Γ. Χατζημάρκος: «Ετοιμότητα – Εξωστρέφεια – Ευθύνη – Εμπιστοσύνη»

O οδι­κός χάρ­της για την με­τά­βα­ση προς την Πε­ρι­φε­ρεια­κή Δια­κυ­βέρ­νη­ση και την Ελ­λά­δα της επό­με­νης μέρας

«Η αυ­το­διοί­κη­ση πρέ­πει να ωρι­μά­σει. Ωρι­μά­ζεις μέσα από τη δυ­σκο­λία αλλά και ανα­λαμ­βά­νο­ντας την ευ­θύ­νη. Την ευ­θύ­νη χωρίς άλ­λο­θι, χωρίς οδό δια­φυ­γής, χωρίς πο­λι­τι­κή ιδιο­τέ­λεια», τό­νι­σε ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στην εναρ­κτή­ρια ομι­λία του

«Θέ­λου­με να έχου­με πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στη δια­μόρ­φω­ση της Ελ­λά­δας της επό­με­νης μέρας, γιατί το χρω­στά­με στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή που υπη­ρε­τού­με, στους πο­λί­τες αυτού του τόπου και στη χώρα την ίδια».

Με αυτά τα λόγια, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, ολο­κλή­ρω­σε την εναρ­κτή­ρια ομι­λία του, ως Πρό­ε­δρος του Ετή­σιου Τα­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου της Ένω­σης Πε­ρι­φε­ρειών Ελ­λά­δος (ΕΝΠΕ), οι ερ­γα­σί­ες του οποί­ου ξε­κί­νη­σαν χθες το με­ση­μέ­ρι στο Ρόδος Παλάς και ολο­κλη­ρώ­νο­νται σή­με­ρα το από­γευ­μα.

Πα­ρό­ντων του Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, Μάκη Βο­ρί­δη, του Ανα­πλη­ρω­τή Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, Στέ­λιου Πέτσα, των βου­λευ­τών Μάνου Κόν­σο­λα, Μίκας Ια­τρί­δη και Γιάν­νη Παππά, του Προ­έ­δρου της ΕΝΠΕ Από­στο­λου Τζι­τζι­κώ­στα και των μελών του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της Ένω­σης, εκ­προ­σώ­πων κομ­μά­των, φο­ρέ­ων και πε­ρισ­σό­τε­ρων από 150 συ­νέ­δρων από όλη την χώρα, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης έδωσε πε­ριε­χό­με­νο στον όρο «Πε­ρι­φε­ρεια­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση», ως το επό­με­νο στά­διο της εξε­λι­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας του θε­σμού των Πε­ρι­φε­ρειών και πώς αυτές θα συμ­με­τά­σχουν στην δια­μόρ­φω­ση της Ελ­λά­δας της επό­με­νης μέρας, ση­μειώ­νο­ντας ότι η δια­χεί­ρι­ση των αλ­λε­πάλ­λη­λων κρί­σε­ων των τε­λευ­ταί­ων ετών από τις Πε­ρι­φέ­ρειες, επι­βε­βαί­ω­σε στην πράξη τον πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο που μπο­ρούν να δια­δρα­μα­τί­σουν και ζη­τώ­ντας από την κυ­βέρ­νη­ση να τις εμπι­στευ­τεί και να τις θω­ρα­κί­σει θε­σμι­κά.

«Η επό­με­νη μέρα, που είναι ο τί­τλος του συ­νε­δρί­ου μας, είναι η πρό­κλη­ση, είναι το στοί­χη­μα μιας γε­νιάς, μιας επο­χής. Η επό­με­νη μέρα θα φέρει αυτό που σή­με­ρα εμείς υλο­ποιού­μαι στη βάση του

σχε­δί­ου που έχου­με κάνει» ανά­φε­ρε και απα­ρίθ­μη­σε τέσ­σε­ρις «οδο­δεί­κτες» που θα κα­θο­ρί­σουν αυτήν την με­τά­βα­ση. Ετοι­μό­τη­τα – Εξω­στρέ­φεια – Ευ­θύ­νη – Εμπι­στο­σύ­νη.

Ανα­λύ­ο­ντας κάθε μια από τις τέσ­σε­ρις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την επι­τυ­χή με­τά­βα­ση από την Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση στην Πε­ρι­φε­ρεια­κή Δια­κυ­βέρ­νη­ση, ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος ανέ­φε­ρε τα εξής:

«Ετοι­μό­τη­τα: Σή­με­ρα είναι δε­δο­μέ­νο ότι θα συ­νε­χί­σου­με να δε­χό­μα­στε τη μια κρίση πίσω από την άλλη. Οι Πε­ρι­φέ­ρειες λει­τουρ­γού­με σαν ένας μό­νι­μος ορ­γα­νι­σμός εξω­τε­ρι­κών ια­τρεί­ων 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες τον χρόνο, για κάθε απει­λή, για κάθε κρίση, για κάθε φυ­σι­κή κα­τα­στρο­φή. Η Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία και η ετοι­μό­τη­τα είναι ένα από τα με­γά­λα στοι­χή­μα­τα που έχου­με να δια­χει­ρι­στού­με.

Εξω­στρέ­φεια: Βρί­σκε­ται στο DNA των νη­σιών και των νη­σιω­τών. Εξω­στρέ­φεια σή­με­ρα ση­μαί­νει ότι ανα­γνω­ρί­ζεις το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της επο­χής. Σε ένα πλα­νή­τη που έγινε ένα με­γά­λο χωριό, πρέ­πει να κοι­τά­ζεις τι γί­νε­ται στον κόσμο, να κοι­τάς τά­σεις, να εξε­τά­ζεις ευ­και­ρί­ες, να ανα­λύ­εις κιν­δύ­νους και απει­λές, να σχε­διά­ζεις πώς θα κα­τα­κτή­σεις αγο­ρές και πώς θα το­πο­θε­τη­θείς στο διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον.

Ευ­θύ­νη και εμπι­στο­σύ­νη πάνε μαζί. Διότι δύ­σκο­λα μπο­ρείς να εμπι­στευ­θείς κά­ποιον ο οποί­ος δεν φταί­ει για τί­πο­τα. Η αυ­το­διοί­κη­ση πρέ­πει να ωρι­μά­σει. Ωρι­μά­ζεις μέσα από τη δυ­σκο­λία αλλά και ανα­λαμ­βά­νο­ντας την ευ­θύ­νη. Την ευ­θύ­νη χωρίς άλ­λο­θι, χωρίς οδό δια­φυ­γής. Σή­με­ρα, οι άν­θρω­ποι της αυ­το­διοί­κη­σης έχου­με μια τε­ρά­στια οδό δια­φυ­γής από την ευ­θύ­νη μας. Το κρά­τος. Την δι­καιο­λο­γία «εμείς θέ­λου­με, το κρά­τος δεν μας αφή­νει». Μου θυ­μί­ζει το Σύν­δρο­μο της Στοκ­χόλ­μης. Ενέ­χει πο­λι­τι­κή ιδιο­τέ­λεια αυτό. Είναι μια έξυ­πνη έξο­δος κιν­δύ­νου. Είμαι από εκεί­νους που υπο­στη­ρί­ζω τη ζωή χωρίς άλ­λο­θι. Θέλω την ευ­θύ­νη ολό­κλη­ρη και ωμή. Χωρίς δυ­να­τό­τη­τα να γλυ­τώ­σω από αυτήν.

Εμπι­στο­σύ­νη: Πα­ρό­τι είναι δύ­σκο­λο στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες των fake news, πρέ­πει να απο­κα­τα­στα­θεί, διότι έρ­χε­ται να λει­τουρ­γή­σει ως ο συν­δε­τι­κός κρί­κος, εκεί­νος που στη δύ­σκο­λη στιγ­μή θα απο­τε­λέ­σει το έναυ­σμα για έναν αγώνα κοινό».

Όσον αφορά την εξω­στρέ­φεια, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης της έδωσε ένα ακόμα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, αυτό της δια­χω­ρι­στι­κής γραμ­μής από το πα­ρελ­θόν και τις λο­γι­κές της μι­ζέ­ριας που κρα­τού­σαν τα νησιά κα­θη­λω­μέ­να στην εσω­στρέ­φειά τους, πίσω από την τα­μπέ­λα της «άγο­νης γραμ­μής».

Δή­λω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά:

«Εξω­στρέ­φεια ση­μαί­νει επί­σης ότι βά­ζεις στην άκρη και αφή­νεις πίσω σου βα­σι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, δυ­στυ­χώς, της ζωής σε αυτή τη χώρα , όπως είναι η μι­ζέ­ρια, η κα­κο­μοι­ριά. Βγαί­νεις έξω στον κόσμο και λες “έχω ρόλο, έχω ταυ­τό­τη­τα, έχω προ­σω­πι­κό­τη­τα να πα­ρου­σιά­σω και πάω και κερ­δί­ζω το αύριο και αυτό το οποίο μπορώ να πε­τύ­χω για τους πο­λί­τες που υπη­ρε­τώ. Στα νησιά μας το κά­να­με αυτό. Αυτή η επω­δός, τα νησιά της “άγο­νης γραμ­μής”, “πο­λί­τες Β κα­τη­γο­ρί­ας”, δεν έχει βγει ποτέ από το στόμα μας και ποτέ δεν θα βγει. Γιατί δεν είναι πο­λί­τες Β κα­τη­γο­ρί­ας, γιατί δεν είναι νησιά άγο­νης γραμ­μής. Αυτές είναι αντι­λή­ψεις πο­λι­τι­κών σχο­λών που έχτι­ζαν πάνω στον πόνο, στην απο­τυ­χία και στην κα­κο­μοι­ριά. Εμείς χτί­ζου­με πάνω στη νίκη, πάνω στο σχέ­διο, πάνω στην επι­τυ­χία και εκεί είναι ο πήχυς. Τον πήχυ τον είχε στο πά­τω­μα το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό που μπο­ρού­σε μόνο αυτό το ύψος να πε­ρά­σει. Το πά­τω­μα. Εμείς τον πήχη τον βά­ζου­με εκεί που είναι δύ­σκο­λο για μας, αλλά είναι η κο­ρυ­φή που οι πο­λί­τες έχουν ανά­γκη ονει­ρεύ­ο­νται και χρειά­ζο­νται».

Πα­ράλ­λη­λα με την εμπι­στο­σύ­νη, ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος έθεσε και τον πα­ρά­με­τρο της δι­καιο­σύ­νης ως κα­θο­ρι­στι­κή, με αιχμή την άδικη με­τα­χεί­ρι­ση του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου όσον αφορά την κα­τα­νο­μή των πόρων, με απο­τέ­λε­σμα να είναι η πιο υπο­χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νη Πε­ρι­φέ­ρεια της χώρας.

«Δεν είμαι της άπο­ψης που δια­χρο­νι­κά έχει επι­κρα­τή­σει στη χώρα μας ότι η πίτα πρέ­πει να πη­γαί­νει σ’ εκεί­νους που έχουν με­γα­λύ­τε­ρη ανά­γκη. Διότι αυτή η άποψη κα­ταρ­γεί τον δη­μιουρ­γό της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πίτας, που τον θε­ω­ρεί δε­δο­μέ­νο. Πρέ­πει να στη­ρί­ξεις την δια­δι­κα­σία να με­γα­λώ­σει η πίτα. Και τότε θα απο­δει­χθεί ότι εκεί­νος που έπαιρ­νε ένα κομ­μά­τι, θα παίρ­νει με­γα­λύ­τε­ρο. Αυτή είναι η σύγ­χρο­νη αντί­λη­ψη και στην δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, αλλά και στην απο­κα­τά­στα­ση κα­νό­νων δι­καιο­σύ­νης στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας. Και δεν το λέω αυτό για να πά­ρου­με με­γα­λύ­τε­ρο κομ­μά­τι στο Νότιο Αι­γαίο. Όχι!. Εμείς θέ­λου­με να φτιά­ξου­με με­γα­λύ­τε­ρη πίτα», τό­νι­σε, ανα­φε­ρό­με­νος στην με­γά­λη συ­νει­σφο­ρά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου στο ΑΕΠ της χώρας και στην δη­μιουρ­γία του κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας δη­μο­σιο­νο­μι­κού χώρου.

Στην το­πο­θέ­τη­σή του ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης δεν πα­ρέ­λει­ψε να ανα­δεί­ξει και την γε­ω­στρα­τη­γι­κή θέση της Ρόδου καθώς και τον εθνι­κής ση­μα­σί­ας ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζουν τα νησιά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, με ανα­φο­ρά στο πα­ρά­νο­μο Τουρ­κο­λι­βυ­κό Σύμ­φω­νο.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος ανέ­φε­ρε τα εξής:

«Υπη­ρε­τώ­ντας την πο­λι­τι­κή, δεν μπο­ρού­με να εί­μα­στε απο­κομ­μέ­νοι από το συ­νο­λι­κό πο­λι­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον και από την επι­και­ρό­τη­τα και από τις προ­κλή­σεις των ημε­ρών. Εί­μα­στε στο νησί που κόβει ένα απί­θα­νο Σύμ­φω­νο που υπέ­γρα­ψαν δυο χώρες που φέ­ρο­νται ως πει­ρα­τές. Όποιος δει τον χάρτη του Τουρ­κο­λι­βυ­κού συμ­φώ­νου, θα δει ότι κόβει τη Ρόδο λίγο εδώ έξω από την αί­θου­σα που συ­νε­δριά­ζου­με. Και χα­μο­γε­λά­με. Το χα­μό­γε­λο μας είναι δύ­να­μη που πη­γά­ζει μέσα από την αυ­το­πε­ποί­θη­ση που έχου­με κερ­δί­σει , μέσα σε μια πάρα πολύ σκλη­ρή πο­ρεία. Βε­βαί­ως και από τη γνώση ότι υπη­ρε­τού­με τις ποιο κλασ­σι­κές πα­ναν­θρώ­πι­νες αξίες , κλασ­σι­κές ευ­ρω­παϊ­κές αξίες . Υπη­ρε­τού­με αυτό που ο ελ­λη­νι­σμός στο πα­ρελ­θόν έδωσε ως κλη­ρο­νο­μιά και στην Ευ­ρώ­πη αλλά και σε όλο τον κόσμο».