Αστέριος Θέμελης: Προσωπική ιστορία που συγκλονίζει

Μία προ­σω­πική ιστορία που βίωσε ως ποδο­σφαι­ρι­στής του Παν­να­ξια­κού και πραγ­μα­τικά συγκλο­νί­ζει, δίνο­ντας παράλ­ληλα έντονα ηθικά διδάγ­ματα σε όλους μας έφερε στο φως της δημο­σιό­τη­τας ο προ­πο­νη­τής Αστέ­ριος Θέμελης, ο οποίος είναι παλιός γνώ­ρι­μος στους φιλά­θλους του νησιού μας, καθώς στο παρελ­θόν έχει φορέσει την φανέλα του Α.Σ. Ρόδος.

Δια­βά­στε το κείμενο:

Ήταν καλο­καίρι του 2013 και όπως κάθε καλο­καίρι έτσι και αυτό μετά από μια δύσκολη ποδο­σφαι­ρική χρονιά, εκείνη τη χρονιά βρι­σκό­μουν στη Νάξο και αγω­νι­ζό­μουν με τη φανέλα του Παν­να­ξια­κού στη Δ’ Εθνική κατη­γο­ρία, συνήθως οι ποδο­σφαι­ρι­στές που λείπουν από τη πόλη τους αυτή τη περίοδο επι­στρέ­φουν να δουν οικεία πρόσωπα αλλά και να ξεκου­ρα­στούν.

Για μένα προ­σω­πικά ήξερα ότι ήταν μεγάλο το διά­στημα που έλειπα, σχεδόν 16 από τα 20 χρόνια μέσα σε αυτό το όμορφο ποδο­σφαι­ρικό ταξίδι και συμ­φώ­νησα πριν φύγω ότι θα αγω­νι­στώ άλλη μια χρονιά στην Νάξο και μετά θα επέ­στρεφα στη Θεσ­σα­λο­νίκη όπου είναι και η γενέ­τειρά μου.

Εκείνο το καλο­καίρι δεν ήταν όμως όπως τα άλλα, με προ­βλη­μά­τιζε έντονα μια πληγή κοντά και κάτω από τη μέση μου, η οποία για μεγάλο χρονικό διά­στημα παρέ­μενε ανοιχτή και δεν έκλεινε. Η δια­δι­κα­σία πλέον της θάλασ­σας για μένα ήταν επίπονη και πέρα από την γυναίκα μου δεν γνώριζε κανείς άλλος γι’ αυτό.

Μετά από σκέψη που έκανα πήρα την απόφαση να μιλήσω στο πάτερα μου, ο οποίος μου ανέφερε και το πιο μεγάλο λάθος που είχα κάνει (δεν αφή­νουμε ποτέ έτσι και για τόσο μεγάλο χρονικό διά­στημα μια πληγή που δεν κλείνει).

Με τις προ­τρο­πές της γυναί­κας, του πάτερα μου απο­φά­σισα το ίδιο κιόλας βράδυ να πάω σε εφη­με­ρεύον νοσο­κο­μείο να δω τελικά τι είναι αυτό που έχω.

Στο νοσο­κο­μείο, αυτό που είδε ο εφη­με­ρεύον ιατρός δεν του άρεσε και μου είπε να επι­στρέψω οπωσ­δή­ποτε το πρωί που θα είναι ο καθη­γη­τής του νοσο­κο­μείου ώστε να το δει και αυτός και να με καθο­δη­γή­σουν τι να κάνω.

Πράγ­ματι την άλλη μέρα στις 08:00 το πρωί ήμουν εκεί και εξε­τα­ζό­μουν, μετά από την εξέταση ξεκί­νη­σαν κάπως περί­εργα οι ερω­τή­σεις του γιατρού όπως: πόσο καιρό το έχεις αυτό; Έχεις οικο­γέ­νεια; Παιδιά; Ξέρεις τι είναι αυτό που έχεις; Κάποια στιγμή είπε στον άλλο γιατρό, μα είναι σε μικρή ηλικία, ερω­τή­σεις που ειλι­κρινά έδει­χναν μια κατά­σταση την οποία δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου.

Απο­τέ­λε­σμα… μου είπαν ανοιχτά ότι αυτό που έχεις δείχνει να είναι καρ­κί­νος του δέρ­μα­τος και πιο συγκε­κρι­μένα ονο­μά­ζε­ται η Νόσος του BOWEN, είναι μια πολύ επι­θε­τική μορφή καρ­κί­νου και εσύ το έχεις αμε­λή­σει, πριν σκεφτώ οτι­δή­ποτε με παίρ­νουν, μου λένε μπαί­νουμε χει­ρουρ­γείο να αφαι­ρέ­σουμε ό,τι μπο­ρούμε και να πάρουμε κάποια κομ­μά­τια για βιοψία.

Τις σκέψεις μου τις έκανα κατά τη μετα­φορά μου στο χει­ρουρ­γείο. Σε μένα; Ανα­ρω­τή­θηκα… ακόμη δεν έχω προ­λά­βει να κάνω τίποτα στη ζωή μου και τα παιδιά μου καλά καλά ακόμη δεν πήγαι­ναν σχολείο.

Τελειώ­νει το χει­ρουρ­γείο και θα έπρεπε να περι­μένω τα απο­τε­λέ­σματα της βιοψίας τα οποία όμως θα αργού­σαν, είχα πέσει πάνω στις άδειες του καλο­και­ριού και ταυ­τό­χρονα σε μια εβδο­μάδα ξεκι­νούσε η προ­ε­τοι­μα­σία της ομάδας μου στη Νάξο.

Κατέ­βηκα στο νησί, δεν είπα σε κανέναν τίποτα, ο στόχος της ομάδας ήταν το πρω­τά­θλημα και η άνοδος στη Γ’ Εθνική, απλά ζήτησα από το προ­πο­νητή μου αν είχα τη δυνα­τό­τητα για τη πρώτη εβδο­μάδα να ακο­λου­θήσω το πρό­γραμμα σε πιο χαμη­λούς ρυθμούς επι­κα­λέ­στηκα πόνο στη μέση μου.

Ώσπου ένα πρωί έφτασαν τα απο­τε­λέ­σματα της βιοψίας, τα νέα επα­λη­θεύ­ουν το γεγονός και εκείνη την ώρα οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου νομίζω ότι η μια έπεφτε πάνω στην άλλη τρέχανε με ταχύ­τητα φωτός και πραγ­μα­τικά δεν ήξερα ποια από όλες να κρατήσω. Παίρνω το χαρτί και καλώ στο τηλέ­φωνο τον προ­πο­νητή μου κ. Γιώργο Βλαστό και του λέω πρέπει να βρε­θούμε, παρε­μπι­πτό­ντως σε ένα μήνα ξεκι­νούσε το πρω­τά­θλημα, του λέω έχω αυτό και πρέπει να φύγω, έκανα ένα χει­ρουρ­γείο και πρέπει να ανέβω Θεσ­σα­λο­νίκη να κάνω κι άλλο.

Μου λέει επί λέξη: Πήγαινε Αστέριε, δεν σε φοβάμαι εσένα είσαι αντράκι ξέρεις να πολεμάς, να γυρί­σεις δεν θα πάρουμε άλλον στη θέση σου και να έρθεις να πάρουμε το πρω­τά­θλημα.

Δεν ξέρω αν το πίστευε, έμενα όμως αυτό και μόνο μου έδωσε τερά­στια δύναμη, αυτό που του ζήτησα εγώ πέρα από τη διοί­κηση να μην το μάθουν τα παιδιά οι συμπαί­κτες μου, θεώρησα δεν θα ήταν καλό.

Το δεύτερο χει­ρουρ­γείο έγινε με επι­τυ­χία και επέ­στρεψα πίσω στο νησί ακο­λου­θώ­ντας μια θερα­πευ­τική αγωγή, θα έπρεπε σε 40 μέρες να ξανα­γυ­ρίσω Θεσ­σα­λο­νίκη για επα­νε­ξέ­ταση η οποία θα έδειχνε σε μεγάλο βαθμό 98% ότι αυτό έχει εξα­λει­φθεί.

Θέλω να περι­γράψω εικόνες άλλα ήδη έχω γράψει πολλά, θα πω ότι είδα συμπαί­κτες μου στα απο­δυ­τή­ρια να με κοι­τά­ζουν κλεφτά και μόλις το αντι­λαμ­βα­νό­μουν αυτό να έρχο­νται να μου κάνουν σφιχτή αγκαλιά και να κλαίνε, είδα τον αδερφό μου στη Θεσ­σα­λο­νίκη βγαί­νο­ντας από τον γιατρό και ακού­γο­ντας τι έχω να κλαίει, και εγώ ήμουν αυτός που τους έδινε κου­ρά­γιο. Πόσο περί­εργο για εμένα αυτό;

Όλο αυτό το διά­στημα αυτό που με βασά­νιζε ήταν όταν ερχόταν το βράδυ που όλοι όπως είναι φυσιο­λο­γικό κοι­μού­νται, για μένα τότε άρχιζε ο πραγ­μα­τι­κός πόλεμος με τις σκέψεις μου και με την εικόνα να βλέπω τη γυναίκα μου και τα παιδιά να κοι­μού­νται, χωρίς όμως να ξέρω αυτό για πόσο ακόμη θα συνε­χίσω να το βλέπω και εκεί ήταν που οι σκέψεις και ό,τι άλλο συναί­σθημα είχα μέσα μου μετα­τρε­πό­ταν σε θυμό, θυμός σαν μια εσω­τε­ρική δύναμη που μου έλεγε ότι δεν υπάρχει επι­στροφή κοίτα μόνο μπροστά…

Εγώ θα πω ο Θεός είναι μεγάλος… το απο­τέ­λε­σμα με την επι­στροφή μου από τη Θεσ­σα­λο­νίκη έδειχνε ότι αυτό που είχα, είχε θερα­πευ­τεί τελείως, αυτό το απο­τέ­λε­σμα ήθελα πραγ­μα­τικά να το μοι­ρα­στώ με όλο τον κόσμο όμως το μοι­ρά­στηκα με τους ανθρώ­πους που θεω­ρούμε και είναι οικο­γέ­νειά μας… Η στε­να­χώ­ρια έφερε γέλια έφερε ένα πολυ­πό­θητο πρω­τά­θλημα πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας όπως και ένα Κύπελλο…

Πλέον έχω στα­μα­τή­σει να παίζω ποδό­σφαιρο τα τελευ­ταία 6 χρονιά ασχο­λού­μαι επαγ­γελ­μα­τικά με την προ­πο­νη­τική ….

Ηθικό δίδαγμα … ‘’Οι μάχες κερ­δί­ζο­νται από ανθρώ­πους που πολεμούν’’».