Δακτυλοδεικτούμενη ευθύνη

Λίγο μετά τα πρώτα lockdown, είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας διά­φο­ρες εκπλη­κτι­κές ειδή­σεις και εικόνες για το πώς -ενόσω εμείς είχαμε κλει­δα­μπα­ρω­θεί στα σπίτια μας- η φύση είχε αρχίσει να «ανα­σαί­νει». Μπορεί η μείωση των εκπο­μπών CO2 να εκτι­μά­ται ότι μειώ­θηκε πέρυσι 7% σε ετήσια βάση, σημειώ­νο­ντας τη μεγα­λύ­τερη πτώση μετα­πο­λε­μικά, ήταν ωστόσο πρό­σκαιρη. Και είχε μικρό αντί­κτυπο στην κλι­μα­τική αλλαγή, όπως προ­κύ­πτει από την τελευ­ταία έκθεση του Παγκό­σμιου Μετε­ω­ρο­λο­γι­κού Οργα­νι­σμού (WMO), που προ­βλέ­πει μέσα στην επόμενη πεντα­ε­τία κάθε χρονιά να γίνεται όλο και πιο ζεστή, με τη  μέση ετήσια θερ­μο­κρα­σία στον πλανήτη να φτάνει 1,5 βαθμούς πάνω από τα προ-βιομηχανικά επίπεδα, προ­κα­λώ­ντας ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, όπως ξηρασία, καύ­σω­νες και πλημ­μύ­ρες. Ο Μάιος του 2020 ήταν ο πιο ζεστός που έχει κατα­γρα­φεί ποτέ στον πλανήτη, σύμφωνα με την ευρω­παϊκή υπη­ρε­σία Κοπέρ­νι­κος για την κλι­μα­τική αλλαγή, Αυτή η τόσο ανοι­ξιά­τικη πρώιμη ζέστη της πόλης  που δεν έχει τίποτα  αισθη­σιακό, ποι­η­τικό, ευχά­ρι­στο, είναι μια δακτυ­λο­δει­κτού­μενη ευθύνη προς τον άνθρωπο, μια ενοχική κατά­σταση. Ενα νέο συναί­σθημα για τις εποχές, που ποτέ δεν είχαμε. Στην χώρα η μέση θερ­μο­κρα­σία είναι ήδη πάνω 2 βαθμούς. Μετά­φραση: ο χει­μώ­νας θα γίνει πιο μικρός χρονικά, αύξηση ξηρα­σίας, αλλαγές στον υδρο­λο­γικό κύκλο και αύξηση ακραίων φαι­νο­μέ­νων και πυρ­κα­γιών. Τα δε στοι­χεία από τον ΠΟΥ για τους θανά­τους από ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, από λοι­μώ­δεις νόσους, αλλά και σοβαρές επι­πτώ­σεις στην ψυχική υγεία των ανθρώ­πων μετά από φυσικές κατα­στρο­φές, είναι παρα­πάνω από ανα­τρι­χια­στικά. Από τον κορω­νοϊό θα γλυ­τώ­σουμε πολλοί. Το εμβόλιο δίνει ελπίδες. Από την κλι­μα­τική κρίση όμως;