Ρόδος: Αιώνια κοσμοπολίτισσα-Αφιέρωμα

Δεν χρειά­ζε­ται ιδιαί­τε­ρες συστά­σεις. Με μία από τις ωραιό­τε­ρες μεσαιω­νι­κές πόλεις της Μεσο­γείου, που προ­στα­τεύ­ε­ται ως μνημείο παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς από την UNESCO και με το project για την επα­να­δη­μιουρ­γία του περιώ­νυ­μου Κολοσ­σού της στα σκαριά, συνιστά μία από τις βασικές ναυαρ­χί­δες του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού, παρα­μέ­νο­ντας -δικαιολογημένα- κοσμο­πο­λί­τισσα.

Αφου­γκρα­στείτε το ένδοξο παρελ­θόν της Παλιάς Πόλης. Το Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου απο­τε­λεί ένα μεγα­λειώ­δες ίχνος της εποχής των Ιωαν­νι­τών Ιπποτών, ενώ αξίζει μια επί­σκεψη και στο παλαιό νοσο­κο­μείο, που έχει μετα­τρα­πεί σε ένα πολύ ενδια­φέ­ρον αρχαιο­λο­γικό μουσείο με εντυ­πω­σια­κούς θησαυ­ρούς. Περι­η­γη­θείτε επίσης στην Πινα­κο­θήκη Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης, τη μεγα­λύ­τερη περι­φε­ρειακή πινα­κο­θήκη της Ελλάδας, που παρου­σιά­ζει ένα σύνολο από εξαι­ρε­τικά έργα εκπρο­σώ­πων της Γενιάς του ’30 και του ’70. Μια ανα­πό­φευ­κτα ρομα­ντική εμπει­ρία της Ρόδου προ­σφέ­ρει και η βόλτα στο γραφικό Μαν­δράκι, το λιμα­νάκι με τα χαρα­κτη­ρι­στικά αγάλ­ματα ελαφιών στην είσοδό του.

Αφήστε τη Λίνδο να σας συναρ­πά­σει. Κυκλα­δί­τικο χρώμα, καπε­τα­νό­σπιτα με ζωγρα­φι­στά ταβάνια και τοίχους στο­λι­σμέ­νους με λιν­διακά πιάτα, βοτσα­λωτά ψηφι­δωτά -τα λεγό­μενα χοχλάκια- και ένας απα­ρά­μιλ­λος αρχαιο­λο­γι­κός χώρος με μια απάνεμη, περί­κλει­στη παραλία στα πόδια του, συν­θέ­τουν ένα από τα πιο μαγικά μέρη, του­λά­χι­στον των Δωδε­κα­νή­σων. Πολλά από τα σπίτια κατοι­κού­νται από ξένους, ενι­σχύ­ο­ντας τον κοσμο­πο­λι­τι­σμό που εγγενώς απο­πνέει όλο το νησί. Η Λίνδος είναι και η έδρα του ξακου­στού εστια­το­ρίου Μαυ­ρί­κος: μέσα στη φιλό­ξενη αυλή του με τις κλη­μα­τα­ριές θα δοκι­μά­σετε το πιάτο που τον έκανε γνωστό στα πέρατα του κόσμου, τους μαύρους γίγα­ντες με χαρου­πό­μελο!

Ακο­λου­θή­στε τα ίχνη της ιτα­λο­κρα­τίας. Στον Προφήτη Ηλία, δίπλα από το ομώνυμο βυζα­ντινό μονα­στήρι, μέσα σε ένα δασικό περι­βάλ­λον γεμάτο ελάφια που θυμίζει κεντρική Ευρώπη, βρί­σκο­νται τα ξενο­δο­χεία Ελαφος και Ελαφίνα. Χτι­σμένα από τους Ιταλούς, λει­τουρ­γούν υπο­δειγ­μα­τικά σήμερα μετά από συστη­μα­τι­κές εργα­σίες συντή­ρη­σης και απο­κα­τά­στα­σης, συνι­στώ­ντας έναν ολο­κλη­ρω­μένο πόλο ανα­ψυ­χής για το νησί. Τον ίδιο δρόμο θα ακο­λου­θή­σει και η παρα­κεί­μενη Villa de Vecchi, πρώην κατοι­κία του Ιταλού διοι­κητή των Δωδε­κα­νή­σων επί Μου­σο­λίνι, κόμη Τσέζαρε Μάριο Ντε Βέκι, η οποία χρη­σι­μο­ποιού­νταν παράλ­ληλα ως θερινό ανά­κτορο του Ιταλού βασιλιά Βιτόριο Εμα­νου­έλε Γ΄. Αργό­τερα μετα­τρά­πηκε σε εξοχική κατοι­κία του ίδιου του Ντούτσε και στη συνέ­χεια έγινε θέρετρο και της ελλη­νι­κής βασι­λι­κής οικο­γέ­νειας.

Ξεχάστε τι μέρα και τι ώρα είναι. Από παρα­λίες, ξεχω­ρί­ζουν στα ανα­το­λικά η Τσα­μπίκα, μεγάλη οργα­νω­μένη αμμου­διά κάτω από έναν από­κρη­μνο βράχο, η Αφάντου, με μικρά βότσαλα και βαθιά νερά, η Καλ­λι­θέα, με μικρές παρα­λίες στη σειρά. Στον Νότο, βου­τήξτε οπωσ­δή­ποτε στο Κιοτάρι με την ψιλή άμμο, στη Γλύστρα, αλλά και στο Πρα­σο­νήσι, αγα­πη­μένο προ­ο­ρι­σμό των windsurfers, στο νοτιό­τερο άκρο του νησιού. Στην περιοχή του Αγίου Παύλου καθώς και στο Γεννάδι θα βρείτε ακόμη ερη­μι­κές παρα­λίες με αμμό­λο­φους και κέδρους.

Καθη­με­ρινή