Σε κίνδυνο φτώχειας οι μονογονεϊκές οικογένειες στην Ελλάδα

H πλειο­ψη­φία δυ­σκο­λεύ­ε­ται να αντα­πο­κρι­θεί στις οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του νοι­κο­κυ­ριού, ακόμα και σε βα­σι­κά έξοδα, όπως οι λο­γα­ρια­σμοί ρεύ­μα­τος

Σε κίν­δυ­νο φτώ­χειας βρί­σκο­νται οι μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες στην Ελ­λά­δα με την πλειο­ψη­φία να δυ­σκο­λεύ­ε­ται να αντα­πο­κρι­θεί στις οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του νοι­κο­κυ­ριού, ακόμα και σε βα­σι­κά έξοδα, όπως οι λο­γα­ρια­σμοί ρεύ­μα­τος, σύμ­φω­να με στοι­χεία που δίνει στη δη­μο­σιό­τη­τα η μη κερ­δο­σκο­πι­κή ορ­γά­νω­ση «Πρώτα το Παιδί» με αφορ­μή τη Γιορ­τή της Μη­τέ­ρας (8 Μαΐου).

Σύμ­φω­να με την ΜΚΟ (που βοηθά παι­διά και οι­κο­γέ­νειες στο όριο της φτώ­χειας) το 9% των οι­κο­γε­νειών στην Ελ­λά­δα είναι μο­νο­γο­νεϊ­κές και το 94% αυτών απαρ­τί­ζε­ται από γυ­ναί­κες (μόνες μα­μά­δες). Με βάση τα στοι­χεία του οι­κο­νο­μι­κού έτους 2019, τα μο­νο­γο­νεϊ­κά νοι­κο­κυ­ριά και οι πο­λύ­τε­κνες οι­κο­γέ­νειες δια­τρέ­χουν το με­γα­λύ­τε­ρο κίν­δυ­νο φτώ­χειας, με 24% και 27% αντί­στοι­χα, ενώ η παν­δη­μία φτω­χο­ποί­η­σε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τις γυ­ναί­κες ένα­ντι των αν­δρών.

Σχε­δόν το σύ­νο­λο (93%) των μο­νο­γο­νεϊ­κών οι­κο­γε­νειών δυ­σκο­λεύ­ε­ται να αντα­πο­κρι­θεί στις οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του νοι­κο­κυ­ριού του, ακόμα και σε βα­σι­κά έξοδα, όπως οι λο­γα­ρια­σμοί ρεύ­μα­τος, ει­δι­κά στην Ατ­τι­κή ή στις οι­κο­γέ­νειες που ο γο­νιός δεν ερ­γά­ζε­ται και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο αν είναι άνω των 45 ετών. Η βο­ή­θεια από τον δεύ­τε­ρο γονιό, όταν βρί­σκε­ται στη ζωή, σπα­νί­ζει, με το 40% να μη δια­τη­ρεί καν την επαφή με εκεί­νον.

Επι­πρό­σθε­τα, οι μο­νο­γο­νείς δυ­σκο­λεύ­ο­νται εξαι­ρε­τι­κά να βρουν ερ­γα­σία που να συν­δυά­ζε­ται με την απο­κλει­στι­κή φρο­ντί­δα των παι­διών τους, ή όταν αυτό συμ­βαί­νει η ερ­γα­σία είναι απο­σπα­σμα­τι­κή και χωρίς ασφά­λι­ση, αδυ­να­τώ­ντας έτσι να εξα­σφα­λί­σουν την ποιό­τη­τα απα­σχό­λη­σης που θα αναι­ρού­σε τον κίν­δυ­νο φτώ­χειας, ενώ λόγω έλ­λει­ψης ερ­γα­σί­ας και χρό­νου δυ­σκο­λεύ­ο­νται να έχουν και κοι­νω­νι­κή ζωή. Επι­πλέ­ον, τα μο­νο­γο­νεϊ­κά νοι­κο­κυ­ριά, σε πο­σο­στό 42% ζουν σε συν­θή­κες συ­νω­στι­σμού.

Στο υγειο­νο­μι­κό κομ­μά­τι, οι μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες υστε­ρούν στην κά­λυ­ψη των ανα­γκών υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης των παι­διών τους σε σύ­γκρι­ση με άλλα νοι­κο­κυ­ριά. Η ιδιω­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη, ακόμη και μια απλή επί­σκε­ψη σε παι­δί­α­τρο ή οδο­ντί­α­τρο, απο­τε­λεί γι’ αυτές μια πο­λυ­τέ­λεια. Σε σχέση με τη δια­τρο­φή τους, το 2020, το 56,9% των μο­νο­γο­νεϊ­κών οι­κο­γε­νειών αδυ­να­τού­σε να εξα­σφα­λί­σει έστω ένα γεύμα με κρέας, κο­τό­που­λο, ψάρι ή λα­χα­νι­κά ισο­δύ­να­μης δια­τρο­φι­κής αξίας, ενώ για 1 στις 2 μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες ήταν αδύ­να­το να δια­τη­ρή­σει μια ζωή υγιει­νής δια­τρο­φής.

Αό­ρα­τες οι μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες στην Ελ­λά­δα

Ένα δια­ζύ­γιο, μια απώ­λεια, η εγκα­τά­λει­ψη ενός γο­νιού από τον άλλον, η μη ανα­γνώ­ρι­ση ενός παι­διού, ή ακόμα και η αθέ­τη­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ων ενός γο­νιού προς αυτό, είναι με­ρι­κοί από τους λό­γους που μια οι­κο­γέ­νεια μπο­ρεί να είναι μο­νο­γο­νεϊ­κή.

«Οι μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες εντάσ­σο­νται στις ευ­πα­θείς, ει­δι­κές ομά­δες πλη­θυ­σμού του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, αλλά, δυ­στυ­χώς, στη χώρα μας δεν υπάρ­χει συ­γκε­κρι­μέ­νο και ολι­στι­κό πλαί­σιο στή­ρι­ξης των οι­κο­γε­νειών αυτών. Η στή­ρι­ξή τους γί­νε­ται κυ­ρί­ως με επι­δό­μα­τα και απο­σπα­σμα­τι­κή βο­ή­θεια, που σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν επαρ­κούν για να κα­λύ­ψουν τις ανά­γκες τους», σύμ­φω­να με την ΜΚΟ «Πρώτα το Παιδί».

Η έλ­λει­ψη στα­θε­ρού ει­σο­δή­μα­τος, εκτός από την αδυ­να­μία κά­λυ­ψης βα­σι­κών εξό­δων δια­βί­ω­σης και την έλ­λει­ψη ποι­κι­λί­ας και επαρ­κούς ποιό­τη­τας στη δια­τρο­φή τη δική τους και των παι­διών, δη­μιουρ­γεί τε­ρά­στια ανα­σφά­λεια και κα­θη­με­ρι­νό άγχος επι­βί­ω­σης στις μόνες μη­τέ­ρες.

Ο ψυ­χο­λό­γος της ορ­γά­νω­σης, Ανέ­στης Μπο­ζο­γλα­νιάν, έρ­χε­ται σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά σε επαφή με τις μόνες μη­τέ­ρες και τις δυ­σκο­λί­ες αντι­με­τω­πί­ζουν. «Δυ­σκο­λεύ­ο­νται να βρουν ερ­γα­σία, γιατί με­τα­ξύ άλλων δεν έχουν και πρα­κτι­κή, εκτός από οι­κο­νο­μι­κή, στή­ρι­ξη στη φρο­ντί­δα των παι­διών. Έτσι, η έλ­λει­ψη δυ­να­το­τή­των και χρό­νου οδη­γεί και στον κοι­νω­νι­κό απο­κλει­σμό τους. Νιώ­θουν απο­μο­νω­μέ­νες και μόνες. Νιώ­θουν αό­ρα­τες», λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Το «Πρώτα το Παιδί» από τον Οκτώ­βριο του 2020 έως και σή­με­ρα μέσω προ­γράμ­μα­τος ενί­σχυ­σης έχει προ­σφέ­ρει σε μο­νο­γο­νεϊ­κές οι­κο­γέ­νειες (το 85% αυτών αφορά μόνες μη­τέ­ρες με ένα ή πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά) 15.000 με­ρί­δες φα­γη­τού, 2.093 ώρες εκ­παί­δευ­σης (μα­θή­μα­τα αγ­γλι­κών, τη­λεκ­παί­δευ­ση και εξω­σχο­λι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες για τα παι­διά), 80 ώρες ψη­φια­κής εκ­παί­δευ­σης στις μη­τέ­ρες, ώστε να ενι­σχυ­θεί η επαγ­γελ­μα­τι­κή προ­ο­πτι­κή τους, 76 ια­τρι­κές επι­σκέ­ψεις και 162 συ­νε­δρί­ες συμ­βου­λευ­τι­κής.

Οι μόνες μη­τέ­ρες που ενι­σχύ­ει η ορ­γά­νω­ση είναι εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νες από τους συ­ζύ­γους ή συ­ντρό­φους τους, πολ­λές φορές χωρίς αυτοί να έχουν ανα­γνω­ρί­σει το παιδί. «Απο­κομ­μέ­νες, κά­ποιες, από την οι­κο­γε­νεια­κή εστία, ακόμη και σε μικρή ηλι­κία, λόγω της από­κτη­σης τέ­κνου εκτός γάμου. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις, οι πα­τε­ρά­δες εμ­φα­νί­ζο­νται μετά από χρό­νια, απο­σπα­σμα­τι­κά, χωρίς να προ­σφέ­ρουν ου­σια­στι­κή βο­ή­θεια ή ακόμα χει­ρό­τε­ρα, με απει­λές για τη σω­μα­τι­κή τους ακε­ραιό­τη­τα ή λέ­γο­ντας ότι θα απο­σπά­σουν το παιδί από τη μη­τέ­ρα», ανα­φέ­ρει ο κ. Μπο­ζο­γλα­νιάν.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι, η μη ανα­γνώ­ρι­ση των παι­διών από τον πα­τέ­ρα τους και η έλ­λει­ψη ασφά­λι­σης για τις μη­τέ­ρες αυτές, κα­θι­στά ανα­σφά­λι­στα και τα παι­διά, με απο­τέ­λε­σμα οι υγειο­νο­μι­κές τους ανά­γκες να κα­λύ­πτο­νται μόνο σε πολύ έκτα­κτες πε­ρι­πτώ­σεις, στα επεί­γο­ντα των δη­μο­σί­ων νο­σο­κο­μεί­ων, χωρίς συ­στη­μα­τι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση από παι­δί­α­τρο ή οδο­ντί­α­τρο. Φυ­σι­κά το ίδιο ισχύ­ει και για τις μη­τέ­ρες, κά­ποιες από τις οποί­ες δεν έχουν πα­ρα­κο­λου­θή­σει ποτέ συ­στη­μα­τι­κά την υγεία τους.

Πηγή protothema.gr