Στο νεκροτομείο Ρόδου άνθρωποι χωρίς «ταυτότητα»

Παρα­μέ­νει το ζήτημα με τις σωρούς των ανθρώ­πων «αγνώ­στων στοι­χείων» που μένουν στο νεκρο­το­μείο της Ρόδου.

Το μακά­βριο αυτό θέμα, φέρνει στη δημο­σιό­τητα η ‘δημοκρατική’ μιας και πρό­σφατα, κι άλλοι άνθρω­ποι ‘χωρίς ταυτότητα’ έπρεπε να ταφούν στο κοι­μη­τή­ριο Ρόδου.

Όπως ανα­φέ­ρουν οι πλη­ρο­φο­ρίες, τα γραφεία κηδειών της Ρόδου, μόνον το 2023 κλή­θη­καν να ανα­λά­βουν την ταφή περίπου έξι ατόμων «αγνώ­στων στοι­χείων».

Όπως δήλωσε στην ‘δημοκρατική’ η κα Ματίνα Αμε­ρι­κά­νου από το γνωστό γραφείο τελετών: «Είναι συνήθως αλλο­δα­ποί που βρέ­θη­καν είτε πνιγ­μέ­νοι, είτε νεκροί υπό άγνω­στες συν­θή­κες. Είτε δεν έχουν πιστο­ποι­η­θεί από συγ­γε­νείς ή οικεία πρόσωπα, είτε δεν έχουν στοι­χεία ώστε να μπορούν οι αρχές να εντο­πί­σουν την ταυ­τό­τητά τους».

Σημειώ­νε­ται πως κάθε χρόνο περίπου δέκα σοροί κατα­λή­γουν στα «αζήτητα» του νεκρο­το­μείου της Ρόδου, όπου μπορεί να παρα­μεί­νουν και για διά­στημα μέχρι και έξι μηνών είτε γιατί είναι αγνώ­στων στοι­χείων, είτε γιατί είναι γνωστών στοι­χείων αλλά δεν τις έχουν ανα­ζη­τή­σει συγ­γε­νείς, είτε επειδή είναι μόνοι και δεν έχουν κανέναν στον κόσμο, είτε ακόμα επειδή τα συγ­γε­νικά τους πρόσωπα δεν επι­θυ­μούν ή αδυ­να­τούν να ανα­λά­βουν την ταφή τους.

«Οι ταφές γίνο­νται δωρεάν, σε συνερ­γα­σία με την Δημο­τική Κοι­νό­τητα Ρόδου, σε κάποιο από τα κοι­μη­τή­ρια του νησιού (όπου υπάρχει κενό μνήμα). Την περα­σμένη εβδο­μάδα έγινε και πάλι ταφή κάποιων ατόμων, οι σωροί των οποίων είχαν μείνει στο νεκρο­το­μείο Ρόδου. Προη­γή­θηκε συνεν­νό­ηση με την ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία και δόθηκε η σχετική εντολή. Όποια στοι­χεία υπάρ­χουν, τα κατα­γρά­φει η Δημο­τική Κοι­νό­τητα (σε περί­πτωση που τους ανα­ζη­τή­σει, αργό­τερα, κάποιος). Στην ουσία, είναι στα ‘αζήτητα’ αυτοί οι άνθρω­ποι…» -λέει η κα Αμε­ρι­κά­νου.

Μέχρι και πέρσι, το μεγα­λύ­τερο ποσοστό των άτυχων αυτών ανθρώ­πων που εντο­πί­στη­καν στο νησί μας, ήταν αλλο­δα­ποί (χωρίς να γνω­ρί­ζουμε αν είναι απα­ραί­τητα μετα­νά­στες) τα πτώματα των οποίων, είτε τα ξέβρασε η θάλασσα είτε εντο­πί­στη­καν κάτω από άλλες συν­θή­κες χωρίς έγγραφα, χωρίς στοι­χεία ή αντι­κεί­μενα που να πιστο­ποιούν την ταυ­τό­τητά τους.

Άλλες πλη­ρο­φο­ρίες ανέ­φε­ραν πάντως, ότι και πολλοί Έλληνες και μάλιστα συμπο­λί­τες μας από την Ρόδο, κατέ­λη­ξαν ξεχα­σμέ­νοι στα αζήτητα του νοσο­κο­μείου εξαι­τίας της άρνησης των συγ­γε­νών τους να παρα­λά­βουν τη σορό (έχουν σημειω­θεί τέτοια περι­στα­τικά και στο παρελ­θόν).

Μοιραία, η άρνηση παρα­λα­βής της σορού για οποιον­δή­ποτε λόγο, ενερ­γο­ποιεί τη γρα­φειο­κρα­τική δια­δι­κα­σία γι’ αυτές τις περι­πτώ­σεις. Αφού μετα­φερ­θεί το πτώμα στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου, λαμ­βά­νε­ται υλικό DNA από την ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία.

Αν είναι γνωστά τα στοι­χεία των θανό­ντων τότε αυτά δίνο­νται στην αστυ­νο­μία προς ανα­ζή­τηση συγ­γε­νών. Αν το πτώμα είναι αγνώ­στων στοι­χείων τότε κρατούν τα στοι­χεία του DNA και σε κάθε κεκοι­μη­μένο τοπο­θε­τεί­ται καρ­τε­λάκι με έναν αριθμό ο οποίος αντι­στοι­χεί στο DNA, ώστε οποια­δή­ποτε στιγμή ανα­ζη­τη­θεί από οικεί­ους του, να μπορεί να γίνει ταυ­το­ποί­ηση και σε ποιο κοι­μη­τή­ριο βρί­σκε­ται.

Σε κάθε περί­πτωση, η ταφή γίνεται με τον δέοντα σεβασμό προς τον νεκρό και το θρη­σκευ­τικό τελε­τουρ­γικό, γίνεται τρι­σά­γιο από τον ιερέα ενώ έχουν γίνει ταφές και στο καθο­λικό κοι­μη­τή­ριο όταν και εφόσον προ­κύ­ψει από τα στοι­χεία ότι ο νεκρός ήταν καθο­λι­κός.

Δυστυ­χώς, υπάρ­χουν και περι­πτώ­σεις που ενώ υπήρχε η οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα, οι συγ­γε­νείς προ­τί­μη­σαν να μην ανα­λά­βουν το κόστος και να αφήσουν στις κρα­τι­κές υπη­ρε­σίες την ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας ταφής οπότε τα γραφεία τελετών της Ρόδου ανα­λαμ­βά­νουν πολλές φορές δωρεάν τη δια­δι­κα­σία και στη συνέ­χεια παρα­χω­ρεί­ται δωρεάν χώρος στο Κοι­μη­τή­ριο είτε της πόλης, είτε αν δεν υπάρχει δια­θέ­σι­μος χώρος, στα χωριά, προ­κει­μέ­νου να ανα­παυ­θεί με αξιο­πρέ­πεια ο άνθρω­πος που στο ταξίδι προς την τελευ­ταία κατοι­κία του, βρέθηκε μόνος, πολλές φορές χωρίς ταυ­τό­τητα, αφή­νο­ντας πίσω του μια ζωή που δεν θα θυμάται κανείς.

Ο John Doe και η Jane Doe

Σημειώ­νε­ται ότι στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασί­λειο, σε ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις χρη­σι­μο­ποιού­νται τα ονόματα John Doe (όταν είναι άνδρας) και Jane Doe (όταν είναι γυναίκα) ως ονόματα κρά­τη­σης θέσης πολ­λα­πλής χρήσης όταν το πραγ­μα­τικό όνομα ενός ατόμου είναι άγνωστο ή απο­κρύ­πτε­ται σκόπιμα και μάλιστα, ανα­φέ­ρο­νται σε ένα πτώμα του οποίου η ταυ­τό­τητα είναι άγνωστη ή δεν μπορεί να επι­βε­βαιω­θεί. Αυτά τα ονόματα χρη­σι­μο­ποιού­νται επίσης συχνά για να ανα­φέ­ρο­νται σε έναν υπο­θε­τικό «κάθε άνθρωπο» σε άλλα πλαίσια, με τρόπο παρό­μοιο με τον John Q. Public ή τον «Joe Public».

Υπάρ­χουν πολλές παραλ­λα­γές των παρα­πάνω ονο­μά­των, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των John (ή Richard)/Jane Roe, John/Jane Smith, John/Jane Bloggs και Johnie/Janie Doe ή απλώς Baby Doe για παιδιά τα οποία χρη­σι­μο­ποιούν οι αστυ­νο­μι­κές ή δικα­στι­κές αρχές, στο πλαίσιο της σχε­τι­κής έρευνας –ανάλογα σε ποια χώρα κ.λπ.