­φή θα έχουν τον κύριο ρόλο.