Μία προσωπική ιστορία που βίωσε ως ποδοσφαιριστής του Πανναξιακού και πραγματικά συγκλονίζει, δίνοντας παράλληλα έντονα ηθικά διδάγματα σε όλους μας έφερε στο φως της δημοσιότητας ο προπονητής Αστέριος Θέμελης, ο οποίος είναι παλιός γνώριμος στους φιλάθλους του νησιού μας, καθώς στο παρελθόν έχει φορέσει την φανέλα του Α.Σ. Ρόδος.
Διαβάστε το κείμενο:
Ήταν καλοκαίρι του 2013 και όπως κάθε καλοκαίρι έτσι και αυτό μετά από μια δύσκολη ποδοσφαιρική χρονιά, εκείνη τη χρονιά βρισκόμουν στη Νάξο και αγωνιζόμουν με τη φανέλα του Πανναξιακού στη Δ’ Εθνική κατηγορία, συνήθως οι ποδοσφαιριστές που λείπουν από τη πόλη τους αυτή τη περίοδο επιστρέφουν να δουν οικεία πρόσωπα αλλά και να ξεκουραστούν.
Για μένα προσωπικά ήξερα ότι ήταν μεγάλο το διάστημα που έλειπα, σχεδόν 16 από τα 20 χρόνια μέσα σε αυτό το όμορφο ποδοσφαιρικό ταξίδι και συμφώνησα πριν φύγω ότι θα αγωνιστώ άλλη μια χρονιά στην Νάξο και μετά θα επέστρεφα στη Θεσσαλονίκη όπου είναι και η γενέτειρά μου.
Εκείνο το καλοκαίρι δεν ήταν όμως όπως τα άλλα, με προβλημάτιζε έντονα μια πληγή κοντά και κάτω από τη μέση μου, η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμενε ανοιχτή και δεν έκλεινε. Η διαδικασία πλέον της θάλασσας για μένα ήταν επίπονη και πέρα από την γυναίκα μου δεν γνώριζε κανείς άλλος γι’ αυτό.
Μετά από σκέψη που έκανα πήρα την απόφαση να μιλήσω στο πάτερα μου, ο οποίος μου ανέφερε και το πιο μεγάλο λάθος που είχα κάνει (δεν αφήνουμε ποτέ έτσι και για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα μια πληγή που δεν κλείνει).
Με τις προτροπές της γυναίκας, του πάτερα μου αποφάσισα το ίδιο κιόλας βράδυ να πάω σε εφημερεύον νοσοκομείο να δω τελικά τι είναι αυτό που έχω.
Στο νοσοκομείο, αυτό που είδε ο εφημερεύον ιατρός δεν του άρεσε και μου είπε να επιστρέψω οπωσδήποτε το πρωί που θα είναι ο καθηγητής του νοσοκομείου ώστε να το δει και αυτός και να με καθοδηγήσουν τι να κάνω.
Πράγματι την άλλη μέρα στις 08:00 το πρωί ήμουν εκεί και εξεταζόμουν, μετά από την εξέταση ξεκίνησαν κάπως περίεργα οι ερωτήσεις του γιατρού όπως: πόσο καιρό το έχεις αυτό; Έχεις οικογένεια; Παιδιά; Ξέρεις τι είναι αυτό που έχεις; Κάποια στιγμή είπε στον άλλο γιατρό, μα είναι σε μικρή ηλικία, ερωτήσεις που ειλικρινά έδειχναν μια κατάσταση την οποία δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου.
Αποτέλεσμα… μου είπαν ανοιχτά ότι αυτό που έχεις δείχνει να είναι καρκίνος του δέρματος και πιο συγκεκριμένα ονομάζεται η Νόσος του BOWEN, είναι μια πολύ επιθετική μορφή καρκίνου και εσύ το έχεις αμελήσει, πριν σκεφτώ οτιδήποτε με παίρνουν, μου λένε μπαίνουμε χειρουργείο να αφαιρέσουμε ό,τι μπορούμε και να πάρουμε κάποια κομμάτια για βιοψία.
Τις σκέψεις μου τις έκανα κατά τη μεταφορά μου στο χειρουργείο. Σε μένα; Αναρωτήθηκα… ακόμη δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα στη ζωή μου και τα παιδιά μου καλά καλά ακόμη δεν πήγαιναν σχολείο.
Τελειώνει το χειρουργείο και θα έπρεπε να περιμένω τα αποτελέσματα της βιοψίας τα οποία όμως θα αργούσαν, είχα πέσει πάνω στις άδειες του καλοκαιριού και ταυτόχρονα σε μια εβδομάδα ξεκινούσε η προετοιμασία της ομάδας μου στη Νάξο.
Κατέβηκα στο νησί, δεν είπα σε κανέναν τίποτα, ο στόχος της ομάδας ήταν το πρωτάθλημα και η άνοδος στη Γ’ Εθνική, απλά ζήτησα από το προπονητή μου αν είχα τη δυνατότητα για τη πρώτη εβδομάδα να ακολουθήσω το πρόγραμμα σε πιο χαμηλούς ρυθμούς επικαλέστηκα πόνο στη μέση μου.
Ώσπου ένα πρωί έφτασαν τα αποτελέσματα της βιοψίας, τα νέα επαληθεύουν το γεγονός και εκείνη την ώρα οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου νομίζω ότι η μια έπεφτε πάνω στην άλλη τρέχανε με ταχύτητα φωτός και πραγματικά δεν ήξερα ποια από όλες να κρατήσω. Παίρνω το χαρτί και καλώ στο τηλέφωνο τον προπονητή μου κ. Γιώργο Βλαστό και του λέω πρέπει να βρεθούμε, παρεμπιπτόντως σε ένα μήνα ξεκινούσε το πρωτάθλημα, του λέω έχω αυτό και πρέπει να φύγω, έκανα ένα χειρουργείο και πρέπει να ανέβω Θεσσαλονίκη να κάνω κι άλλο.
Μου λέει επί λέξη: Πήγαινε Αστέριε, δεν σε φοβάμαι εσένα είσαι αντράκι ξέρεις να πολεμάς, να γυρίσεις δεν θα πάρουμε άλλον στη θέση σου και να έρθεις να πάρουμε το πρωτάθλημα.
Δεν ξέρω αν το πίστευε, έμενα όμως αυτό και μόνο μου έδωσε τεράστια δύναμη, αυτό που του ζήτησα εγώ πέρα από τη διοίκηση να μην το μάθουν τα παιδιά οι συμπαίκτες μου, θεώρησα δεν θα ήταν καλό.
Το δεύτερο χειρουργείο έγινε με επιτυχία και επέστρεψα πίσω στο νησί ακολουθώντας μια θεραπευτική αγωγή, θα έπρεπε σε 40 μέρες να ξαναγυρίσω Θεσσαλονίκη για επανεξέταση η οποία θα έδειχνε σε μεγάλο βαθμό 98% ότι αυτό έχει εξαλειφθεί.
Θέλω να περιγράψω εικόνες άλλα ήδη έχω γράψει πολλά, θα πω ότι είδα συμπαίκτες μου στα αποδυτήρια να με κοιτάζουν κλεφτά και μόλις το αντιλαμβανόμουν αυτό να έρχονται να μου κάνουν σφιχτή αγκαλιά και να κλαίνε, είδα τον αδερφό μου στη Θεσσαλονίκη βγαίνοντας από τον γιατρό και ακούγοντας τι έχω να κλαίει, και εγώ ήμουν αυτός που τους έδινε κουράγιο. Πόσο περίεργο για εμένα αυτό;
Όλο αυτό το διάστημα αυτό που με βασάνιζε ήταν όταν ερχόταν το βράδυ που όλοι όπως είναι φυσιολογικό κοιμούνται, για μένα τότε άρχιζε ο πραγματικός πόλεμος με τις σκέψεις μου και με την εικόνα να βλέπω τη γυναίκα μου και τα παιδιά να κοιμούνται, χωρίς όμως να ξέρω αυτό για πόσο ακόμη θα συνεχίσω να το βλέπω και εκεί ήταν που οι σκέψεις και ό,τι άλλο συναίσθημα είχα μέσα μου μετατρεπόταν σε θυμό, θυμός σαν μια εσωτερική δύναμη που μου έλεγε ότι δεν υπάρχει επιστροφή κοίτα μόνο μπροστά…
Εγώ θα πω ο Θεός είναι μεγάλος… το αποτέλεσμα με την επιστροφή μου από τη Θεσσαλονίκη έδειχνε ότι αυτό που είχα, είχε θεραπευτεί τελείως, αυτό το αποτέλεσμα ήθελα πραγματικά να το μοιραστώ με όλο τον κόσμο όμως το μοιράστηκα με τους ανθρώπους που θεωρούμε και είναι οικογένειά μας… Η στεναχώρια έφερε γέλια έφερε ένα πολυπόθητο πρωτάθλημα πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας όπως και ένα Κύπελλο…
Πλέον έχω σταματήσει να παίζω ποδόσφαιρο τα τελευταία 6 χρονιά ασχολούμαι επαγγελματικά με την προπονητική ….
Ηθικό δίδαγμα … ‘’Οι μάχες κερδίζονται από ανθρώπους που πολεμούν’’».

Σχολιασμός άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ