Κατατέθηκε με δύο χρόνια καθυστέρηση το νομοσχέδιο για τα υδατοδρόμια

Με καθυ­στέ­ρηση δύο ετών, η οποία οδήγησε στην απο­μά­κρυνση από την Ελλάδα σημα­ντι­κών ξένων επεν­δυ­τών, κατα­τα­τέ­θη­καν από το υπουρ­γείο Υπο­δο­μών οι ρυθ­μί­σεις για τα υδα­το­δρό­μια που αλλά­ζουν και εκσυγ­χρο­νί­ζουν το θεσμικό πλαίσιο.

Το σχέδιο νόμου που είχε τεθεί σε δια­βού­λευση από το Σεπτέ­βριο του 2016, απο­σκο­πεί στον καθο­ρι­σμό του πλαι­σίου αδειο­δό­τη­σης για την ίδρυση, λει­τουρ­γία και εκμε­τάλ­λευση αερο­δρο­μίων επί υδά­τι­νων επι­φα­νειών (υδα­το­δρο­μίων), οι απα­γο­ρεύ­σεις και περιο­ρι­σμοί που ισχύουν σε σχέση με άλλα μέσα παροχής μετα­φο­ρι­κού έργου, οι δια­δι­κα­σίες ελέγχου και επι­θε­ώ­ρη­σης των υδα­το­δρο­μίων, καθώς και οι συγκε­κρι­μέ­νοι κανόνες που ισχύουν για την απο/προ­σθα­λάσ­σωση αερο­σκα­φών σε υδάτινα πεδία.

Στο ίδιο σχέδιο νόμου έχουν εντα­χθεί και δια­τά­ξεις που αφορούν τις αστικές και υπε­ρα­στι­κές συγκοι­νω­νίες, τις δια­δι­κα­σίες επι­λο­γής των σχη­μά­των που θα τις παρέ­χουν καθώς και τον τρόπο λει­τουρ­γίας τους, με βάση κοι­νο­τι­κές οδηγίες.

Το Υπουρ­γείο Υπο­δο­μών και Μετα­φο­ρών, έχοντας το συνο­λικό συντο­νι­σμό της δια­δι­κα­σίας αδειο­δό­τη­σης, «δια­πί­στωσε κατά τη δια­δι­κα­σία εξέ­τα­σης των υπο­βλη­θέ­ντων αιτή­σεων, συγκε­κρι­μένα προ­βλή­ματα στο ισχύον νομο­θε­τικό πλαίσιο τα οποία οδηγούν σε σημα­ντι­κές καθυ­στε­ρή­σεις ως προς την τελική αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων».

Το σχέδιο νόμου προ­βλέ­πει πως οι κάτοχοι αδειών υδα­το­δρο­μίων που έχουν χορη­γη­θεί με το νόμο 4146 του 2013, μέσα σε έξι μήνες από την έναρξη ισχύος του νέου νόμου, πρέπει να καλύ­πτουν τις απαι­τή­σεις του για τις υπο­δο­μές και για τον εξο­πλι­σμό και να υπο­βάλ­λουν τα σχετικά δικαιο­λο­γη­τικά. Σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση ανα­στέλ­λο­νται όλες οι πτήσεις. Επι­πλέον, μέσα σε τρεις μήνες από την έναρξη εφαρ­μο­γής του νέου νόμου, οι άδειες υδα­το­δρο­μίων που έχουν εκδοθεί μετα­τρέ­πο­νται, με απόφαση του Τομέα Ενα­έ­ριων Μετα­φο­ρών (ΤΕΜ) του υπουρ­γείου σε άδεια ίδρυσης στο όνομα του δημο­σίου φορέα και σε άδεια λει­τουρ­γίας στο όνομα του εται­ρι­κού σχή­μα­τος που έχει συστα­θεί για τη λει­τουρ­γία.

Ως κύριο πρό­βλημα «θεω­ρεί­ται η έκδοση ενιαίας άδειας ίδρυσης και λει­τουρ­γίας υδα­το­δρο­μίου στην οποία περι­λαμ­βά­νο­νται απαι­τή­σεις που αφορούν το στάδιο της λει­τουρ­γίας και τις οποίες οι ενδια­φε­ρό­με­νοι ως επί το πλεί­στον αδυ­να­τούν να ικα­νο­ποι­ή­σουν στο αρχικό στάδιο (πριν ακόμα να έχουν ορι­στι­κο­ποι­ή­σει τη δυνα­τό­τητα της ίδρυσης του υδα­το­δρο­μίου). Επίσης η ενιαία άδεια, στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων, δεν διευ­κο­λύ­νει τους ίδιους τους ενδια­φε­ρο­μέ­νους, οι οποίοι δια­χω­ρί­ζουν το επεν­δυ­τικό τους ενδια­φέ­ρον μόνο για την ίδρυση ή μόνο για τη λει­τουρ­γία».

Επι­πλέον, «σημα­ντικά ζητή­ματα που έχουν εντο­πι­στεί αφορούν περι­βαλ­λο­ντικά θέματα και ειδι­κό­τερα την περι­βαλ­λο­ντική αδειο­δό­τηση και κατά­ταξη των υδα­το­δρο­μίων, με συνέ­πεια σε πολλές περι­πτώ­σεις, η περι­βαλ­λο­ντική αδειο­δό­τησή τους να είναι μια ιδιαί­τερα χρο­νο­βόρα δια­δι­κα­σία. Προ­βλή­ματα επίσης εντο­πί­στη­καν στην παρα­χώ­ρηση της παρό­χθιας ζώνης λιμνών για την ανά­πτυξη της χερ­σαίας υπο­δο­μής καθώς και στην έλλειψη φορέα δια­χεί­ρι­σης της υδα­τι­κής επι­φά­νειας λίμνης, θέματα τα οποία προη­γού­νται της αδειο­δό­τη­σης του υδα­το­δρο­μίου και στα οποία δεν επι­λαμ­βά­νε­ται ο νόμος, καθώς θεω­ρού­νται απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση πριν την υποβολή της αίτησης του υδα­το­δρο­μίου. Περαι­τέρω, δίνεται ιδιαί­τερη έμφαση στους ελέγ­χους ασφα­λείας των υδα­το­δρο­μίων, (aviation security) αρχής γενο­μέ­νης από τον έλεγχο ασφά­λειας επι­βα­τών, προ­σω­πι­κού, χει­ρα­πο­σκευών και προ­σω­πι­κών αντι­κει­μέ­νων».

Το νέο πλαίσιο

Οι προ­τει­νό­με­νες δια­τά­ξεις, «οι οποίες δεν αντι­βαί­νουν στον Κανο­νι­σμό (ΕΕ) 2017/352 του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου και του Συμ­βου­λίου, της 15ης Φεβρουά­ριου 2017, για τη θέσπιση πλαι­σίου όσον αφορά την παροχή λιμε­νι­κών υπη­ρε­σιών και κοινών κανόνων για τη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μική δια­φά­νεια των λιμένων, διευ­κο­λύ­νουν σημα­ντικά την αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων και στο­χεύ­ουν να απο­τε­λό­σουν ένα σταθερό θεσμικό πλαίσιο που ευνοεί την ανά­πτυξή τους».

Τα βασικά σημεία που εισάγει το προ­τει­νό­μενο μέρος του σχεδίου νόμου, σε σχέση με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο (ν.4146/2013), αφορούν:

• Δυνα­τό­τητα δια­χω­ρι­σμού της δια­δι­κα­σίας αδειο­δό­τη­σης σε δύο στάδια, ώστε ο κάτοχος της άδειας ίδρυσης υδα­το­δρο­μίου, εφόσον το επι­θυ­μεί, να δια­φο­ρο­ποιεί­ται από τον κάτοχο άδειας λει­τουρ­γίας και εκμε­τάλ­λευ­σης του υδα­το­δρο­μίου. Η πρόταση αυτή ανα­μέ­νε­ται να επι­τα­χύ­νει σε μεγάλο βαθμό την αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων, εισά­γο­ντας μια απλού­στερη, ευέ­λι­κτη και ρεα­λι­στική δια­δι­κα­σία, περισ­σό­τερο φιλική για τους εν δυνάμει επεν­δυ­τές, που επι­πλέον διευ­κο­λύ­νει και προωθεί συνέρ­γειες τύπου ΣΔΙΤ.

• Η άδεια ίδρυσης εκδί­δε­ται υπο­χρε­ω­τικά στο όνομα Ο.Τ.Α. ή Λιμε­νι­κού Ταμείου ή Οργα­νι­σμού Λιμένος ή Φορέα ή Υπη­ρε­σία του δημό­σιου και ευρύ­τε­ρου δημό­σιου τομέα.

• Διευ­κο­λύ­νε­ται η δια­δι­κα­σία περι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης για την ίδρυση υδα­το­δρο­μίου σε λιμένα, ανε­ξαρ­τή­τως της νομικής προ­σω­πι­κό­τη­τας που κατέχει ο ενδια­φε­ρό­με­νος (λιμένας ή ιδιώτης), αίρο­ντας έτσι τη δια­κρι­τική μετα­χεί­ριση που υπάρχει στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο, Ν. 4146/2013. Επι­πλέον τα υδα­το­δρό­μια ως «έργα και δρα­στη­ριό­τη­τες» κατα­τάσ­σο­νται εφεξής στην υπο­κα­τη­γο­ρία Α2 (Άρθρο 4/ Ν. 4146/2013 περι­βαλ­λο­ντι­κών αδειο­δο­τή­σεων). Σύμφωνα με το Άρθρο αυτό αλλά και το Άρθρο 2 του ίδιου Ν. απαι­τεί­ται δια­δι­κα­σία περι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης με τη διε­ξα­γωγή ΜΠΕ και έκδοση Από­φα­σης Έγκρι­σης Περι­βαλ­λο­ντι­κών Όρων (ΑΕΠΟ) αλλά αρμόδια περι­βαλ­λο­ντική αρχή για την περι­βαλ­λο­ντική αδειο­δό­τηση των είναι η οικεία Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση. Η δε έγκριση των περι­βαλ­λο­ντι­κών όρων γίνεται με απόφαση του Γενικού Γραμ­μα­τέα της. Κατά συνέ­πεια η περι­βαλ­λο­ντική αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων καθί­στα­ται περισ­σό­τερο απο­κε­ντρω­μένη και λιγό­τερο χρο­νο­βόρα.

• Θεσμο­θε­τεί­ται η δυνα­τό­τητα χρήσης περιο­χής του λιμένα, ως εναλ­λα­κτική περιοχή ελιγμών υδρο­πλά­νου σε περί­πτωση έκτα­κτης ανάγκης, με τη σύμφωνη γνώμη του λιμε­νάρχη με βάση την κείμενη νομο­θε­σία, ώστε να δια­σφα­λί­ζε­ται η αδιά­λει­πτη πτητική λει­τουρ­γία των υδρο­πλά­νων καθ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους.

• Απλο­ποιού­νται τα απαι­τού­μενα νομι­μο­ποι­η­τικά δικαιο­λο­γη­τικά έγγραφα του αιτού­με­νου άδειας υδα­το­δρο­μίου, τα οποία πλέον ανα­φέ­ρο­νται σαφώς στο νομο­σχέ­διο χωρίς να γίνεται παρα­πο­μπή σε άλλες δια­τά­ξεις που αφορούν επι­χει­ρή­σεις άλλου είδους.

• Ενι­σχύ­ο­νται τα μέτρα ασφά­λειας για τα υδα­το­δρό­μια, ενώ παράλ­ληλα δίνεται ιδιαί­τερη έμφαση, με την εισα­γωγή σχε­τι­κού άρθρου, στα θέματα εκπαί­δευ­σης προ­σω­πι­κού.

• Καθιε­ρώ­νο­νται ελά­χι­στες απαι­τή­σεις για τις κτι­ρια­κές υπο­δο­μές των υδα­το­δρο­μίων και προ­βλέ­πε­ται η χρήση ευέ­λι­κτων εγκα­τα­στά­σεων.

• Δια­χω­ρί­ζο­νται οι δια­δι­κα­σίες έγκρι­σης εγχει­ρι­δίων από πλευράς ΥΠΑ ανάλογα με το είδος της αδείας (ίδρυσης ή λει­τουρ­γίας) με απο­τέ­λε­σμα την επι­τά­χυνση της αδειο­δό­τη­σης.

• Δίδεται η δυνα­τό­τητα τα τιμο­λό­για υπη­ρε­σιών του υδα­το­δρο­μίου προς τα υδρο­πλάνα να μην περιο­ρί­ζο­νται από ΚΥΑ αλλά να καθο­ρί­ζο­νται από τον φορέα λει­τουρ­γίας του υδα­το­δρο­μίου, ώστε να εξα­σφα­λί­ζε­ται η βιω­σι­μό­τητα των υδα­το­δρο­μίων σύμφωνα με τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες της αγοράς.

• Η Επι­τροπή Επι­θε­ώ­ρη­σης Υδα­το­δρο­μίων λει­τουρ­γεί πλέον περισ­σό­τερο ευέ­λι­κτα στις περι­πτώ­σεις επα­νε­πι­θε­ώ­ρη­σης υδα­το­δρο­μίου περιο­ρί­ζο­ντας τις διοι­κη­τι­κές δια­δι­κα­σίες και το κόστος μετα­κί­νη­σής της.

• Εφόσον δεν υπάρχει αίτηση από ενδια­φε­ρό­μενο φορέα για ίδρυση και λει­τουρ­γία υδα­το­δρο­μίου, το Δημόσιο δύναται να ιδρύει και να λει­τουρ­γεί υδα­το­δρό­μια είτε στο όνομά του είτε σε συνι­στώ­με­νους για το σκοπό αυτό δημό­σιου χαρα­κτήρα φορείς.

Πηγή newmoney.gr