Aστική καταδίκη γυναίκας που ενήργησε ως πληρεξούσια για πώληση διαμερίσματος και κράτησε τις προκαταβολές των αγοραστών

Στα βάθη μιας συ­ναλ­λα­γής που ξε­κί­νη­σε με την ελ­πί­δα από­κτη­σης ιδιό­κτη­της στέ­γης στη Ρόδο και κα­τέ­λη­ξε σε πο­λυ­ε­τή οδύσ­σεια ανα­ζή­τη­σης των κα­τα­βλη­θέ­ντων χρη­μά­των, κρύ­βε­ται μια υπό­θε­ση εμπι­στο­σύ­νης, δόλου και κα­τά­χρη­σης πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε την υπ’ αριθ. 186/2026 από­φα­ση επί τα­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την πα­ρά­νο­μη και υπαί­τια συ­μπε­ρι­φο­ρά ημε­δα­πής η οποία ενήρ­γη­σε ως πλη­ρε­ξού­σια για λο­γα­ρια­σμό ιδιο­κτη­τών ακι­νή­του και κα­τα­κρά­τη­σε αθέ­μι­τα τις προ­κα­τα­βο­λές που της είχαν εμπι­στευ­θεί.

Στις αρχές του 2021, Αλ­βα­νός κά­τοι­κος Ρόδου απο­φά­σι­σε μαζί με τη σύ­ζυ­γό του να αγο­ρά­σουν ένα δια­μέ­ρι­σμα στη Ρόδο. Το ακί­νη­το ανήκε κατά απο­κλει­στι­κή κυ­ριό­τη­τα σε δύο ιδιο­κτή­τες: κατά πο­σο­στό 81,25% εξ αδιαι­ρέ­του σε ημε­δα­πή χήρα και κατά πο­σο­στό 18,75% εξ αδιαι­ρέ­του σε ημε­δα­πό. Ως με­σά­ζου­σα και πλη­ρε­ξού­σια της κυ­ρί­ας ιδιο­κτή­τριας, ανέ­λα­βε να διεκ­πε­ραιώ­σει την πώ­λη­ση ημε­δα­πή με κα­τοι­κία στην Αθήνα, η οποία ενερ­γού­σε βάσει συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κού πλη­ρε­ξου­σί­ου.

Την 21η Μαΐου 2021 υπο­γρά­φη­κε το ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό πώ­λη­σης του ακι­νή­του με­τα­ξύ αφε­νός του ενά­γο­ντα και της συ­ζύ­γου του και αφε­τέ­ρου της ενα­γό­με­νης ως πλη­ρε­ξού­σιας. Την ίδια ημέρα υπο­γρα­φής του συμ­φω­νη­τι­κού, ο αγο­ρα­στής κα­τέ­βα­λε στην ενα­γό­με­νη προ­κα­τα­βο­λή ύψους 5.000 ευρώ. Λί­γους μήνες αρ­γό­τε­ρα, την 24η Σε­πτεμ­βρί­ου 2021, κα­τέ­βα­λε σε αυτήν επι­πλέ­ον ποσό 6.000 ευρώ, ανε­βά­ζο­ντας το σύ­νο­λο των κα­τα­βλη­θέ­ντων στα 11.000 ευρώ.

Καθώς περ­νού­σαν οι μήνες χωρίς να προ­χω­ρά­ει η δια­δι­κα­σία ολο­κλή­ρω­σης της αγο­ρα­πω­λη­σί­ας, ο ενά­γων άρ­χι­σε να ανη­συ­χεί. Η κα­θυ­στέ­ρη­ση από πλευ­ράς της ενα­γό­με­νης δεν εξη­γεί­το, ούτε υπήρ­χε ικα­νο­ποι­η­τι­κή ενη­μέ­ρω­ση για την πο­ρεία των πραγ­μά­των. Έτσι, ο αγο­ρα­στής απο­φά­σι­σε να απευ­θυν­θεί απευ­θεί­ας στον συ­νι­διο­κτή­τη του ακι­νή­του.

Εκεί απο­κα­λύ­φθη­κε μια πλη­ρο­φο­ρία που ανέ­τρε­πε εκ βά­θρων τα δε­δο­μέ­να: η κυρία ιδιο­κτή­τρια, εκεί­νη για λο­γα­ρια­σμό της οποί­ας είχε εκ­δο­θεί το πλη­ρε­ξού­σιο στην ενα­γό­με­νη, είχε εν τω με­τα­ξύ απο­βιώ­σει. Κα­τό­πιν του θα­νά­του της, ο άλλος συ­νι­διο­κτή­της είχε κα­τα­στεί μόνος απο­κλει­στι­κός κύ­ριος του ακι­νή­του. Η πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα της ενα­γό­με­νης είχε ου­σια­στι­κά εκ­πέ­σει, καθώς εκεί­νη που την είχε χο­ρη­γή­σει δεν υπήρ­χε πλέον. Και όμως, τα χρή­μα­τα που είχε ει­σπρά­ξει δεν απο­δό­θη­καν ποτέ πίσω.

Μπρο­στά στο αδιέ­ξο­δο, ο ενά­γων και η σύ­ζυ­γός του ζή­τη­σαν επί­μο­να από την ενα­γό­με­νη να τους επι­στρέ­ψει το ποσό των 11.000 ευρώ που της είχαν κα­τα­βά­λει. Η ενα­γό­με­νη, σύμ­φω­να με τα απο­δει­χθέ­ντα στο δι­κα­στή­ριο, δεν επέ­στρε­ψε τί­πο­τε. Ακόμα χει­ρό­τε­ρα, κατά τη διάρ­κεια αυτής της πε­ριό­δου πολ­λα­πλών επα­φών, έδινε επα­νει­λημ­μέ­νες δια­βε­βαιώ­σεις ότι θα κα­τέ­βαλ­λε το ποσό, δια­βε­βαιώ­σεις που απο­δεί­χθη­καν κενές πε­ριε­χο­μέ­νου.

Την 9η Αυ­γού­στου 2024, μη υπάρ­χου­σας άλλης διε­ξό­δου, ο ενά­γων κοι­νο­ποί­η­σε στην ενα­γό­με­νη εξώ­δι­κη όχλη­ση, δια­μαρ­τυ­ρία, πρό­σκλη­ση και δή­λω­ση. Η ενα­γό­με­νη αγνό­η­σε και αυτή την κί­νη­ση. Τέσ­σε­ρις ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, την 13η Αυ­γού­στου 2024, κα­τα­τέ­θη­κε στη Γραμ­μα­τεία του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου η σχε­τι­κή αγωγή, ενώ την 20ή Αυ­γού­στου 2024 επι­δό­θη­κε νο­μό­τυ­πα στην ενα­γό­με­νη.

Η υπό­θε­ση ει­σή­χθη προς εκ­δί­κα­ση κατά την τα­κτι­κή δια­δι­κα­σία. Ο ενά­γων εκ­προ­σω­πή­θη­κε από την πλη­ρε­ξού­σια δι­κη­γό­ρο του κ. Ει­ρή­νη Χα­τζηα­νιω­νί­ου .

Η ενα­γό­με­νη δεν εμ­φα­νί­στη­κε στο ακρο­α­τή­ριο κατά τη συ­ζή­τη­ση της 9ης Οκτω­βρί­ου 2025, δεν κα­τέ­θε­σε προ­τά­σεις και δεν εκ­προ­σω­πή­θη­κε από πλη­ρε­ξού­σιο δι­κη­γό­ρο.

Η ένορ­κη βε­βαί­ω­ση και η ανα­γνώ­ρι­ση του δόλου

Κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας για την εκτί­μη­ση του ύψους της ηθι­κής βλά­βης απο­δεί­χθη­κε η ένορ­κη βε­βαί­ω­ση ημε­δα­πής κα­τοί­κου Ρόδου, η οποία συ­ντά­χθη­κε ενώ­πιον της δι­κη­γό­ρου Ρόδου κ. Ελέ­νης Ηρω­νία. Η βε­βαί­ω­ση αυτή, που προ­σκο­μί­στη­κε μετ’ επι­κλή­σε­ως από τον ενά­γο­ντα και λή­φθη­κε νο­μό­τυ­πα κα­τό­πιν εμπρό­θε­σμης κλή­τευ­σης της ενα­γό­με­νης, φώ­τι­σε τις πα­ρα­μέ­τρους της ψυ­χι­κής τα­λαι­πω­ρί­ας που βίωσε ο ενά­γων: η στέ­ρη­ση ση­μα­ντι­κού χρη­μα­τι­κού ποσού από την πε­ριου­σία του και η μη επι­στρο­φή του παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες δια­βε­βαιώ­σεις της ενα­γό­με­νης.

Το δι­κα­στή­ριο ανα­γνώ­ρι­σε ρητά τον δόλο ως βαθμό πταί­σμα­τος της ενα­γό­με­νης, κρί­νο­ντας ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά της συ­νι­στά αδι­κο­πρα­ξία.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, υπο­χρέ­ω­σε την ενα­γό­με­νη να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα συ­νο­λι­κό ποσό 11.800 ευρώ: τα 11.000 ευρώ της πε­ριου­σια­κής ζη­μί­ας πλέον 800 ευρώ χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης για την ηθική βλάβη, με νό­μι­μο τόκο από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής και μέχρι την ολο­σχε­ρή εξό­φλη­ση.

Το δι­κα­στή­ριο κή­ρυ­ξε την από­φα­ση προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή για το ποσό των 5.000 ευρώ, κρί­νο­ντας ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση εκτέ­λε­σης θα μπο­ρού­σε να προ­κα­λέ­σει πρό­σθε­τη ζημία στον ενά­γο­ντα.