«Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας»

Συλ­λο­γι­κά και ατο­μι­κά όλοι κάτι φο­βό­μα­στε: τη χρε­ο­κο­πία, την από­λυ­ση, την κα­τάρ­ρευ­ση του ευρώ, τους ιούς, τους χω­ρι­σμούς, μήπως πέσει ο ου­ρα­νός στα κε­φά­λια μας. Κι όμως, ο Αμε­ρι­κα­νός κα­θη­γη­τής Κόρεϊ Ρό­μπιν με το βι­βλίο του «Φόβος: Η ιστο­ρία μιας πο­λι­τι­κής ιδέας» απο­κα­λύ­πτει ότι ο φόβος είναι το πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό ερ­γα­λείο πο­λι­τι­κής χει­ρα­γώ­γη­σης.

Το δη­λη­τή­ριο που πα­ρα­λύ­ει τη δράση και την αντί­στα­ση στην επέ­λα­ση οποιασ­δή­πο­τε εξου­σί­ας.

Υπάρ­χει αντί­δο­το; Ναι, λέει ο κα­θη­γη­τής. Να ξε­φο­βη­θού­με και να αντε­πι­τε­θού­με.

Ο τί­τλος στο εξώ­φυλ­λο του βι­βλί­ου μοιά­ζει να ανα­φέ­ρε­ται (και) στην κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα.

Ο Αμε­ρι­κα­νός πο­λι­τι­κός επι­στή­μο­νας ,έγρα­ψε το βι­βλίο όταν με­σου­ρα­νού­σε ο «πό­λε­μος κατά της τρο­μο­κρα­τί­ας» και τη διε­θνή πο­λι­τι­κή υπα­γό­ρευε ο φόβος των τρο­μο­κρα­τι­κών χτυ­πη­μά­των.

Σή­με­ρα τη σκυ­τά­λη στη φο­βι­κή ατζέ­ντα πα­ρα­λαμ­βά­νει ο οι­κο­νο­μι­κός φόβος, καθώς κα­λού­μα­στε να φτω­χύ­νου­με για να μην πτω­χεύ­σου­με. Η κά­με­ρα της εξου­σί­ας αλ­λά­ζει γωνία λήψης, βοη­θού­με­νη από τα ΜΜΕ.

Για τον ρόλο των ΜΜΕ στην πο­λι­τι­κή του φόβου ( την εί­δα­με έντο­να στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο )είναι το από­σπα­σμα :

«Θεωρώ ότι οι αλ­λα­γές στο ρόλο των δη­μο­σιο­γρά­φων και της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας γε­νι­κό­τε­ρα στην πο­λι­τι­κή του φόβου είναι μία από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες εξε­λί­ξεις των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων. Οταν έγρα­ψα το «Φόβο» η μπλο­γκό­σφαι­ρα ήταν ακόμα στο ξε­κί­νη­μά της. Υπήρ­χε κρι­τι­κή απέ­να­ντι στα ΜΜΕ, αλλά πε­ριο­ρι­ζό­ταν σε κά­ποιες λίγες αρι­στε­ρές φωνές. Πλέον η κρι­τι­κή απέ­να­ντι στα ΜΜΕ εκ­φρά­ζε­ται από πε­ρισ­σό­τε­ρες πηγές, με με­γα­λύ­τε­ρη δρι­μύ­τη­τα, από αρ­θρο­γρά­φους που επι­τε­λούν έργο ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας. Μπο­ρεί αυτές οι φωνές να μην επαρ­κούν για να ανα­χαι­τί­σουν τη χιο­νο­στι­βά­δα πο­λι­τι­κού φόβου -πολ­λοί από αυ­τούς έγρα­φαν ενά­ντια στον πό­λε­μο στο Ιράκ χωρίς να κα­τα­φέ­ρουν να τον στα­μα­τή­σουν-, προ­σφέ­ρουν όμως ένα πο­λύ­τι­μο βήμα στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα και στους ακτι­βι­στές, για να εκ­φρά­σουν την κρι­τι­κή τους και να αρ­θρώ­σουν εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις. Οι δη­μο­σιο­γρά­φοι εξα­κο­λου­θούν σε με­γά­λο βαθμό να υπη­ρε­τούν το μη­χα­νι­σμό του φόβου, έχουν όμως να αντι­με­τω­πί­σουν κά­ποιους πολύ σο­βα­ρούς αντι­πά­λους – και ανα­φέ­ρο­μαι κυ­ρί­ως στα ανε­ξάρ­τη­τα μέσα στο δια­δί­κτυο»