Έφυγε η Ελένη Καρύδη, η γυναίκα που έκανε τον πόνο της αποστολή ζωής

Απώλεια για τη Ρόδο και την οδική ασφά­λεια – Η ιδρύ­τρια της ΕΥΘΥΤΑ αφιέ­ρωσε δύο δεκα­ε­τίες στην προ­στα­σία θυμάτων τρο­χαίων, μετα­τρέ­πο­ντας την προ­σω­πική τρα­γω­δία σε κινη­τή­ρια δύναμη για αλλαγή

Η Ρόδος απο­χαι­ρέ­τησε σήμερα, 18 Απρι­λίου 2026, μια από τις πιο ανα­γνω­ρί­σι­μες και δρα­στή­ριες γυναί­κες της τοπικής κοι­νω­νίας. Η Ελένη Καρύδη, ιδρύ­τρια και πρό­ε­δρος της ΕΥΘΥΤΑ, του Παρα­τη­ρη­τη­ρίου Οδικής Ασφά­λειας Ρόδου, άφησε την τελευ­ταία της πνοή στο Γενικό Νοσο­κο­μείο της πόλης, όπου νοση­λευό­ταν τις τελευ­ταίες ημέρες. Πίσω της αφήνει ένα έργο δύο δεκα­ε­τιών, χτι­σμένο πάνω στη χει­ρό­τερη απώλεια που μπορεί να βιώσει ένας άνθρω­πος.

Η νύχτα που άλλαξε τα πάντα

Ήταν 20 Ιανουα­ρίου 2002 όταν ο 19χρονος γιος της, Δημή­τρης, φοι­τη­τής στην Αθήνα, στε­κό­ταν σε πεζο­δρό­μιο μαζί με 2 συμ­φοι­τη­τές του. Ένας οδηγός υπό την επήρεια αλκοόλ, με υπερ­βο­λική ταχύ­τητα, έπεσε πάνω στους 3 νέους. Ο Δημή­τρης πάλεψε επί 22 ημέρες στη Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας του Γενικού Νοσο­κο­μείου «Γεώρ­γιος Γεν­νη­μα­τάς», χωρίς τελικά να τα κατα­φέ­ρει. Κατέ­ληξε εκεί, μακριά από τη Ρόδο και τη μητέρα του.

Εκείνη η τρα­γω­δία δεν την κατέ­στρεψε. Την μετα­σχη­μά­τισε.

Από τον προ­σω­πικό πόνο στη δημόσια δράση

Η Ελένη Καρύδη, το γένος Καρα­μπά­του, γεν­νή­θηκε στην Καλα­μάτα. Πτυ­χιού­χος Επι­σκέ­πτρια Υγείας του ΤΕΙ Αθήνας, εγκα­τα­στά­θηκε στη Ρόδο από το 1981, όπου δημιούρ­γησε την οικο­γέ­νειά της. Από το 1984 εργά­στηκε ως εκπαι­δευ­τι­κός στη Νοση­λευ­τική Σχολή του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, από όπου και απο­χώ­ρησε με σύνταξη το 2011. Κατά τη διάρ­κεια της επαγ­γελ­μα­τι­κής της πορείας συμ­με­τείχε ως ειση­γή­τρια σε συνέ­δρια και ως εκπαι­δεύ­τρια σε επι­μορ­φω­τικά προ­γράμ­ματα του ΚΕΚ.

Μετά τον θάνατο του Δημήτρη, η ζωή της πήρε νέα κατεύ­θυνση. Ίδρυσε την Εται­ρεία Υπο­στή­ρι­ξης Θυμάτων Τρο­χαίων Ατυ­χη­μά­των, γνωστή ως ΕΥΘΥΤΑ, και την ηγήθηκε με συνέ­πεια για χρόνια. Παράλ­ληλα, εκπρο­σώ­πησε την οργά­νωση ως μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της Ευρω­παϊ­κής Ομο­σπον­δίας Θυμάτων Τρο­χαίων Δυστυ­χη­μά­των (FEVR), φτά­νο­ντας η δράση της πολύ πέρα από τα ελλη­νικά σύνορα.

Μια ζωή γεμάτη συμ­με­τοχή

Η δράση της κ. Καρύδη δεν εξα­ντλείτο στην οδική ασφά­λεια. Η κοι­νω­νική της παρου­σία ήταν εντυ­πω­σιακά ευρεία και πολυ­σχι­δής. Διε­τέ­λεσε Πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Εργα­ζο­μέ­νων του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου κατά την περίοδο 1996 έως 1998, καθώς και αιρετό μέλος του Υπη­ρε­σια­κού Συμ­βου­λίου του ίδιου νοσο­κο­μείου. Ήταν Πρό­ε­δρος του Δωδε­κα­νη­σια­κού Συλ­λό­γου γονέων, συγ­γε­νών και φίλων εξαρ­τη­μέ­νων ατόμων, και μέσα από αυτή τη θέση συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά ώστε να λει­τουρ­γή­σει ο ΟΚΑΝΑ στη Ρόδο και στη συνέ­χεια ο Συμ­βου­λευ­τι­κός Σταθμός του ΚΕΘΕΑ.

Υπήρξε μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του Λυκείου των Ελλη­νί­δων Ρόδου «Εργάνη Αθηνά», όπου ανέλαβε και χρέη Εφόρου Ιμα­τιο­θή­κης, καθώς και Γενική Γραμ­μα­τέας του Συλ­λό­γου Γονέων και Κηδε­μό­νων του Ενιαίου Λυκείου Κρε­μα­στής κατά την περίοδο 1998 έως 2000. Ήταν μέλος του Συλ­λό­γου Πελο­πον­νη­σίων Ρόδου «Ο Μωριάς», του Συλ­λό­γου Αρχι­τε­κτο­νι­κής Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς Ρόδου και του «Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο».

Ο εθε­λο­ντι­σμός απο­τε­λούσε ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ταυ­τό­τη­τάς της. Υπήρξε εθε­λό­ντρια στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες «Αθήνα 2004», στους Special Olympics, στα Island Games της Ρόδου το 2007 και στους Διε­θνείς Μαρα­θω­νί­ους της Ρόδου. Ήταν επίσης μέλος της Αντι­καρ­κι­νι­κής Εται­ρείας Ρόδου, ανά­δο­χος παιδιού στην Αιθιο­πία μέσω της ActionAid και συν­δρο­μη­τής των «Γιατρών χωρίς Σύνορα».

«Καλό σου ταξίδι στο φως, Μάνα Ελένη»

Την είδηση του θανάτου της σχο­λί­ασε δημόσια ο δήμαρ­χος Ρόδου, κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, με ανάρ­τησή του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης που ξεχώ­ρισε για τον προ­σω­πικό τόνο της. «Η Ρόδος απο­χαι­ρετά σήμερα μια σπου­δαία γυναίκα», έγραψε ο κ. Κολιά­δης, σημειώ­νο­ντας ότι η κ. Καρύδη επέ­δειξε «ένα σπάνιο σθένος» μετά την τραγική απώλεια του γιου της, μετα­τρέ­πο­ντας «την προ­σω­πική της δοκι­μα­σία σε μια ισόβια απο­στολή προ­σφο­ράς, ώστε κανένας άλλος γονιός να μη βρεθεί στη θέση της».

Ο δήμαρ­χος ανέφερε ότι η δράση της στην οδική ασφά­λεια έφτασε μέχρι την Ευρω­παϊκή Ομο­σπον­δία Θυμάτων Τρο­χαίων, ενώ παράλ­ληλα «αγκά­λιαζε κάθε πτυχή της κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­στι­κής ζωής του τόπου». Ανέλαβε δε δημόσια δέσμευση απέ­να­ντι στη μνήμη της: «Ελένη, σου υπό­σχο­μαι ότι όσα συζη­τή­σαμε και σχε­διά­σαμε μαζί θα γίνουν πράξη». Έκλεισε την ανάρ­τησή του με λόγια που απηχούν τη συλ­λο­γική συγκί­νηση της Ρόδου: «Καλό σου ταξίδι στο φως, Μάνα Ελένη, στην αγκαλιά του Δημήτρη σου, που τόσο σου έλειψε».