Καταλογισμοί στη ΔΕΥΑΡ με νέο πόρισμα του ΑΣΕΠ

• «Πο­νο­κε­φα­λιά­ζει» η διοί­κη­ση περί του πρα­κτέ­ου

«Πο­νο­κέ­φα­λο» έχει προ­κα­λέ­σει στη διοί­κη­ση της ΔΕΥΑ Ρόδου η δια­χεί­ρι­ση του νέου πο­ρί­σμα­τος του ΑΣΕΠ με το οποίο δια­πι­στώ­θη­κε, μετά από έλεγ­χο ανώ­νυ­μων κα­ταγ­γε­λιών, η πα­ρά­νο­μη απα­σχό­λη­ση δύο υπαλ­λή­λων, που υπη­ρε­τού­σαν επί σει­ράν ετών στην επι­χεί­ρη­ση.

Αυτό που προ­κα­λεί πλή­θος ερω­τη­μα­τι­κών, αλλά και θό­ρυ­βο με­τα­ξύ των υπαλ­λή­λων της επι­χεί­ρη­σης, είναι το γε­γο­νός ότι με­τα­ξύ των δύο υπαλ­λή­λων, που κρί­θη­κε αρ­μο­δί­ως από το ΑΣΕΠ, ότι απα­σχο­λού­ντο πα­ρα­νό­μως, συ­γκα­τα­λέ­γε­ται και μια γυ­ναί­κα, στην οποία είχαν ανα­τε­θεί αυ­ξη­μέ­να κα­θή­κο­ντα, ως ιδιαι­τέ­ρα πρώην προ­έ­δρου της επι­χεί­ρη­σης και η οποία πα­ρό­τι δεν είχε πε­τύ­χει δι­κα­στι­κώς την πα­ρα­μο­νή της στην ερ­γα­σία της, πα­ρέ­με­νε εκεί χωρίς να λαμ­βά­νει αμοι­βή από τον Μάρ­τιο του 2013!

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», το ΑΣΕΠ διε­νήρ­γη­σε έρευ­να για τις δια­δι­κα­σί­ες πρό­σλη­ψης και απα­σχό­λη­σης 88 υπαλ­λή­λων.

Η έρευ­να γύρω από την νο­μι­μό­τη­τα της απα­σχό­λη­σης των υπαλ­λή­λων της ΔΕΥΑ Ρόδου προ­κλή­θη­κε λίγες μόλις μέρες μετά την έκ­δο­ση της ει­σαγ­γε­λι­κής διά­τα­ξης αρ­χειο­θέ­τη­σης της ποι­νι­κής προ­κα­ταρ­κτι­κής δι­κο­γρα­φί­ας που σχη­μα­τί­στη­κε σε βάρος των μελών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑ Ρόδου για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση των συμ­βα­σιού­χων της ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού.

Υπήρ­ξε συ­γκε­κρι­μέ­να μια σειρά από νέες ανώ­νυ­μες κα­ταγ­γε­λί­ες που προ­κά­λε­σαν την επέμ­βα­ση του ΑΣΕΠ.

Όπως απο­κα­λύ­πτει σή­με­ρα η «δη­μο­κρα­τι­κή», από την έρευ­να του ΑΣΕΠ προ­έ­κυ­ψε για τους δύο υπαλ­λή­λους ότι τον Μάιο του 2006, ύστε­ρα από σχε­τι­κές απο­φά­σεις του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ, υπέ­γρα­ψαν σύμ­βα­ση μί­σθω­σης έργου διαρ­κεί­ας ενός έτους και τον Ιού­λιο του 2007 υπέ­γρα­ψαν δεύ­τε­ρη μί­σθω­ση έργου διαρ­κεί­ας δύο ετών, ύστε­ρα από την από 28 Ιου­νί­ου 2007 από­φα­ση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ και σχε­τι­κή από­φα­ση του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Σύμ­φω­να με το άρθρο 6 παρ. 6 του ν. 2527/1997 για συμ­βά­σεις μί­σθω­σης έργου από τους ΟΤΑ πρώ­του και δευ­τέ­ρου βαθ­μού και τα νο­μι­κά πρό­σω­πα την από­φα­ση της παρ. 1 εκ­δί­δει ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας της οι­κεί­ας Πε­ρι­φέ­ρειας.

Για την έκ­δο­ση της κατά την προη­γού­με­νη έγκρι­ση για τη σύ­να­ψη σύμ­βα­σης μί­σθω­σης έργου απαι­τεί­ται βε­βαί­ω­ση της νο­μι­κής υπη­ρε­σί­ας ή νο­μι­κού προ­σώ­που του δη­μο­σί­ου τομέα ότι πρό­κει­ται για γνή­σια σύμ­βα­ση έργου και ότι δεν υπο­κρύ­πτει εξαρ­τη­μέ­νη ερ­γα­σία.

Προ­έ­κυ­ψε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι οι αρ­μό­διοι της ΔΕΥΑΡ προ­έ­βη­σαν στη σύ­να­ψη συμ­βά­σε­ων μί­σθω­σης έργου με τους συ­γκε­κρι­μέ­νους ερ­γα­ζο­μέ­νους κατά πα­ρά­βα­ση του άρ­θρου 6 του Ν. 2527/1997.

Φέ­ρο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι διαρ­κού­σης της εκ­κρε­μο­δι­κί­ας, υπέ­γρα­ψαν σύμ­βα­ση ορι­σμέ­νου χρό­νου διαρ­κεί­ας 8 μηνών με τον πρώτο ερ­γα­ζό­με­νο χωρίς την τή­ρη­ση της νό­μι­μης δια­δι­κα­σί­ας (άρθρο 21 ν. 2190/1994) και  με­τέ­τρε­ψαν τη σχέση ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου των 2 ερ­γα­ζο­μέ­νων σε σχέση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου.

Μετά την έκ­δο­ση της τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης επί της ασκη­θεί­σης εφέ­σε­ως το Δ.Σ. δεν προ­έ­βη, ως όφει­λε, στην από­λυ­ση των ως άνω ερ­γα­ζο­μέ­νων, αλλά αυτοί εξα­κο­λού­θη­σαν να απα­σχο­λού­νται στη ΔΕΥΑΡ, ο πρώ­τος μέχρι την 5η Μαρ­τί­ου 2015 και η δεύ­τε­ρη μέχρι τον Μάιο του 2014 καί­τοι η Νο­μι­κή Υπη­ρε­σία ει­ση­γή­θη­κε τη δια­κο­πή πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών των ανω­τέ­ρω, ει­σή­γη­ση την οποία το προη­γού­με­νο Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ, με από­φα­ση του, απέρ­ρι­ψε.

Το ΑΣΕΠ ει­ση­γεί­ται να κα­τα­λο­γι­στούν οι υπεύ­θυ­νοι το σύ­νο­λο των απο­δο­χών που κα­τα­βλή­θη­καν στους πα­ρα­νό­μως προ­σλη­φθέ­ντες και απα­σχο­λη­θέ­ντες.

Όπως είχε γρά­ψει η «δη­μο­κρα­τι­κή», η συμ­βα­σιού­χος, που όφει­λε μετά την έκ­δο­ση από­φα­σης του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, τον Φε­βρουά­ριο του 2013, να έχει παυ­θεί από τα κα­θή­κο­ντά της όχι μόνο ερ­γα­ζό­ταν αλλά έχει χάσει τε­λε­σι­δί­κως, με από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, αγωγή με την οποία επε­δί­ω­κε τη με­τα­τρο­πή της σύμ­βα­σής της σε αο­ρί­στου χρό­νου. Το Πρω­το­δι­κείο μά­λι­στα από το έτος 2010 είχε κρί­νει ότι η σύμ­βα­σή της δεν μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε αο­ρί­στου χρό­νου.

Η διοί­κη­ση της ΔΕΥΑΡ παρά την ως άνω από­φα­ση δεν ενήρ­γη­σε τα δέ­ο­ντα κρί­νο­ντας μά­λι­στα ότι κακώς είχε προ­σφύ­γει ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (ήταν η μόνη με­τα­ξύ των συμ­βα­σιού­χων που το έπρα­ξε διότι υπήρ­ξαν κα­ταγ­γε­λί­ες αρ­μο­δί­ως σε βάρος της από συ­νά­δελ­φό της).