Δεδικαίωται…

Το όνομα του  Γερ­μα­νού υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών  – τότε στην παρα­τε­τα­μένη περίοδο της οικο­νο­μι­κής κρίσης – προ­κα­λεί τους πιο σκο­τει­νούς συνειρ­μούς. Την κατα­στροφή χιλιά­δων ανθρώ­πων, τους άνερ­γους, τους άστε­γους, τα πει­να­σμένα παιδιά των οικο­νο­μικά κατε­στραμ­μέ­νων οικο­γε­νειών, την επα­να­φορά των συσ­σι­τίων,  των ανθρώ­πων που αυτο­κτό­νη­σαν. Μία κοι­νω­νία σε διάλυση και χιλιά­δες χαμένες ζωές. Λέμε συχνά ότι “ο νεκρός δεδι­καί­ω­ται” οπότε θεω­ρούμε πως είναι κακό να πούμε την αλήθεια. Κι όμως, υπάρχει μια παρε­ξή­γηση όπως έγραψε πριν ένα χρόνο σχεδόν ο Από­στο­λος Δοξιά­δης με αφορμή τον θάνατο κάποιοι γνωστού πλην αμφι­λε­γό­με­νου προ­σώ­που: «Πολλές ανοη­σίες ακούμε, όποτε υπάρχει ευκαι­ρία, χάρη στην παρε­ξη­γη­μένη έκφραση “ο απο­θα­νών δεδι­καί­ω­ται”, που οι περισ­σό­τε­ροι χρη­σι­μο­ποιούν σαν να σημαί­νει ότι αυτός που πεθαί­νει δικαιώ­νε­ται — και άρα δεν πρέπει να τον κρί­νουμε. Αυτός ο παρά­λο­γος ισχυ­ρι­σμός οφεί­λε­ται απλώς σε άγνοια. Η πλήρης πρόταση, από την Προς Ρωμαί­ους Επι­στολή του Από­στο­λου Παύλου (6:7) είναι “o γαρ απoθανών δεδι­καί­ω­ται από της αμαρ­τίας”. Το ρήμα “δεδι­καί­ω­ται” σημαί­νει στην Κοινή, την γλώσσα της Καινής Δια­θή­κης, “απαλ­λάσ­σε­ται”, “λυτρώ­νε­ται”. H δε ερμη­νεία του χωρίου, κατά την έγκυρη μετά­φραση της Ελλη­νι­κής Βιβλι­κής Εται­ρίας, είναι ότι στον απο­θα­νό­ντα “η αμαρτία δεν έχει πια καμιά εξουσία”, κοινώς ο νεκρός δεν μπορεί πια να αμαρ­τή­σει. Αυτό είναι όλο. Ούτε άφεση σημαί­νει, ούτε συγ­χώ­ρεση. Οι άνθρω­ποι κρί­νο­νται από τι έκαναν όσο ζούσαν, όχι αφού πέθαναν. Και κανενός ο θάνατος δεν τον εξα­γνί­ζει από τις πράξεις της ζωής του.» Και, δυστυ­χώς, αυτό ισχύει απόλυτα για την Ελλάδα και τον Σόιμπλε. Είναι αδύ­να­τον να ξεχά­σουμε.