Γιορτάσθηκε χθες ο Διονύσιος ο Αεροπαγίτης προστάτης του Δικαστικού Σώματος

Αί­σθη­ση προ­κά­λε­σε χθες η ομι­λία που πραγ­μα­το­ποί­η­σε στην Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου κατά τη διάρ­κεια της λει­τουρ­γί­ας για τον εορ­τα­σμό του Αγίου Διο­νυ­σί­ου του Αρε­ο­πα­γί­τη, προ­στά­τη του Δι­κα­στι­κού Σώ­μα­τος, ο πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Κ. Σαρ­ρής.

Ο κ. Σαρ­ρής, το­πο­θε­τή­θη­κε με επι­κρι­τι­κό τρόπο σε δύο θέ­μα­τα που απα­σχο­λούν έντο­να το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα την επι­και­ρό­τη­τα και συ­γκε­κρι­μέ­να αυτό της συ­νε­δρί­α­σης του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας για την εξέ­τα­ση των προ­σφυ­γών για την ακύ­ρω­ση του δια­γω­νι­σμού για την διά­θε­ση των 4 τη­λε­ο­πτι­κών αδειών πα­νελ­λή­νιας εμ­βέ­λειας αλλά και της δι­δα­σκα­λί­ας του μα­θή­μα­τος των θρη­σκευ­τι­κών στα σχο­λεία.

Στην ομι­λία του ο κ. Σαρ­ρής ανέ­φε­ρε συ­γκε­κρι­μέ­να τα εξής:

«Με την ευ­και­ρία της γιορ­τής του Διο­νυ­σί­ου του Αρε­ο­πα­γί­τη θα θέ­λα­με να ευ­χη­θού­με σ’ όλους Συ­να­δέλ­φους, Δι­κα­στές και Γραμ­μα­τείς, υγεία και καλή δύ­να­μη στην εκ­πλή­ρω­ση του κα­θή­κο­ντός μας, την οποί­αν να μας δίνει ο προ­στά­της της Δι­καιο­σύ­νης.

Με την ευ­και­ρία θα ήθελα επι­γραμ­μα­τι­κά να ανα­φερ­θώ σε δύο καί­ρια ζη­τή­μα­τα, από τα οποία το πρώτο άπτε­ται της Δι­καιο­σύ­νης. Και ανα­φέ­ρο­μαι στην συ­νε­δρί­α­ση της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου, προ­κει­μέ­νου να απο­φαν­θεί για το θέμα των τη­λε­ο­πτι­κών αδειών. Το ΣτΕ το γνω­ρί­ζου­με ως το προ­πύρ­γιο προ­στα­σί­ας των πο­λι­τών και εν γένει της κοι­νω­νί­ας, στις αυ­θαί­ρε­τες αναρ­τή­σεις της Εκτε­λε­στι­κής Εξου­σί­ας. Ομως κα­τέ­πλη­ξε η από­φα­ση του Προ­έ­δρου να δια­κό­ψει την συ­νε­δρί­α­ση με την αι­τιο­λο­γία της επί­δρα­σης εξω­γε­νών πα­ρα­γό­ντων.  Αυτό είναι πρω­το­φα­νές. Η πραγ­μα­τι­κή αιτία, όπως ανα­φέ­ρε­ται στον αθη­ναϊ­κό τύπο, υπήρ­ξε η αντί­δρα­ση με­γά­λης με­ρί­δας Συμ­βού­λων της Επι­κρα­τεί­ας στην ανα­γνω­σθεί­σα από τον Πρό­ε­δρο ει­σή­γη­ση απόρ­ρι­ψης των προ­σφυ­γών, λόγω «δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος». Βέ­βαια δεν μπορώ να γνω­ρί­ζω τι ακρι­βώς έχει συμ­βεί, όμως η επί­κλη­ση του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος στην προ­κει­μέ­νη δίκη απο­τε­λεί μία επι­κίν­δυ­νη επί­κλη­ση αβά­σι­μου λόγου, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον θα προ­έ­χει σε κάθε δίκη με ιδιώ­τη.

Το δεύ­τε­ρο θέμα στο οποίο θεωρώ υπο­χρέ­ω­σή μου να ανα­φερ­θώ είναι το πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νο θέμα της αλ­λα­γής του μα­θή­μα­τος των θρη­σκευ­τι­κών. Στο Ευαγ­γέ­λιο, το οποίο ανέ­γνω­σε προη­γου­μέ­νως ο ιε­ρέ­ας ανα­φέ­ρε­ται με­τα­ξύ άλλων «αγα­πά­τε τους μι­σού­ντας υμάς…». Τα μη­νύ­μα­τα της Χρι­στια­νι­κής θρη­σκεί­ας είναι πάνω απ’ όλα, η αγάπη «αγάπα τον πλη­σί­ον σου ως εαυ­τόν», της τα­πει­νο­φρο­σύ­νης, της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της αυ­τα­πάρ­νη­σης, της πί­στης, τα ιδα­νι­κά και τα ιδε­ώ­δη. Δύο είναι οι αστεί­ρευ­τες πηγές της δια­μόρ­φω­σης του ψυ­χι­κού αλλά και του γνω­στι­κού μας κό­σμου, η ΘΡΗ­ΣΚΕΙΑ ΜΑΣ και η Αρ­χαία Ελ­λη­νι­κή Φι­λο­σο­φία και Γλώσ­σα. Αυτά δια­μορ­φώ­νουν την εθνό­τη­τά μας ως Ελ­λή­νων κατά την μα­κραί­ω­νη ύπαρ­ξή μας ως λαού και ως Εθνους. Για την θρη­σκειο­λο­γία η οποία ανα­φέ­ρε­ται ως η εν­δε­δειγ­μέ­νη, ας μην απα­τό­μα­στε, η πίστη δεν εκρι­ζώ­νε­ται με τί­πο­τα. Αυτά τα λίγα είχα να πω και καλή φώ­τι­ση σ’ όλους μας από τον προ­στά­τη της Δι­καιο­σύ­νης Διο­νύ­σιο Αρε­ο­πα­γί­τη, για το καλό της κοι­νω­νί­ας μας».